TIL
ÍHUGUNAR
Sá sem drekkur vill fá að
drekka í friði. Hann
lætur aðra í friði, nema þá
e.t.v. fullur. Og sjálfur vill hann fá að
vera í friði.
Sé
vínneytandi spurður að því hvort
hann drekki er svarið jafnan það, að vissulega
smakki hann það, en varla svo að orð sé
á gerandi. Oft þrúgar þetta "smakkelsi"
hann samt svo, að hann þráir að hætta,
eða breyta neysluvenjum sínum í eitthvað
viðráðanlegra form, en tekst það
ekki. Í lengstu lög reynir hann samt að
forðast að láta á þessari löngun
sinni bera.
Lengi
, lengi og árum saman er eðli síendurtekinnar
ölvunar ekki sinnt og hættan á drykkjuskap
færist stöðugt nær. Sjálfum
finnst vínneytandanum ekki taka því
að leiða hugan að þessu nema endrum og
eins, enda finnst honum það ástæðlaust
þegar frá líður hverri skvettu.
Samt afsakar hann sig ef þess gerist þörf.
En oftar þegir hann bara, hengir haus eða skammast,
en lofar sjálfum sér betrun og bót
– sjálfum sér og öðrum, aftur og
aftur.
En
vegna þess að loforð hans byggjast ekki á
vísvitandi blekkingum, heldur einlægum vilja
til að breyta því ástandi sem er,
þá verður framkoma hans yfirleitt svo sönn
að menn freistast til að trúa honum og sjálfur
trúir hann loforðum sínum og heitstrengingum,
-- og
öllum finnst að nú sé að rofa
til og tilveran geti aftur orðið svipuð því
og hún var.
En
þótt vandamál þetta sé
leysanlegt, er þó hæpið að þolandinn
leysi þetta nema hann taki málið öðrum
tökum en hann hefur gert fram að þessu. En
vissulega má stokka spilin upp og gefa aftur, en
spilareglunum verður að breyta.
Reynandi
er að þiggja þá leiðsögn
sem hér er í boði, en taka verður
tillit til þess, að hér er ekki um beina
leiðsögn að ræða, heldur eru hér
tíndar fram ýmsar staðreyndir sem ætlast
er til að leitandinn moði úr í von
um að finna lausn út úr vandanum.
--Samferðamaður--.
