Afréttari er ekki fastur liður í alkóhólisma, en samt miklum mun algengari heldur en látið er í veðri vaka og oft mætti jafna afréttaraskrattanum við fikt með rússneska rúllettu.

Afréttarinn er notaður á mjög mismunandi máta, en til hans er gripið í þeim fróma tilgangi að ná eðlilegri líðan og kröftum eftir rispuna, og verður afréttarinn því í besta falli að teljast lokaþátturinn í fylliríinu.

En hættan við afréttarann felst í því að hann beri byttuna yfir strikið á ný og verður því nokkurs konar hlekkur í áframhaldandi túr. Þannig getur drykkjumaður talið sér trú um að hann sé alltaf að rétta sig af þótt aðrir sjái að aldrei virðist ætla að renna af kauða. Reikna má með að hann lendi á grenjandi túr þótt aðrir geti haldið sér afréttum, en ódrukknum, daginn út og daginn inn, dag eftir dag.

Á bak við afréttarann býr oftast hræðsla við timburmenn.

Að kalla afréttarann "hár hundsins sem beit mig" finnst mér smellið hjá Ameríkananum, því í afréttaranum getur falist ósvikið brot af erfiðu fylliríi.

- - - kannastu við það ?