Drykkjumaðurinn er frjáls, en samt í fjötrum. Hann hefur skoðanafrelsi, athafnafrelsi, ferðafrelsi og allt mögulegt frelsi, en samt á hann á hættu að ráða ekki sínum næturstað.

Við höfum frelsi til að drekka okkur fulla og frelsi til að bryðja taugapillur og frelsi til að rétta okkur af og líka frelsi til að ljúga því að við gerum þetta ekki.

Við höfum allt að því ótakmarkað frelsi, nema til að láta renna af okkur, því þar erum við fangar okkar sjálfra.

Maður kvelur sjálfan sig, en skynjar ekki, eða vill ekki skynja þrældóminn vegna þess að það er maður sjálfur sem sveiflar pískinum.

Ég þykist ekki drekka af því ég skammast mín fyrir drykkjuskapinn og tek fjötra ölvunarinnar fram yfir frelsið, enda gefur ölvunin manni öðruvísi skynsemi, -- blinda og staða.

Og svo dæsi ég af ánægju við fyrsta kipp.