Vaxandi hraði er einkenni okkar tíma. Samkeppni og tæknivæðing er orsökin. Tæknin rekur á eftir og við verðum að fylgjast með straumnum. Samt er hverjum manni hollt að doka öðru hverju við og hugsa sinn gang – gefa sálinni tækifæri til að fylgjast með gönuhlaupi bústaðar síns.

Við, alkóhólistar, erum óþolinmóð. Það sem við ætlum okkur það viljum við fá strax. Á meðan við drukkum bar mikið á þessari óþolinmæði. Nú, þegar runnið er af okkur, er hætta á að óþolinmæðin skjóti upp kolli. Við finnum að víman er af okkur runnin – og úr því við erum algáð þá finnst okkur sem við séum orðin frísk.

Við getum ekki beðið.

Þessi óþolinmæði eykur okkur erfiði, því það er staðreynd, að alkóhólistinn þarf svolítinn tíma til að koma afturbata sínum á skrið. Hann þarf hvíld svo líffæri hans geti aftur farið að þjóna eðli sínu í endurnýjuðu hlutverki óháðu vímuvaldinum – það tekur svolítinn tíma að rofa til. Þennan tíma verðum við að gefa sjálfum okkur. Og ef þetta stangast á við óþolinmæðina þá verðum við að reyna að beisla hana, eða semja við hana, eða plata hana svo hún láti okkur í friði á meðan við erum að ná svolítilli heilsu.

Það tók okkur mörg ár að byggja upp alkóhólismann og við megum ekki ætlast til að ná tökum á honum á svipstundu.

Til að brúa þetta tímabil óþolinmæðinnar eigum við að nota okkur AA-fundi. Þar sunkum við ósjálfrátt inn í bræðralag manna, sem allir stefna að sama marki. Þar finnum við, að allir gera sér ljóst að tilgangslaust er að vera með einhvern æðibunugang þegar stefnt er til afturbata og heilbrigðs lífs. Þar láta menn sér 24-ra stunda regluna nægja

samferðamaður