| SÁTTFÝSI
KORNIN FYLLA MÆLINN Flækjum ekki málin. Það er nóg af flækjum samt. Flækjum, sem að óþörfu eru komnar í hnút. Það er vitað mál, að hægt er að leysa vandræðaflækjur sem okkur hafa fundist óleysanlegar - - bara ef við tökum því rólega og forðumst allan asa. Við verðum að leita í hugarfylgsnum okkar að agnúum sem við steytum á. Við verðum að horfast í augu við staðreyndir eins og þær blasa við okkur í dag. Við verðum að stefna að því að rífa niður þau vígi sem við höfum falið okkur á bak við. Oft erum við af eintómum misskilningi ósátt við þennan og ósátt við hinn. Og báðum líður illa. Hvorugur getur stigið fyrsta skrefið til sátta. En þarna er okkur opin leið til að flýta endurbatanum. Þarna getum við markað spor í áttina til eðlilegs lífs. Það sem við þurfum að gera er að rétta fram höndina til sátta – og við verðum að hætta að bíða þess að hinir stigi fyrsta skrefið. Engu máli skiptir hvort við teljum okkur hafa verið beitt órétti eða ekki. Við verðum að stíga fyrsa skrefið til sátta. Þegar slík tækifæri verða á vegi okkar megum við ekki láta þau ónotuð ef við í alvöru erum að leita leiðar út úr myrkviði drykkjuskaparins. Ef við sættum okkur við líðandi stund og látum hvorki hinn horfna gærdag né ókomna morgundag trufla okkur, þá leysum við með Guðs hjálp þau verkefni sem fyrir liggja og upp kunna að koma. Guðs hjálp er raunveruleg. Guðs hjálp er okkur öllum föl hvar sem er og hvenær sem er - - - bara ef við viljum þiggja hana. Við leitum hennar í bæn.
|
