|
|
|
|
|
|
ÁST
Það yrði gott hjónaband, ef konan væri blind og maðurinn heyrnarlaus.
Michel de Montaigne.
Hún fylltist vellíðan og öryggi þegar hún heyrði manninn sinn opna
útidyrnar. Hún heyrði hringl í lyklum, sem minnti hana á peningana sem
hann aflaði til heimilisins.
Hún bar manninu kjöt í karrý, sem hún hafði hitað í nýja örbylgjuofninum.
Nú áttu þau fjóra slíka og því var biðin eftir heitum mat aldrei löng. Á meðan hann sötraði sósuna taldi hún upp
allar útsölur borgarinnar og útskýrði af sjálflærðri rökvísi mikilvægi sitt
fyrir hagkerfið. Hún vissi ekki hvort hann
hlustaði en það var aukaatriði, hún eins og þurfti
bara að létta á sér eftir viðburði dagsins. Þannig hafði það gengið í mörg ár og það
hvarflaði ekki að henni að breyta einhverju þar um.
Sennilega þekkti hún manninn sinn mjög vel. Hann
hafði alltaf verið fámáll og síðustu árin yrti hann aldrei á hana. Hún þekkti hverja hans hreyfingu, sérhvern
hósta, stunur og hrotur. Hann átti sinn
húsbóndastól fyrir framan sjónvarpið og þar hraut hann fyrstu hjónabandsárin. Nú var hann löngu hættur því en fór alltaf
inn í svefnherbergi og lokaði að sér strax að máltið lokinni. Hún saknaði hrotanna, hún hafði getað lesið
ýmislegt óvænt og oft skemmtilegt úr mismunandi tíðni þeirra. Þær höfðu auðgað samband þeirra og að
vissu marki fullnægt þeim kröfum sem hún hafði gert til hans í upphafi. Hún hafði ekki haft neinar væntingar til
hjónabandsins í upphafi en það hafði örlað fyrir svolitlum vonbrigðum með
eitthvað sem hún vissi ekki hvað var. Hún
komst þó fljótt að því að þetta var vitleysa.
Svona var bara þetta líf.Einu
sinni hafði henni fundist maðurinn snerta sig. Hún fann sérkennilegan straum
fara um sig alla, en þá var það bara hundurinn sem straukst við fætur hennar.
Hundurinn sóttist eftir snertingu og stundum ímyndaði hún sér að maðurinn
gerði það líka. Hún velti því oft fyrir sér hvort honum fyndist gott að
hún klóraði honum á hálsinum, jafnvel á maganum á sunnudagmorgnum þegar hann svaf,
en hún þorði ekki að prófa. Það gæti haft alvarlegar afleiðingar í för
með sér og valdið misskilningi milli hennar og hundsins. Einhverju sinni hafði
presturinn sagt við hana að hún væri blind og maðurinn hennar heyrnalaus og þess
vegna væri hjónaband þeirra svo gott sem raun bæri vitni. Hún varðveitti orð
prestsins í hjarta sínu og rifjaði þau oft upp með sjálfri sér án þess að vita
hvað hann meinti því hún hafði góða sjón og vissi ekki betur en maðurinn hennar heyrði prýðilega.
Unnur Sólrún Bragadóttir
|
|
|
Meira seinna. |
|
|
