1000 pínulítil kóngulóarbörn

 

 

Ég var alltaf í sveit á sumrin. Þegar ég var 7 ára fann ég blágresisbrekku hjá stórum steinum, undir litlum kletti. Þar var að finna marga marga fjögurrablaðasmára. Ég var eins og lítill engill í litlu himnaríki og átti ótal fallegar óskir. Einn morguninn sá ég að stór og bústin kónguló hafði búið til stóran glitrandi vef milli stóru steinanna, og hún átti 1000 pínulítil kóngulóarbörn sem léku sér í vefnum hennar. Mamman var í miðjum vefnum, stolt og full ábyrgðartilfinningar. Hve náttúran er fögur!  Ég var hugfangin og tíminn stóð kyrr.  Í hrifningum minni hljóp ég og sagði stráknum á bænum, jafnaldra mínum, frá þessum dýrmæta fundi og sjaldséða undri, og fór með hann á staðinn þar sem gaf að líta 1000 lítil kóngulóarbörn að leika sér í glitrandi vef mömmu sinnar.

Strákurinn tætti niður allan vefinn og traðkaði á köngulóarbörnunum og mömmunni. 

Ég æpti: Nei!!! Ekki!!! Ekki!!! Ég þreif í strákinn og reyndi að bjarga kóngulóarbörnunum.

Það eru 60 ár síðan og ég er enn sár, reið og sakbitin.  Hví sýndi ég honum!??

Ég veit að grey svínin kunna ekki að meta perlur því þau eru bara dýr, en hví eru sumir sem fæðast menn blindar skepnur?

 

 

 

 

 

 

 

Guðrún Kristín Magnúsdóttir, rithöfundur og myndlistarmaður

 

 

Göia  
Óðsmál,  http://www.mmedia.is/odsmal
freyjukettir@mmedia.is
odsmal@mmedia.is
Norræn menning
*****************************************