Ekkert var eðlilegra.....
Þegar ég var 2ja ára sá ég
huldukonu eða álfkonu. Við vorum á fjölskylduferðalagi á Kvoslæk í fögru
sumarveðri. Brakandi heyþurrki. Fólkið var að rabba við bóndann. Allt í einu
spurði ég: -Af hverju er konan í bláa kjólinum að sópa grasið?
Fólkið leit í áttina að klettinum sem ég benti á, en sá aðeins klettinn og
grasbalann fyrir framan hann.
Bóndinn útskýrði fyrir mér að hún ætti heima í klettinum og væri að rifja
heyið sitt. Þessi bali er aldrei sleginn því hún á hann.
Fólkinu fannst gaman að ég skyldi sjá konuna í bláa kjólnum, og engum þótti
neitt athugavert við útskýringar bóndans. Ekkert var sjálfsagðara en að
konan í bláa kjólnum væri að heyja við klettinn sinn, og ekkert eðlilegra
en að barnið sæi hana.
Guðrún Kristín Magnúsdóttir, rithöfundur og
myndlistamaður
