Drullumall, skapandi leikur
Sjálfsögð kurteisi
Þegar ég var lítil kunnu börn að leika sér án
þess að fyrir þau væri allt skipulagt, leiktæki og íþróttir alls staðar eins
og nú. Við vorum ekki mötuð, og lærðum að skapa leiki sjálf úti í náttúrunni.
Lækur og mold voru okkar tækifæri til endalausrar frjórrar starfsemi.
Ég átti bú í sveitinni og drullumallaði mikið
handa stráknum á bænum, jafnaldra mínum, því hann var bóndinn og eltist við rollur
um brekkuna fyrir ofan búið. Ég átti sossum líka reiðskjóta, frúargæðing, sem
var lærleggur úr stórgrip með löngu bandi fyrir beizli. Þegar ég fann hrúgu af
lambaspörðum gat ég notað þau fyrir rúsínur.
Drullukökurnar, skreyttar brennisóleyjablöðum
og snarrótarpunti, þornuðu í sólinni, á dósalokum og flötum steinum,.
Þegar „bóndinn“ svo kom heim í búið, þreyttur
og svangur eftir smalamennsku, bar ég á borð nýbakaðar kökurnar. Hann var mjög
kurteis og át þær í alvöru!!!
Ég starði á hann orðlaus: -Borðarðu þær í alvöru???
Hann saup á kaffinu úr skörðóttum hankalausum bollanum, kaffinu sem var dökk
mómold hrærð út í vatni úr læknum.
Maður á að kunna að meta það sem gert er
fyrir mann, ekki satt?
Guðrún Kristín Magnúsdóttir,
rithöfundur og myndlistarmaður
