Hljóðahver, ljóðakver,

 39 tilfinningar 

ISBN 9979 895 89 6

ISBN 9979-895-14-4 Í meinum           

Fingur mínir ortu ljóð við hörund hans,
ljóð sem aðeins tilfinning hans mátti nema.
Þau voru óður til fegurðar hans.
Orð voru of gróf til að tjá,
eyru of mannleg til að nema
ósagðar hugsanir spilaðar af fingrum fram.

Fingur mínir yrkja ljóð við hörund hans,
lokuð augu mín gæla við bros hans,
en aðeins í huganum --
Sumir gera allt í felum --.

Á hverjum nýjum degi leikur hugur minn við vanga hans
og strýkur gegnum hár hans --
gott á húsfreyjan á Melum -- .

Orð eru of gróf til að tjá,
jafnvel hugsun of höndlanleg.
Svo tær, svo næm, svo sár, svo fíngeð er þrá sem hoppar af kæti.

Í eldinum brenni ég brúðarskóna. --
Sumir gera allt í felum.

- - o O O O o - -

Aldan skolar glitrandi geislum að landi.
Fölur vetrardagur er aðeins morgunn og kvöld
á fjallatoppum í suðri.
Regnblaut þök húsanna eru úr silfri
í vetrarsólskininu.
Dansa ekki álfarnir á nýjársnótt, mamma?

Yfir hugarvelli þeysa bláir villtir hestar,
jóreykur þyrlast yfir fölgrænan vetrarhimin,
og svartbakurinn hlær eins og maður.

Það dansa ekki álfar í blokkum, litli vinur.

***

Bláir klettar hlæja.
Kvöldið hellir myrkri yfir hafið.
Vindurinn er þreyttur og hvílist.

Syfjað hafsaugað er að lokast.
Eirð hinna ófæddu ríkir,
þar til vindurinn hefur endurnærst af svefninum.

***

Lágnættið lyftir upp bjartri vornóttinni.
Göngum laust á grasinu,
því blómin heyra svo vel á óttunni.
Ég verða að hvísla þér ljóðið
svo ég veki þau ekki, vinur.
Þau eiga nóttina
eins og barnið á móðurina.

*** 

Húmið er eins og smyrsl á huga minn.
Dögg blómanna höfugt tár.
Svalur haustvindur segir mér sögur
af dánum sumarblómum.

 ****

Gangur lífs og þroska (úr sögunni Vaknaðu, Lóa, vaknaðu!)

Jæja.
Það verður þó altjent tími til að sofa í ellinni.

Einu sinni var ég svkísa
ég ætla ekki að reyna að lýsa
hve gaman var þá.
Núna er ég orðin kelling,
bý til afbragðs góðan velling:
Æ, jamm og já.

(Lóa veit að þetta er lélegur skáldskapur og segir engum vísuna; brosir bara að henni í einrúmi.)

***

Ólafur Liljurós betri maður:

Ólafur reið með björgum fram

--  villir hann, stillir hann

hitt’ann fyrir sér álfarann

--  þar rauður login brann

--  blíðan lagði byrinn undan björgunum

--  blíðan lagði byrinn undan björgunum fram

Þar kom út ein álfamær

--  v.....

sú var eigi Kristi kær

--  þ...

--  b....

--  b....

Þar kom út ein önnur

hélt hún á gullkönnu

,,Gakk í björg og bú með oss,

þiggðu, ungsveinn, þennan koss”

,,Eigi vil ég með álfum búa,

heldur vil ég á Krist minn trúa”

Rétti fram hönd fagurst állfafljóð,

söngur ómaði og fögur ljóð.

Sté af baki Liljurós,

þuldi meynni blíðlegt hrós,

hvítum mansins nettu höndum

tengdist hann, heillaður, römmum böndum.

Upplukust salir gulli prýddir

þar álfar vóru pelli skrýddir

,,Gakk í sal og bú með oss,

slíkt mun lífs þíns dýra hnoss”

Gjöf honum færði mær þar ein,

gaf þar að líta jarknastein.

Heillaður freistaðist Liljurós

íðilfölri bindast álfadrós.

Gnægtir færir álfalíf

og hamingju hið ljósa víf.

Ríðið því, menn, með björgum fram,

hittið fyrir álfarann

--  hvar rauður login brennur

--  hvar blíða leggur byrinn undan björgunum

--  blíðan leggur byrinn undan björgunum fram.

****

Bjössi á Hóli er feitur og kátur strákur, og allsendis ófeiminn, skálmar
fram á brún á klettinum: -Kvæðið heitir: Varnaðarorð til ökumanna á
heiðinni.
Ég var á leiðinni, ég var á heiðinni,
ég var á 100, á Cadilakknum.
Æ, ég gleymdi víst tjakknum.
Jæja, skítt með það.
Ég var á leiðinni, ég var á heiðinni,
ég var á 100
en þá sprakk
-- og ég sem hef ekki tjakk.
Bíllinn hentist útí urð, útí skurð,
og ég dó,
ég dó ---- og þó......
(Bjössi sveipar laki yfir sig, baðar út höndunum og hedur lestri ljóðsins
áfram, draugalegri röddu:)
-Ég er á heiðinni
ég er á leiðinni
ég er á heiðinni
og ég sé bíla
hræði fólk og príla
uppá þak og hlæ: ho ho ho ho ho.
Ég er á heiðinni
alltaf á heiðinni
alltaf á heiðinni, ho ho ho ho ho.

Allir skemmta sér konunglega þótt sprellið sé heldur þunnt, enda eru allir komnir til að skemmta sér

****

KOLI  ISBN 9979-895-00-4
Mynd
Þangið bærist þegar fellur að með öldunni sem rís og hnígur, rís og hnígur. Er það ný og ný alda eða er það alltaf sama aldan? Ég spyr hafið en það ansar aðeins með bláma sínum. Steinarnir undir þanginu stækka og minnka er aldan fellur að og frá eins og brjóst á konu í baði, konu sem andar ekki með maganum því hún er orðin gjafvaxta fyrir löngu. Þangið sem vex á höfði hennar fellur vott í baðvatnið og blandast sjampúinu er aldan fellur að og kaldir votir steinarnir minna á brjóst konu í baði.

Fjórir litlir strákpollar hlaupa niður á hálan bryggjusporð með niðurbrytjana síldarlíkama og þrjár fíberglassveiðistengur.

Nokkur ung kolalok eru í eltingaleik kringum bryggjustólpa í sjónum.

Strákarnir kætast er kolinn bítur á, en ég heyri neyðaróp hans er hann neytir allra sinna krafta til að finna aftur frelsið sem guð gaf greyinu í vöggugjöf. Vagga hans votir kaldir steinar.

Þið buðum mér, æpir hann, gómsætan bita. Þorparar, svikarar.

Sumir deyja á öngli, sumir á krossi. Sumir svíkja.

Strákarnir kætast enn meir er þunnur fiskur hangir í lausu lofti með beittan krók gegnum munn sinn, of lítinn til að tala -- og of matarlítill sjálfur til að sjóðast í köttinn sem malar sig í svefn til fóta í hjónrúminu. Augu kolans gráta: Hví svikuð þið mig? Þið buðum mér gómsætan bita, en í honum .........

Blaðaljósmyndari á gangi við höfnina raðar upp montnum smástrákunum með einn magran kola sem engist í dauðateygjum kvalafulls köfnunardauða og með þrjár fíberglassveiðistengur og niðurbrytjaðan síldarlíkama.

Mamma verðu kát að sjá mynd af Palla sínum og Sigga sínum í blaðinu á morgun. Hún mamma sagði honum að vera góður við dýrin og hún sagði honum láka að fiskur væri góður. Formaður dýraverndunarfélagsins skoðar blaðið á morgun og sér æskuna að leik.

Og kolinn sem er of matarlítill fyrir köttinn (-- þar að að auki veiddur í höfninni og fær því ekki að komast í neinn sómakæran pott --) fer í öskutunnuna með blaðinu í gær.

Svangur svartbakur, sem hefur enga greind til að plata kola á öngul, svífur yfir þanginu.

Öldurnar, eða er það alltaf sama aldan, gera þangivaxna steinana stóra og litla, stóra og litla, en hafið brosir með bláma sínum og færir steinana í kaf.

Hrúðurkarlarnir eru eins og margar margar geirvörtur og sjampúið freyðir yfir brjóstin.

Mér er orðið kalt á nefinu. Ég sýg upp í nefið og geng framhjá klóakinu upp í bæinn þar sem húsin stara ekki lengur á bláma hafsins.

**

(úr leikritinu Í mjúku myrkri búa draumarnir:)

BLINDI DRENGURINN

Hörund drengsins var hvítt, svo hvítt. Augun voru dökk. Blá? eða brún? Ég veit það ekki. Þau voru bara dökk. Hvernig skyldi það vera að horfa á sjálfan sig í spegli, hugsaði blindi drengurinn; horfa á sjálfan sig hreyfa sig? Spegillinn er harður, sléttur. Ég snerti spegilinn. Þá kemur höndin í speglinum á móti og þær snertast. Það er ekki hlý hönd, heldur köld hönd, hugsaði blindi drengurinn. Svo teygði hann höndina upp. Hún átti að vera blóm sem sér sólina, opnar krónuna og fær hlýju frá sólargeislanum. Sólin er hlý. Blindi drengurinn leitaði eftir flautunni sinni. Hann hafði einu sinni búið til lag um blóm og um sólargeisla. Hann hugsaði um hestinn sem hann snerti einu sinni. Svo styggðist hesturinn, varð stinnur, harður, og hljóp burt. Hann heyrði hestinn hlaupa. Hestur er stór, harður, en þó mjúkur, heitur, með fax, og hann hefur augu, og andar, og það er hestalykt af honum. Svo hleypur hesturinn. Og blindi drengurinn vildi hlaupa, hlaupa eins og hestur. Lítil blóm deyja þegar frostið kemur, en hesturinn getur hlaupið í frostinu, heitur, mjúkur hestur í köldum mjúkum snjó.

Blindi drengurinn spilaði á flautuna sína lag um snjóinn og dána blómið, en hann gat ekki búið til lag um hest.

***

(úr leikritinu Í mjúku myrkri búa draumarnir:)

Svefninn er djúpt myrkur
þar búa draumarnir.
Þeir vaka á nóttinni
þegar aðrir sofa.

Þeir eru góðir
eða vondir
eins og mennirnir
Býr dagdraumurinn líka í djúpu myrkri
þar sem sólin nær aldrei að skína?
Ef sólin nær að skína á hann
brosir hann þá?
Eða verður hann feiminn?

***

(úr leikritinu Í mjúku myrkri búa draumarnir (/Kolgríma) 1987 í útvarpi;
 http://www.mmedia.is/odsmal/sagaKolgrima.html )

DISKURINN

-Hann var úr fína stellinu.
Hann var eiginlega alltaf geymdur inni í skáp í stofunni í stafla.
Svo brotnaði einu sinni fína stellið. Bræður hans fóru í mél.
Hann varð bara skörðóttur, svo hann varð kattardiskur.
Hann kunni vel við að vera kattardiskur.
Þessi kisa hét Branda Baugalín, hvít og mjúk og hreinleg.
Hún sleikti diskinn alltaf svo vel. Það þótti honum gott.
Það komu svo einu sinni vondir strákar og hentu í hana grjóti,
meiddu hana ofsalega mikið og hún varð ofsalega hrædd. Og hún dó.
Þá hafði diskurinn engan að tala við.
Hann var bara settur í ruslið.

***

2ja ára 1941, með sínu lagi, kl.6 á hverjum morgni, aftur og aftur endalaust;
en foreldrum þykir sælt að börnin veki þau með gleðisöng og endurgoldinni ást:

 Pabbi daumur

og mamma daumur

þau eru bæi

          daumakús 

 (aths: „daumur" á að vera draumur, og „daumakús" draumaknús;
    pínusmá tæpitunga)

**

23.júli 1968

Hve getur ei sofið á sumarkvöldum

er geislana skolar að landi á öldum?

Hver situr og grætur gullnum tárum,

sér gleðina speglast sem ljósbrot á bárum?

**

12 ára  1951

Ég reyndi að grípa sætan söng

sem suðaði úti við fjós,

þaut út um hússins þröngu göng

en þar datt um ryðgaða dós !

***

6 ára  1946

Sex litlir dvergar sátu á grein

hver með sína hnetu

þríl litlir íkornar þjónuðu þeim

eftir bestu getu

***

1949, 9 ára

Til pabba þegar hann átti bátinn

Þú sigir Teistu þinni

útfyrir hafnarmynni

og tekur þína dóttur með

þótt hú sé nú hálfgert peð

**

Hugsað til ljúflings í snjó og gaddi, des 1967

Þegar ljúf golan ölvar mig,

skjóta hugfrjó öngum.

Þegar vorregnið vætir vanga minn,

hætti ég að hugsa  --  ef ég get

**

Abbracciasti tu una altra?

Fu da sola

su‘na costa rocciosa

il mio sangue blu nascondendo il fatto che non fu calmo.

Le sole carrezze per la mia pelle morbide

furano quelle del vento forte

che mi apporteró i spruzzi del mare verde

per far mi assaggare il sapore del sale marino sulle mie labbra. Furono i soli baci per la principessa da sola sulla costa strana, straniera.

Dove foste tu?

þýðing:  Faðmaðir þú aðra? ek var ein, á klettóttri ströndu, blóð mitt blátt, ólgandi, fól hið sanna: að mér var eigi rótt.  Einu blíðugælur við mjúkt hörund mitt voru æsts vindsins sem færði mér löður hins græna hafs svo ég bragðaði sjávarseltu á vörum mínum. Það voru einu kossarnir handa hinni konungbornu sem ein stóð á ókunnri fjarlægri ströndu.  Hvar varstu?

****

síðla árs 1964; með barni

Hugann kætir hugsun leynd

við hjartarætur tifar

þrýtur sæta þanka seint

þeim er lætur að lifa.

**

26.5.1965, nóttin sem sonur minn Helgi fæddist

Lágnættið luftir upp bjartri vornóttinni

göngum laust á grasinu, því blómin heyra svo vel á óttunni.

Ég verð að hvísla þér ljóðið, vinur,

því þau eiga björtu nóttina --  eins og barnið á móðurina.

**

(stóri bróði býr til bæn 1965 handa litla bróður sofandi):

Litli bróðir,

englar vaki hjá,

Guð kyssir hann á nefbroddinn.

**

1968

Stendur hrelld og starir þangað

sem steinar hrúgast grafarinnar,

lítil snót með ljósan vanga

við leiðið hennar mömmu sinnar.

***

1968

Óður til þermóstatsins

Ég horfi, kaupstaðarbarnið, út gegnum tvöfalt gler.

Ég sé norðanáttina feykja vetrinum suður yfir fjöllin.

Það var komið frost fyrir norðan.

Ég sé konu með loðhúfu.

Esjan gránar niður í miðjar hlíðar.

Ég horfi út gegnum tvöfalt gler
sem aldrei vaxa á frostrósir
svona eins og ég bræddi með fingrunum
þegar ég var barn.

Úti blaktir hrímaður punturinn
á sinubleiku túni.
norðanáttin feykir vetrinum
suður yfir fjöllin.
Ég stilli nýja þermóstatinn á 23.

***

júlí 1968

órímuð þula

Hrímþokan byrgir mér sýn.

Ég sé ekki fjöllin

og fer villur vega.

Hrímþokan er eins og draumsjór

og ég sé í henni kynjamyndir

er ég geng og geng.

--  Þarna er hrímfoli bleikur

,Ó berðu mig áfram svo ég sjái meira og meira!”

--  Þarna leikur huldudrengur sér að kristalskornum;

þegar þau hrynja úr greipum hans

eru þau einso og hverful von

sem fýkur með blænum yfir blómin.

Ég sé skip hlaðið óskum sem rætast

og þúsund augu sem bíða;

ég sé bláa kletta sem hlæja að vindinum,

og fræregn sem þyrlast yfir kalda steina.

Nú rofar til og ljósið seitlar niður

einsog titrandi hörpustrenngir;

Ég sé djúpa gjána fyrir fótum mér

og held mér í mjúka lokka ljóssins

er ég fell --  niður, niður

í ljúfu lokkandi táli.

**

Vetur 1968-‘69

Máninn lætur sér hvergi bregða

þótt fölgrænn morgunn fæðist handan fjalla

Vetrardjásn jarðar tindrar

rétt einsog stjörnuhiminn endurspeglist.

Lífið bíður -  eins og fóstur  -

und tindrandi vetrardjásni

í móður jörð.

***

Svartur malbikaður gangstígurinn er hrímaður,

ég treð hann í austurátt mót morgunhimninum,

hann breytist í þúsundstjörnuhiminn,

því geislar sólarinnar skella á hríminu svo það tindrar og merlar,

þiðnar í dropa sem endurkasta geislunum í hvítu og þúsund litum

í augu mér

en sólin er eiginlega of löt til að rísa

þar sem hún hvílir einsog syfjað skólabarn sem nennir ekki að róta sér

á dúnmjúkum kodda úr gullskýi.

Æ, hve vel ég skil hana að nenna ekki að vekja daginn

þegar hún getur haft það svona gott.

***

Það er gott að vera korktappi í stórsjó.

Þótt æsist verðu,

magnist undiralda,

eigi sekkur

korktappi.

Gott að vera korktappi.

Gaman í stórsjó.

**

Svörðurinn klæðist gulum laufum

sem rigndi yfir mig í skóginum.

Svartar greinar trjánna eru naktar.

Ræturnar geyma lífið til vors

en þá gægjast sprotar útí lífið á ný

til að minna okkur á að ekkert getur dáið

því ekkert fæddist í raun

annað en hugsun okkar.

**

Sumardraumur 1968

Vindurinn gnauðaði við gluggann minn

allan veturinn.

Höndin var loppin er ég bræddi frostrós

og sá úti snæljós.

En inni átti ég góða glóð

sem sýndist svo stór í myrkrinu.

Það var sumardraumurinn minn.

Eigum við ekki í sumar, vinur minn,

að gang’uppá hamarinn?

Þá verða sem forðum mosaþúfur mjúkar

og hair hnúkar

aleigan okkar; og ljúfa sælu finnum við saman.

Þú verður aftur glaður.

Vindurinn gnauðaði við gluggann minn

 allan veturinn.

Glóðin mín var svo hlý og björt á vetrarnóttum,

á dimmum vetrarnóttum.

Í sumar skal hún verða að stóru báli

sem við eigum ein

er við hlaupum á þúfunum!

Sumardraumur, ég bið að þú rætist.

Sá sem þráir grætist.

Snjóa leysir brátt og sér í fölan völlinn.

Þá hlaupum við upp í fjöllin.

Og sólin hækkaði, grá tún horfð’uppí ljósið.

En glóðin mín

varð í birtunni hvítgrá aska.

Bíddu, vinur minn, farð’ekki á undan mér,

ég vil með þér.

Við sem hlupum um hæðir svo létt

á frjálsum sprett,

þú mátt ekki ganga einn og angraður

um blómlautir bláar.

Við eigum þær bæði saman.

Allt er nú grænt, sól skin í heiði.

Hví sækir mig leiði?

Hví er dögg á ungra blóma barmi

mér sem tár á hvarmi?

Því sumardraumurinn var orðinn aska,

rödd þín höst

og fjallaþeyrinn fjarri.

Á ég að þora að skara í öskunni minni?

Bara einu sinni?

Ef til vill gæti ég vakað við drauminn minn

enn um sinn

því húmið er eins og smyrsl á huga minn.

Vindurinn segir mér sögur

af dánum sumarblómum.

***

Verðmæti gaukað að mér.

Kandísmolar í krumpuðum pappír

undir kodda gamallar konu.

Það skrjáfar í bréfi. Ég bíð.

Hún rær í gráðið menan sætur molinn

rennur í munni mér, litlum dreng

sem var sendur í sveit.

Við sögðum aldrei neirr

en ég settist oft hjá henni á rúmið.

Og tveim áratugum síðar

kem ég á þennan bæ.

Ég veit ekki einu sinni

hvort fólkið þekkir mig lengur

eða hvort við eigum nokkuð vantalað.

En ég kem samt.

Hún situr enn á rúminu sínu

gamla konan.

Hún hefur minnkarð, ég hef stækkað.

-O, blessaður drengurinn.

Ég sezt hjá henni á rúmið

en ég segi ekki neitt.

Hörð kleina í krumpuðum pappír

undir kodda. Það skrjáfar í bréfi.

Stundið í lófa mér. Verðmæti

sem hún átti.

-O, blessaður drengurinn.

(úr Óðsmálum 1996 (ISBN 9979 60 165 5))

**

Grámi regnskýjanna verður hlý hula yfir þreyttan huga

lát sál þína breiða oná sig um stund

því nú er óveðurskvöld

regnið kælir steikjandi reiði mina

svo hún segir :  psssst,  -  og gufar upp

regnið kyrrir huga hins langþreytta manns

svo jafnvel grámi regnskýja er hlýja guðs

við hrjáða menn

ef þeir bara vilja þiggja hana

lát huga þinn hlaupa mót rokinu

þá fýkur angistin burt

lát huga Þinn lensa undan rokinu

og treystu

treystu

**

Áhyggjurnar þrífast ekki nema þú hugsir vel um þær,

ræktir þær af kostgæfni,

vökvir þær,

talir við þær.

Annars kemur kyrkingur í áhyggjurnar. Þær veslast upp

og deyja.

Og þyrnarnir á þeim verða ekki að almennilegum broddum

nema þú hugsir vel um þær, kvölds og morgna,

finnir nærveru þeirra á daginn,

vaknir upp á nóttunni og gefir þeim brjóst

(úr leikritinu: Ég er hættur!  Farinn!  Ég er ekki með í svona asnalegu leikriti:

Óðsmálum 1996 (ISBN 9979 60 165 5))

***

Afmælisviðtal -- pínupils

-Og hvað var það nú, Guðmundur,

þegar þú lítur yfir farinn veg

í heila öld,

lítur um öxl yfir langa ævi,

sem þér finnst,

svona þegar þú horfir til baka,

sem þú manst,

svona eitthvað sérstakt,

sem þú hafðir hvað mest gaman af

að sjá

á langri ævi,

svona eitthvað sem þér dettur í hug nú?

-Tja,

svarar hið hruma afmælisbarn

blaðakonu,

-tja, þegar loks var hætt að spara

og allir höfðu nóg,

þá var knepað við efni

í pilsin.

En þegar ekkert var til að borða

og enginn áti neitt

voru fætur stúlknanna hundir

í vaðmáli á vaðmál ofan

svo aðeins sá í grannan ökla

í dökkum sokk.

En

þegar allsnægritnar loks hvolfdust yfir

var gama að sjá

ungar krikar stúlkur

skálma femur manni,

stafkarlinum á rölti,

í skærrauðum þunnum sokkum

og í Mínupilsum

í öllum regnsbogans litum.

(úr Óðsmálum 1996 (ISBN 9979 60 165 5))

***

1000 stjörnur,
einnig eftir barnabarnið Bjarna Þór Einarsson

Barnið sem átti að fara að sofa, horfði útum gluggann

og sagði:

          -Amma sjáðu stjörnurnar!

Amma leit útum gluggann,

útí hausthóttina,

sá regnið

og skýin sem voru bleik yfir borginni. Það var svo lágskýjað.

          -Ég sé engar stjörnur, vinur

          Það er rigning og alskýjað.

          Farðu nú að sofa, elsku barn.

          -Jú, amma. Þarna í trénu.

Lauflausar svartar greinar trjánna voru votar,

og í þeim öllum hengu regndropar.

Þeir glitruðu einso go kristall,

því birtan frá ljósastaurunum á bak við þá

gerði úr þeim þúsund stjörnur

handa barninu sem vara að fara að sofa.

Barnið horfði á dropana falla,

einn og einn  -- eins og silfurtár í kyrrðinni,

tár, sem urðu svo stór, að þau urðu að detta

tindrandi ofna í frerasvörð.

          -Amma.  Tréð grætur stjörnum.

Barnið brosti.

Barnið horfði á stjörnurnar sínar

þar til svefninn sigraði augnalokin, - og regndropar

héldu áfram að vera regndropar.

***

Aumingja kellingin fór með blómið sitt til blómalæknisins.

Hann leit á blöðin sem voru að gulna.

Hann klippti allt þetta gula af.

Aumingja kellingin sá þá að allt þetta gula var horfið.

Og hún borgaði blómalækninum.

Og kötturinn hennar dinglaði skottinu

og hún hélt að hann væri í vo9ndu skapi

og hún fór með hann til skottalæknisins, því skottalæknirinn

er með fínt próf úr háskólanum.

Hann skoðaði skottið og sá að það dinglaði.

Hann klippti það af og kötturinn dinglaði ekki skottinu.,

Og kellingarauminginn borgaði skottalækninum.

(úr Óðsmálum 1996 (ISBN 9979 60 165 5)) 

**

1000 pínulítil kóngulóarbörn

Ég var alltaf í sveit á sumrin. Þegar ég var 7 ára fann ég blágresisbrekku hjá stórum steinum, undir litlum kletti. Þar var að finna marga marga fjögurrablaðasmára. Ég var eins og lítill engill í litlu himnaríki og átti ótal fallegar óskir. Einn morguninn sá ég að stór og bústin kónguló hafði búið til stóran glitrandi vef milli stóru steinanna, og hún átti 1000 pínulítil kóngulóarbörn sem léku sér í vefnum hennar. Mamman var í miðjum vefnum, stolt og full ábyrgðartilfinningar. Hve náttúran er fögur!  Ég var hugfangin og tíminn stóð kyrr.  Í hrifningum minni hljóp ég og sagði stráknum á bænum, jafnaldra mínum, frá þessum dýrmæta fundi og sjaldséða undri, og fór með hann á staðinn þar sem gaf að líta 1000 lítil kóngulóarbörn að leika sér í glitrandi vef mömmu sinnar.

Strákurinn tætti niður allan vefinn og traðkaði á köngulóarbörnunum og mömmunni. 

Ég æpti: Nei!!! Ekki!!! Ekki!!! Ég þreif í strákinn og reyndi að bjarga kóngulóarbörnunum.

Það eru 60 ár síðan og ég er enn sár, reið og sakbitin.  Hví sýndi ég honum!??

Ég veit að grey svínin kunna ekki að meta perlur því þau eru bara dýr, en hví eru sumir sem fæðast menn blindar skepnur?

***

Sumar.

Strákarnir í útivinnunni

eru svo fallegir í sólinni

brúnir, óhreinir, berir að ofan.

Strákurinn á valtaranum er ber að ofan

með ljósan lubba

ekki loðinn á bringunni

og er að hugsa um það sem hann er að gera.

En þegar rigningin kemur

og rokið

fara þeir í appelsínugula vatnsgalla

og verða bara kallirnir í bæjarvinnunni.

September.

Skyldi strákurinn á valtaranum

vera farinn í skóla?

(úr Óðsmálum 1996 (ISBN 9979 60 165 5))

***

(pix: motorhjól sem snjóað hefur á í nótt)

fyrsta apríl trítlaði vorið

inn um opinn suðurglugga.

En það var fyrsti apríl.

********