ISBN 9979-895-21-7
sýnd í Sjónvarpinu, Stundinni okkar, í flutningi höfundar Guðrúnar Kristínar Magnúsdóttur.
Tóti hefur ekkert að gera. Hann bara hjólar og hjólar allan daginn.
Og
ég skal
segja ykkur nokkuð: Hann Tóti er nú eiginlega
hrekkjusvín !
Það eina sem hann getur fundið sér til að gera, er að hrekkja og skemma.
En nú fer hann að
spyrja eftir Gulla.
-Máttu koma út að
hjóla?
-Ja, segir Gulli vandræðalega, -það
er nú sprungið á hjólinu mínu. En
getum við ekki farið að gera eitthvað annað?
-Ég er búinn að reyna að pumpa í það, segir Gulli, -en það er alver tilgangslaust. Kannski er það ventilgúmmíð.
-Ventilgúmmí
! segir Tóti. -Hvers konar forngripur er þetta?
Hey!,
segir Tóti þegar hann rekur augun í málnigardósir
og pensla. -Eigum við ekki að mála bílskúrshurðina
hjá þér, Gulli? Hún er svo ferlega ljót.
Svo verður gaman að sjá framan í pabba þinn
í kvöld, maður!
En Gulli vill ekki mála nema spyrja mömmu sína fyrst, hvort þeir megi það:
-Nei, neinei! Það
verður eintómt sull. Hann pabbi þinn ætlar að
mála hurðina einhvern tíma þegar hann má
vera að.
Þið megið þá horfa á,
ha?
Fariðið nú út að leika ykkur.
-Hvað eigum við að koma að gera?, spyr Gulli.
-Ég veit nú ekki, svarar Tóti.
Í sandkassanum eru
smábörn að leika sér. Þau eru svo ánægð
að byggja sandkastala og leggja vegi. En haldið þið
að Tóti hafi ekki endilega þurft að hrekkja þau
um leið og hann gekk framhjá?
Tóti er alltaf með
smásteina í vasanum ...
... og hann skýtur
steinum í allt hjá þeim.
Allt splundrast.
Annað barnið fær sand í augað.
Þau
hágráta.
.
. . .
Tóti vissi að tvær stórar stelpur eru að passa
Þær koma nú all vígalegar og gera sig líklegar til að hefna ófara litlu krakkanna.
Tóti er fljótur
að taka til fótanna.
Gulli hleypur auðvitað
líka.
Tóti veit alltaf hvenær skynsamlegt er
að forða sér.
Þeir fara nú hjá þar sem kona er að vökva garðinn sinn.
Hún tekur ekki eftir þegar Tóti prílar yfir girðinguna ...........
.... og skrúfar fyrir vatnið !
Fyrst verður hún
hissa. Síðan bálreið, þegar hún
sér Tóta skjótast út úr
garðinum:
-Snautiðið burt, strákpjakkar!
Þið
eigið ekki að vera að þvælast í
annarra manna görðum.
. . . .
Tóti skellihlær:
-Ferlega varð hún spæld, maður!
Í
rauninni finnst Gulla þetta ofsalega fyndið.
Það á
greinilega ekki vel við Tóta að eigra um göturnar
og hafa ekkert fyrir stafni.
Hann er greinilega alveg í
vandræðum með kraftana.
-Nú veit ég !!!, segir Tóti allt í einu: -Komum að reyna að hitta ljósastaura! Það er allt í lagi því enginn á þá. Þá getur enginn skammað okkur.
Svo tínir hann steina upp úr vasa sínum og .....
... fer að henda í luktarstaur og mana Gulla til að reyna að hitta líka.
En þá er
allt í einu kallað snöggt: -Tóti. Hvað
ertu eiginlega að gera, drengur? Ætlarðu að stúta
glerinu eða hvað?
Þetta er Sjöfn, stóra
systir hans, sem er að koma heim úr vinnunni.
-O,
skiptu þér ekki af því, svarar Tóti.
En hann hættir nú samt við að henda fleiri
steinum. -Þú átt ekkert í þessum
staur, segir hann.
-Ó
jú, góði minn, svarar Sjöfn. -Ég borga
ljósastaurana og pabbi og mamma og allir í bænum.
Við
borgum útsvar og það er notað til þess að
lýsa gtöturnar, meðal annars.
Hvar er hjólið
þitt eiginlega?
Þeir segja henni að sprungið
sé á Gulla hjóli, pabbi hans megi aldrei vera að
að fara með það í viðgerð.
-Þið
ættuð nú að hafa tíma til að bæta
eina slöngu. Þið hafið sko ekkert þarfara að
gera.
Náið
í Gulla hjól.
Sjöfn kennir
strákunum að ná hjólinu af og slöngunni
úr.
-Og ég skal láta ykkur vita það,
segir hún, -að það er miklu meira verk að
gera við luktarstaura, sem svona óvitar eins og þið
eru að eyðileggja.
Haldiðið kannski að
staurarnir vaxi upp úr jörðinni af sjálfu sér,
eða hvað?
Til
þess að finna gatið skulið þið svo pumpa
í slönguna og sjá hvar loftbólurnar koma
út. Þurrka svo vel. Rispa örlítið í
kringum gatið, svo límið grípi betur.
Þrífið
barðann vel að innan. Annars springur bara strax aftur.
-Er límið
þornað?
Þurfum við ekki aðeins að
þynna kantana á bótinni?
Þá setjum við slönguna í
Það er bax að
koma barðanum á gjörðina aftur.
Gulli, þú
pumpar svo í.
Tóta sendir hún
upp að leggja á borðið. -Þið verðið
að fá ykkur eitthvað, áður en þið
farið út, segir hún.
-Þvoðu þér,
Tóti!, kallar hún á eftir honum
.
. . . .
Tóti segir alltaf
að Sjöfn systir hans sé frekja, og það
getur nú svosem verið.
En hún kann að bæta.
Það liggur við að Gulli öfundi Tóta örlítið af að eiga svona systur.
-Svo skulið þið
hjóla upp í nýja hverfið sem verið er að
byggja, og þá getið þið séð,
þegar verið er að setja upp ljósastaura.
Þið
skiljið þá kannski, að það kostar fé
og fyrirhöfn að hafa götulýsingu, kálfarnir
ykkar.
-E, heyrðu, spyr Gulli hikandi, -eigum við að fara upp í nýja hverfið, ha?
Tóti svarar
fýldur: -Við getum svosem gert það eins og hvað
annað, en ekkert af því að Sjöbba systir
sagði það.
Maður gegnir henni nú ekkert.
Auðvitað hlaut einhver að eiga luktarstaurana. Allir vita nú vel, að þeir vaxa ekki upp úr jörðinni af sjálfu sér.
----------------------------------------