ISBN 9979-895-57-8
Safnið rennur heim af heiðinni, hægt, jarmandi. Sveittir hestar, hóandi menn, styggar kindur, hrútagreyin að springa af mæði, sílspikaðir eftir sumar á fjalli.
Tungan lafir út úr tíkinni minni. Ég er að reyna að gera hana að góðum smalahundi. Jónki fór ekki með hund í leitirnar. Hvolpurinn hans er svo lítill að hann getur ekki smalað ennþá.
Jónki er búinn að hlaupa miklu meira en ég í dag. Hann á líka kindur, en ekki ég.
Það er gaman að
sjá safnið koma að, en það þarf að
fylgja fast á eftir. Ein og ein kind reynir að stökkva
út úr.
-Svona, strákar, segir Sigurður
-hlaupið fyrir þær. Reynið nú að sýna
hvað þið getið, drengir. Fljótir nú.
Allt féð er
komið inn í almenninginn og karlarnir farnir að draga.
Jónki finnur eina af sínum kindum.
-Jæja,
strákar, segir Sigurður, -náið henni nú.
Jónka-Golsa
stendur grafkyrr, stappar að vísu tvisvar að
okkur.
Það er miklu betra að eiga hyrndar kindur en
kollóttar, finnst mér.
Golsa er ekkert á því
að láta draga sig. Og Sigurður hlær og eggjar
okkur: -Þið megið ekki láta á ykkur
sannast að þið getið ekki dregið eina rollu,
tveir saman.
Körlunum er
skemmt.
Það er ekkert smáræðis stökk
sem Golsa tekur. loksins þegar hún ákveður að
hreyfa sig.
Maður meiðir sig svosem ekkert þótt maður svona aðeins missi fótanna, því það er þykkt skítlag í réttinni.
Ég er ekkert viss
um að ég ætli nokkuð að eiga kindur þegar
ég verð stór.
Jónki ætlar að
vera stór-fjárbóndi.
-Kannski þið reynið þá við þann mórauða, drengir, segir Sigurður. -Pabbi þinn á hann, Jón. Komið honum nú í sinn dilk.
Nee, hann er ekki árennilegur sá mórauði. Það er vissara að gera sig ekki að fífli. Stóru strákarnir fara bara að hlæja ef við ráðum ekki við hann.
Við finnum eitt lambið hans Jónka, fallega gimbur, og drögum það í dilkinn hjá sláturlömbunum hans pabba hans.
Svo ákveðum
við að hvíla okkur svolítið.
Skreppa inn
til ömmu og fá mjólk og kleinu.
Budda litla frekjudolla er úti í læk að leika sér. Hún er allt of lítil til að vera í fénu.
Hún - hún
er búin að opna mjólkurbrúsann hennar
ömmu.
Haldiðið að hún sé nú
óviti: Hún er að ausa vatni í
mjólkina!
-Budda, þú mát þetta
ekki, kallar Jónki. -Amma verður vond.
-Komdu Budda, við skulum sýna þér svolítið. Komdu að sjá skrýtnu fluguna úti í lambhúsi. Við erum ekkert að gabba. Ofsa skrýtin fluga. Komdu bara og sjáðu.
Svo förum við með Buddu út í lambhús, en það er engin fluga þar. Við erum bara að gabba hana.
Við stökkvum út og lokum.
Budda öskrar og öskrar.
Það er aldeilis frekjan. Hún öskrar svo hátt að mamma hennar heyrir til hennar alla leið inn í bæ.
-Að svona stórir
strákar skuli vere að hrekkja litla skalausa telpu sem er
bara úti að leika sér.
-Já, en, hún
var að ausa vatni í mjólkurbrúsann.
-Snautiðið heldur
út´í rétt og reynið að gera
eitthvert gagn. Og skrökva svo oná allt saman. Budda
getur ekki náð lokinu af mjólkurbrúsanum.
Fý
og skamm barasta. Ráðast á minni máttar,
stórir strákar.
Við römbum aftur
út í rétt.
Við vorum þó
kallaðir: stórir strákar.
Við sleppum
kleinunum í bili. Mamma hennar Buddu er áreiðanlega
að segja ömmu frá þessu. Auðvitað
hefðum við ekki átt að loka hana inni. Litlir
krakkar eru bara svo vitlausir.
-Á ég að segja þér, Jónki, hve vitlaus ég var einu sinni þegar ég var lítill? Það var sko fyrir löngu síðan: Ég fór með mömmu í sláturhúsið að kaupa kjöt og svoleiðis í slátur og kæfu, og þá sá ég hjólbörur fullar af blóðugum lambahausum.
-Hver drepti öll
lömbin!!?, spurði ég voða æstur,
maður.
-Slátrarinn, svaraði mamma.
-Slátrarinn
er bara vondur, sagði ég og svo vildi ég ekki
smakka lambakjöt lengi á eftir. Var ég ekki
vitlaus, þegar ég var lítill, ha?
Við setjumst út
á réttarvegg.
-Það þýðir
ekkert annað en hafa nóg kjöt, segir Jónki.
(Mér þykir hann óþarflega mannalegur í
röddinni.)
Hann sýnir mér
lömbin sem hann ætlar að leggja inn.
Ég er
nú feginn að vera ekki lamb. Ég vil bara ekki láta
Jónka vita hvað ég er að hugsa, en það
hlýtur að vera ósköp leiðinlegt að
láta éta sig.
-Nei, það þýðir
nú ekki annað en eiga nóg kjöt, segir Jónki
aftur, öllu drýgri með sig en hið fyrra sinnið.
Jarmur lambanna sem leita mömmu sinnar, ómar í eyrunum og ég reyni að hugsa ekki um sláturhúsið.
-- oo 0 oo --