ISBN 9979-895-97-7
Var flutt í sjónvarpinu,
Stundinni okkar, lesin af höfundi, Guðrúnu Kristínu
Magnúsdóttur

ennfremur
gefin út 1990


Mamma segir að þetta
blóm heiti Jakobsstigi.
Ósköp hlýtur
þessi Jakob að vera lítill fyrst hann getur notað
svona laufblöð fyrir stiga.
Hann hlýtur að
vera alveg pínu pons.
Ég
veit að Jakob á líka fífil sem heitir
Jakobsfífill. Hann vex í sveitinni --- svona úti
í móa.


Ég ligg í
leyni lengi lengi úti í garði, en enginn Jakob er
sjáanlegur.
Skyldi hann sofa í þessum
klukkublómum?
Ef til vill vakir hann á nóttunni
en sefur á daginn. Sumir búálfar vaka um nætur
og þá hljóta þeir að vera ofsalega
syfjaðir á daginn.
Skyldi Jakob hafa vængi?
Nei
þá þyrfti hann ekki stiga.
Þá
flygi hann bara upp í blómin.


Ég ákveð
að ganga út skugga um það hvort Jakob vaki á
nóttunni.
Um kvöldið bý ég mig
ofsalega vel.
Ég ætla að vaka útí í
garði í alla nótt og fylgjast með
Jakobsstiganum. Þá hlýt ég að sjá
Jakob.
-Hvert ert þú að fara, vina mín,
svona seint?, spyr mamma.
-Ég ætla að vera úti
í garði í nótt að sjá
Jakob.
-Elsku barn. Þú verður að fara að
sofa núna. Blómálfar eru auðvita til í
ævintýrum.
-Eru þeir sem segja ævintýri
þá að skrökva?
-Þeir eru að
skálda, svarar mamma.

Daginn eftir dettur mér
snjallræði í hug: Ég gef Jakobi brjóstsykur!
Hann hlýtur þá að klifra upp stigann og fá
sér að smakka.
Það er óskaplega erfitt
að festa brjóstsykurinn á blómið,
jafnvel þótt ég sé aðeins með
smámola. Ég reyni að líma hann á
stilkinn með límbandi.
Betra ráð er að
ná í hunang og láta dropa í blómin.
Ég bíð en Jakob kemur ekki .....

.... aðeins flugurnar.
Ég þori ekki að reka þær burt, því kannski eru þær vinkonur Jakobs.


Sjáið
pínulitla rabarbarann sem ég fann! Þessi er
mátulegur handa Jakobi.
Mamma sýður hann fyrir
mig. Ég læt rabarbaragraut á dósarlok út
í garð handa Jakobi um kvöldið.
Nú
verður spennandi að vita hvort honum þykir
rabarbaragrautur góður.


Það eru
eintómir sniglar í grautnum morguninn eftir.
Ég
verð sármóðguð. Skyldi Jakob hafa boðið
þeim?
Vill hann kannski ekki rabarbaragraut?
Rabarbari er
að vísu ekki hollur.
Jakob veit það
víst.
En
þegar manni er boðið gæti
maður að minnsta kosti verið kurteis.


Einu sinni þegar
pabbi er að gera að fiski finn ég pínulítið
fiskseiði sem stóri fiskurinn hafði gleypt.
Þessi
verður mátulegur handa Jakobi!
Ég fæ að
sjóða hann með stóra fiskinum.
Um kvöldið set ég hann á dósarlok hjá Jakobsstiganum.


Morguninn eftir flýti
ég mér út í garð.
Og viti
menn!
Ekkert eftir nema þurr dálkurinn og
hausinn.
Jakob er búinn með fiskinn.
Ef ég
hefði nú bara mátt vaka útí í
garði í nótt -- þá hefði ég
séð hann.


Mig dreymir Jakob.
-Við
borðum ekki fisk, segir hann. -Við þurfum ekkert að
borða.
Komdu út í garð í fyrramálið
þegar þú vaknar og leiktu við okkur.
Þegar
ég vakna man ég drauminn: ãKomdu út og
leiktu við okkur!"
Já, en -- ég er stór
og Jakob er lítill. Og -- svo er ausandi rigning.
Ég
verð að fara í regnkápu.


-Mennirnir gretta sig svo óskaplega í rigningunni, segir Jakob og hlær. -En við vitum að blómin þurfa vætu, og ánamaðkarnir sem losa um moldina verða svo kátir þegar rignir. Þegar styttir upp, opna blómin krónur sínar móti birtu sólarinnar. En moldin er rök.


-Það sem þú
hugsar er þinn raunveruleiki.
Þeir sem elska allt
heyra söng blómanna -- sjá fegurðina.
Er ég að
skálda ævintýri?
Ég get ekki að því
gert að ég er alveg viss um að Jakob er til.

Hver er hann þessi Jakob?
-- oo 0 oo --