saga
(hugsiğ ykkur góğa kvikmynd hér, pantiğ handritiğ (Freyjukettir), og bendiğ kvikmyndaframleiğendum á;
fyrir şığendur:  hafiğ samband)
ISBN 9979-895-83-7

Au-pair

Rannveig er búin að rífa sig upp.
Hún er í flugvél á leið til Frakklands. - Au-pair -.
Rannveig Hansdóttir, 17 ára.

Rannveig Hansdóttir hugsar um margt sem hún getur aldrei talað um við neinn:

.. Hansdóttir? Hét pabbi minn Hans eða er ég dóttir einhvers hans? Einhvers hans sem mamma vissi ekki einu sinni nafnið á? Er hann kannski lifandi en ekki dáinn?

Hún hrindir hugsununum frá sér. Nú er hún á leið til Frans, - France -. Au-pair.

Eldrauðir logar morgunsins ógna dimmunni sem sefur á vesturloftinu. Af því að nú er morgunn, vitum við að ljósið sigrar myrkrið. Marblár skýjabakki í austri reynir að tefja fyrir sólinni, en hann á í vök að verjast. Raunar myndar hann aðeins andstæðu sem undirstrikar birtuna enn frekar, og það kviknar í efri kantinum á honum. Eftir nokkur andartök verður lifrauður morgunninn orðinn að nýjum hvítum degi.

 

Þetta verður ævintýr. Framandi land, framandi fólk, framandi tungumál. Rannveig er búin að safna fyrir þessari ferð í marga mánuði.

Rannveig hugsar:

.. Það var gott að vinna í sjoppunni. Best á kvöldin. Best að vera ekki heima á kvöldin. Nógu slæmt var að koma heim eftir að sjoppan lokaði klukkan hálftólf. Sjaldan svefnfriður fyrr en undir morgun.

Hún hrindir frá sér þessum hugsunum á ný. Nú er hún á leið til Frakklands og þessi fortíð kemur ekki málinu við lengur. Þetta er liðið, gleymt, og kemur aldrei aftur.

Framundan heilt ár. Nýtt líf.

.. Þegar ég kem aftur til Íslands kemur mamma mér ekki við lengur. Ég verð sjálfstæð, þroskuð, ný persóna sem stendur á eigin fótum. - Klára kannski grunnskólann, fer kannski í öldunginn, eða eitthvert annað nám. Verð eitthvað.

Það er úr svo mörgu að velja. Svo mörgu, mörgu.

Ég gat ekki vaknað á morgnana, þess vegna hætti ég í skólanum. Mamma bannaði mér að hafa vekjaraklukku.

Ég gat ekki farið aftur í skólann eftir að þær komu; þær, tvær skólasystur mínar: "Við ætluðum bara að vita hvort þú værir nokkuð lasin, af því að þú komst ekki í skólann."... Þær meintu eflaust ekkert nema gott með þessu. Ég vaknaði við að bankað var á dyrnar. Ég hélt að þetta væri einhver af vinum hennar mömmu og fór til dyra. Það borgaði sig alltaf að opna strax. Sumir þeirra spörkuðu annars í hurðina eða brutu rúðu, og nágrannarnir kvörtuðu yfir hávaða hjá okkur.

Mér brá þegar ég sá þær. Fann að ég roðnaði ofsalega í andliti. Ég gætti þess að opna aðeins smá rifu á hurðina, en þær sáu samt náttkjólinn minn. Hann var svo rifinn.

Hvernig gat ég verið svona fljót að skrökva?: ãÉg er byrjuð í öðrum skóla, svo ég kem ekki aftur í skólann."

Nú vissu þær - og kannski allir í bekknum - að ég svaf í rifnum náttkjól.

 

Það þyrmir yfir svip Rannveigar. Hún snýr sér að glugganum á flugvélinni og þykist vera að horfa á fegurð morgunsins. En hún getur ekki gleymt, þótt hún reyni.

 

Flugfreyjurnar sýna notkun björgunarvesta með látbragðsleik og einhverjum óskiljanlegum hljóðum úr hátölurum.

Rannveig hefur eitthvert hugboð um að maður fái mat í flugvélum. Það hlýtur að fara að líða að því.

Á meðan hún bíður eftir því að maturinn komi, og vonar að fólkið flýti sér að kaupa þetta vín á pínulitlu flöskunum, notar hún tímann til að fara yfir þau orð sem hún er búin að læra í frönsku:

-Bonjour, Madame-
-Merci-
-Excusez moi, Monsieur- (Ég er nú ekki alveg viss hvernig á að skrifa þetta, raunar ekki heldur hvernig á að bera það fram.)
-Parlez-vous anglais?-, nei, -est-ce-que vous parlez anglais?- (Eða einhvern veginn svoleiðis.)

Hún veit vel að það mun enginn skilja framburðinn, og jafnvel þótt einhver kynni ensku, gæti hún sennilega ekki sagt neitt á ensku.

Allt fer þetta einhvern veginn. Ævintýri eru svona. Annars væru þau ekki spennandi.

Það verða þarna tveir krakkar sem hún á að passa; stelpa 3ja ára og strákur 12 ára.

Það verður miklu auðveldara að tala við krakka en fullorðna. Vonandi eru hjónin - Chateaux, heita þau að eftirnafni - ekki ofsalega hátíðleg. Hátíðlegt fólk setur mann svo út af laginu.

 

*****

 

Rannveigu verður að ósk sinni: Monsieur François Chateaux bíður á Orly. Hann er ekki fráhrindandi, hvorki stífur né hátíðlegur.

 

Stúlka sem greinilega vinnur á flugvellinum, kemur og ávarpar Rannveigu:

-Maddmúasell-angs-do-dí?

Þessi hljóð hafa ekki neina sérstaka merkingu í eyrum Rannveigar, svo hún bara hallar undir flatt og horfir á stúlkuna. -Íslandese? , spyr stúlkan brosandi, svo Rannveig segir: -Oui, sem þýðir já.

Stúlkan bendir á blað, sem hún heldur á, og segir: -Angs-do-dí?

Hansdóttir, R. stendur á miðanum; Islandaise.

-Oui, segir Rannveig og eltir stúlkuna.

 

Sonur François Chateaux er með pabba sínum. Þeir eru alveg eins feðgarnir, nema hvað pabbinn er aðeins stærri en sonurinn. Pabbinn er grannur, dökkhærður, með brún augu og stórt franskt nef; sonurinn grannur, dökkhærður með brún augu og stórt franskt nef.

Þeir heilsa eins, hneigja sig eins, eru báðir að bera töskuna hennar, báðir að opna fyrir hana hurðina á Citroëninum.

 

Það er bara þetta með samræðurnar á leiðinni í bílnum.

Rannveig kann lítið í ensku. Þeir, pabbinn og sonurinn, kunna líka lítið í ensku, og auk þess er þetta ekkert enska sem þeir tala. Þegar komið er á leiðarenda segir François: -Sis ír iss sí ás, sem er ekkert enska. Það á að segja: this here is the house, þ.e.: ðis hír is ðe hás: (Þetta hér er húsið.)

Það breytir kannski engu, því húsið er þarna hvort eð er, og því er alveg sama hvort það er kallað ás eða hás, því það veit að það er _maison_og ekkert annað. Það er franskt, og allt sem er franskt veit af því.

Í þessu húsi er Madame Chateaux. Hún er soldið svona ..., ja, virðuleg. Hún er grönn, beinvaxin, nett, og hún virðist ekki snerta gólfið sem hún gengur á. Nei, hún er ekki fráhrindandi, ekki köld, bara, - bara falleg. Hún brosir ekki, bara segir eitthvað, og málrómur hennar er djúpur og fallegur.

-Bonjour, Madame, segir Rannveig.

Þriggja ára stelpan talar mikið. Hún er krútt. Hún veit greinilega að nú er komin stúlka, sem á að leika við hana. Brigitte heitir hún sú litla.

Svo kemur kötturinn. Síamsköttur.

-Monsieur Topaze, segir François Chateaux (pabbinn).

Hann brosir og bendir á köttinn, sem mjakast inn stofugólfið með fjaðurmögnuðu göngulagi sínu, sjálfstrausti og fyrirlitningarsvip, sem köttum einum er lagið. Þeir eru heimaríkir þessir síamskettir og má þakka fyrir að þessi urrar ekki, þegar ókunnugir koma.

-Des yeux bleu, segir François Chateaux, -bleu, og bendir á brúnu augun í sér með tveim fingrum og svo á köttinn. -Comme vous, og bendir þá bendir hann mjög kurteislega á Rannveigu.

Rannveig skilur: Kötturinn er með blá augu eins og hún.

Auðvitað eru þetta bara byrjunarörðugleikar, þetta með frönskuna. Það er bara skemmtilegt að glíma við byrjunarörðugleika.

François Chateaux brosir líka alltaf þegar hann talar. Það fær Rannveigu til að fitja örlítið upp á nefið og brosa líka.

 

.. Ég finn að það er hægt að treysta þessum manni, hugsar hún. Hann gefur sér tíma. Þessi svipur hans minnir mig á einhvern. Einhvern sem ég hef þekkt. Það var einhver, sem var svo góður við mig. Já, - Sverri, söngkennara. Eini kennarinn sem var karlmaður. Hvers vegna eru allir kennarar konur? Sverrir gaf sér tíma.

Það er kannski það sem er að: enginn gefur sér tíma til neins?

 

François Chateaux er listaverkasali.

Allt á þessu heimili ber vott um fágaðan smekk. Allt. Allt er fallegt.

Madame Chateaux er jafn falleg og fáguð og allt annað hér. Hún er læknir. Rannveig finnur að allir bera virðingu fyrir henni: kötturinn Monsieur Topaze, börnin - og François Chateaux. Maður sér hvernig svipur færist yfir andlit hans þegar hann horfir á konuna sína. Blíður svipur. Hún er læknir, hún er falleg.

Í svip hans leynir sér ekki að hann elskar þessa konu.

 

Jean Pierre, 12 ára strákurinn, horfir á Rannveigu. Horfir, án þess að líta af henni. Hann er stilltur, allt að því hlédrægur; einhver fullorðinsleg alvara í svip hans og fasi. Hann bara horfir.

Jean Pierre er beðinn um að sýna Rannveigu upp á loft; sýna henni herbergið sem hún á að hafa. Brigitte eltir auðvitað. Hún veit að nýja stúlkan á að vera hjá henni lengi, lengi.

Jean Pierre heldur á ferðatöskunni hennar Rannveigar upp á loft. Hann lætur Rannveigu alltaf ganga á undan. Hann opnar dyrnar á herberginu hennar, lætur hana ganga á undan sér inn.

Það liggur við að Rannveig taki andköf af hrifningu: herbergið er stórt og bjart, hátt til lofts, stórt rúm út frá miðjum vegg. Langi glugginn, sem er með skrýtnum rimlahurðum fyrir, stendur hálf opinn, svo svali leikur um þau í herberginu.

Rannveig er orðlaus. Ekki bara vegna þess að hún kann eiginlega ekkert í frönsku, heldur vegna þess að hana hefur aldrei dreymt um að sofa í svona herbergi.

Trén fyrir utan gluggana eru stór og þau standa í blóma. Þau kasta síhvikulum skuggum á garðinn og húsið.

Jean Pierre horfir á Rannveigu meðan Rannveig horfir á allt þetta sem hún hefur ekki fyrr augum litið.

Það er þögn. Jafnvel Brigitte litla, sem talar venjulega ósköp mikið, er þögul þetta andartak.

Rannveig lítur brosandi á Jean Pierre. Tindrandi augu hennar segja meira en nokkur orð. Svar hans er bros á móti. Heilt ár er framundan.

 

Eftir kvöldmat sýnir Jean Pierre Rannveigu eldhúsið.

Í eldhúsinu er stúlkan. Hún eldar og þvær upp, þvær gólfin, gerir innkaup. Stúlkan, sem raunar er ekki stúlka heldur fullorðin kona, heitir því undarlega nafni Incarnation, talar mjög mikið og hlær hátt.

Jean Pierre sýnir Rannveigu garðinn. Brigitte eltir hana hvert fótmál, og masar í sífellu. Rannveig tekur í hönd hennar. Litla netta barnshönd. Rannveig veit að hún á að gæta þessarar telpu vel. Rannveig heldur þétt í hönd hennar. Allt er svo nýtt, svo framandi, svo , svo , -

 

.. GEFIÐ MÉR TÍMA !
.. Gefið mér tíma.
.. Allt er svo framandi;
.. Allt er svo nýtt.
.. Allt er svo fallegt.

 

Jean Pierre kennir Rannveigu að segja garður á frönsku: jardin (sjardeng). Hann dregur upp úr vasa sínum litla orðabók, franskenska, enskfranska.

-Er garður heima hjá þér á Íslandi? (spurningin útskýrð með orðabók og handapati.)

-Já, svarar hún.

.. Garður! Get ég sagt já? Get ég kallað garðinn heima garð? hugsar hún. Hann er aldrei sleginn, rimlagirðingin brotin, ryðgað blikk, skakkar og skældar hellur sem einu sinni hafa líklega líkst stétt; öskutunnur, drasl. Bréfaruslið ekki einu sinni tínt upp eftir að Kata gamla dó. Arfi, næturfjóla, hálfdauður rabarbari. kjörvil, stórt þrístofna reynitré, ribs. - Garður? Hvers vegna er ég að blekkja? Kannski hefði ég átt að segja: já, en ekki svona fallegur. Bara ljótur garður.

--- Ef til vill gat ég bara ekki sagt þetta á frönsku.

Kata bjó til svo góða sultu úr ribsberjunum. Kallaði hana hlaupið sitt. Hún fór út í garð að tína, og ég fór með henni og var líka að tína. Ég veit ekki hvort ég gerði nokkurt gagn. Svo bjó hún til hlaupið sitt í stórum potti. Hún gaf mér stundum oná brauð. Það var svo gott.

Hlaupið okkar, sagði hún við mig.

Eftir að Kata dó tíndi enginn berin. Þrestirnir voru mjög kátir yfir því.

Kata gamla. Mikið var hún góð við mig. Ég gat aldrei heimsótt hana á spítalann. Ég vissi ekki á hvaða spítala hún lá. Svo kom hún ekki aftur.

 

-Á morgun skulum við fara út í skóg í göngutúr.

Jean Pierre tekst að láta Rannveigu skilja þetta með því að draga upp blað og blýant, teikna þau þrjú, Rannveigu, Brigitte og sig úti í skógi. Brigitte í miðjunni.

 

***********

 

Daginn eftir fara þau út í skóg. Brigitte er ekki í miðjunni þegar þau ganga þrjú saman í skóginum. Rannveig er í miðjunni. Jean Pierre gengur við hlið hennar.

Brigitte tekur bangsann sinn með.

Í skóginum er fallegt lítið vatn. Trén slúta fram yfir bakkana, sveigja greinarnar ofan að vatnsborðinu. Stór, falleg tré. Svona tré eru ekki til á Íslandi.

Börnin setjast í grasið.

 

-Incarnation þýðir endurholdgun, segir Jean Pierre. -Henni þykir hræðilega leiðinlegt að heita þessu nafni, henni Incarnation. Vafi hvort nokkur annar heitir þetta.

Það verður örlítil þögn.

-Finnst þér Annette fallegt nafn? heldur Jean Pierre áfram. -Má ég kalla þig Annette?

Með handapati og orðabók tekst honum að láta Rannveigu skilja orðin: -Mig langar til að kalla þig Annette.

Nú .... Rannveigu finnst Annette fallegt nafn. Skárra en framburðurinn á nafninu hennar í frönsku útgáfunni, svo hún hefur ekkert á móti því að Jean Pierre kalli hana Annette. Hér er hún að hefja nýtt líf. Hvers vegna ekki nýtt nafn?

En hún veit ekki hvers vegna Jean Pierre velur þetta nafn: Annette. Hún skynjar ekki raddblæinn. Hún skynjar ekki freyjuketti í augum drengsins.

 

Hér kemur lítið gamalt leyndarmál Jeans Pierres, en hann er raunar ekki neitt feiminn við að segja frá þessu núna. Það er langt síðan þetta var og hann var smábarn þá. Nú er hann ekki lengur smábarn og brosir að þessu. Hann langar til að segja Annette (Rannveigu) þetta, en veit að það verður að bíða þar til hún skilur meira í frönsku:

Jean Pierre átti einu sinni tuskubrúðu sem hét Annette. Hann sofnaði með hana þótt hann væri orðinn 7 ára.

Einu sinni kom strákur heim með honum. Hann rak augun í Annette. Skellihlæjandi tók hann hana: -Hver á svona dúkkudruslu?!

-Frænka mín gleymdi henni hérna um daginn.

-En asnaleg! sagði strákur.

-Já, litlar stelpur eru svo skrýtnar stundum.

Jean Pierre vissi ekki af hverju hann flýtti sér að skrökva.

Strákurinn fór að fleygja Annette upp í loftið, sparka henni til og frá. Hann skutlaði henni svo til Jean Pierre.

-Við megum ekki eyðileggja hana. sagði hann. -Hún kemur kannski að ná í hana.

Hinn hafði nú ekki miklar áhyggjur af því og hélt áfram. Anette endaði rifin og tætt í ruslakörfunni. Þar lét Jean Pierre hana vera þegar þeir fóru út. Vildi ekki láta strákinn sjá að hann hirti hana úr ruslakörfunni. Hann setti bara upp kæruleysissvip. Hann ákvað að reyna að sauma hana saman þegar hann kæmi heim aftur.

Um kvöldið var Incarnation búin að tæma ruslakörfuna hans. Annette auðvitað með.

Um nóttina, þegar allir voru sofnaðir, leitaði hann í sorptunnunni. Hann fann hana ekki. Leitaði í öllum pokunum. Hún var horfin. Það hafði verið tæmt meðan hann var að heiman.

Hann var orðinn of gamall til að trúa nokkrum manni fyrir að hann - strákur orðinn 7 ára - saknaði tuskubrúðu.

Mamma færi ekki að hlæja, hugsaði hann, þótt ég segði henni þetta allt saman; hún styngi bara upp á að kaupa aðra. Hún myndi sennilega ekki skilja að hann vantaði ekki bara tuskudúkku; það var Annette, sem var horfin. Og það var honum að kenna. Hann hafði ekki haft kjark til að bjarga henni; var hræddur um að strákurinn færi að hlæja.

 

Sífellt masið í Brigitte litlu truflar ekki þögnina. Þögnin og masið renna út í eitt; róandi þögn með sífelldum klið af masi barnsins. Rannveig brosir á réttum stöðum og það gerir Brigitte sig ánægða með. Hún kallar Rannveigu strax: Annette.

-Annette, þetta er bangsinn minn. Þú mátt halda á honum, segir Brigitte, og stingur bangsa sínum í fangið á Rannveigu. Þau rölta áfram.

 

.. Ég átti bangsa. (Hugsanir skjóta upp kollinum hjá Rannveigu, þegar þessi asnalegi bangsi er kominn í fangið á henni:) Baldur. Það minnir mig á Baldur. Baldur var einn af vinum mömmu. Það voru aldrei slagsmál, aldrei læti né hávaði, þegar Baldur var í heimsókn. Sætur ilmur í bland við píputóbakslykt læddist um kjallaraíbúðina.

Stundum fór hann til útlanda. Kom svo aftur. Þá gaf hann mér Smarties. Hann opnaði bangsann minn. Ég kíkti, hann vissi það ekki. Hann stakk einhverju inn í hann og saumaði hann svo saman aftur. Ég vissi að það var eitthvert leyndarmál.

Það var alltaf til matur þegar Baldur var í heimsókn. Hann keypti í matinn og eldaði. Og hann þvoði upp. Mamma var góð þegar Baldur var í heimsókn.

Baldur svæfði mig, settist á rúmið hjá mér, breiddi blíðlega ofan á mig, strauk mér bakið. Augun í Baldri voru eins og sólarlag á hvolfi, dökk, róleg. Augun í mömmu voru líka falleg, þegar Baldur var hjá okkur. Þau voru stór og fjarræn, augun í mömmu. Sjáaldrið dróst ekki saman í birtu eins og gerist venjulega, heldur voru augun áfram dökk og fjarræn. Bros lék um svip hennar án þess að hún raunverulega brosti. Það var gott að vera í kjallaranum þegar Baldur kom. Ég treysti honum.

Svo eina nóttina kom löggan. Ég vaknaði. Þeir spurðu mömmu voða mikið. Hún sagðist ekki þekkja neinn Baldur. Ég heyrði klósettgluggann skellast rétt áður en löggan kom inn.

Bangsinn minn var horfinn.

Baldur mátti vel eiga bangsa. Mamma gaf mér hann hvort eð bara svo ég kæmi ekki fram á kvöldin að trufla, þegar ég gat ekki sofnað.

 

-Annette leiða mig, segir Brigitte.

Jean Pierre öfundar Brigitte af því að vera þriggja ára og mega vera framhleypin og láta leiða sig. 12 ára strákur verður að vera töff. Vel upp alinn strákur leiðir ekki stúlku í skóginum þar sem maður er alltaf að mæta fólki sem gæti þekkt pabba og mömmu.

Brigitte masar. Annette þetta, og Annette hitt. Rannveig skilur ekki bofs í því sem hún er að segja.

Jean Pierre svarar henni stundum. Rannveig brosir til hennar.

-Það horfa allir á þig, Annette, segir Jean Pierre. -Það horfa allir mikið á þig. Það gerir þetta ljósa hár og bláu augun.

 

Það sem drenginn langar til að segja er raunar: -Þú ert falleg. Ég er montinn af því að vera með þér. En hann segir það ekki. Hugsar það aðeins.

 

Rannveig hlær og fitjar örlítið upp á nefið. Hún er sæt þegar hún fitjar upp á nefið.

 

Og - það sem Jean Pierre viðurkennir ekki er: -Ég er afbrýðisamur í hvert skipti sem þessir delar mæla þig upp og niður með augunum og reyna að láta þig taka eftir að þeir eru að brosa til þín og blikka þig. Þetta þorir hann hvorki að hugsa né segja. Hann aðeins finnur þetta inni í sér einhvers staðar.

 

.. Það er svo skrýtið, hugsar Rannveig, að ég þori ekki að líta upp þegar strákarnir sem við mætum horfa svona á mig. Það er líka skrýtið að mér finnst visst öryggi að hafa Jean Pierre við hliðina á mér. Samt er hann bara 12 ára.

 

-Það eru engir svona skógar á Íslandi. Engin svona stór tré, segir Rannveig með aðstoð orðabókar og handpats og bendinga.

(Það er heilmikið mál að búa til svona heila setningu á frönsku.)

-Hvert fórstu þá með pabba þínum og mömmu í kvöldgöngu og helgarferðir?

-Pabbi minn er dáinn. (Orðabókin kemur í góðar þarfir.)

-Hvenær dó hann?

-Það er langt síðan, segir Rannveig snöggt, og flýtir sér að breyta um umræðuefni: -Það er þá bara hægt að fara eitthvað upp í sveit í ferðalag.

Hún vill ekki að Jean Pierre fari að spyrja meira um pabba hennar, svo hún heldur áfram:

-Annars er oft kalt á Íslandi. Það er að minnsta kosti aldrei of heitt á Íslandi. En við búum ekki í snjóhúsum og það eru ekki ísbirnir á götunum.

Þau hlæja dátt, þegar loksins tekst að koma merkingu setningarinnar til skila.

.. Rannveig gerir sér grein fyrir að hún er að segja allt þetta til þess að forðast óþægilegar spurningar. Tala, tala bara nógu mikið um eitthvað, bara eitthvað.

Snjóhúsa- og ísbjarnatal hefur örvandi áhrif á hugmyndaflug Brigitte litlu og orsakar skriðu af nýjum sögum. Þessi ógurlegi flaumur hennar er þægilegur og fyllir upp í eyðurnar í samræðunum.

 

************

 

Á kvöldverðarborðinu eru meðal annars ólífur. Grænar ólífur. Rannveigu er boðið fyrst. Jean Pierre og François fá sér aldrei neitt nema vera búnir að bjóða Madame Jaqueline Chateaux og Rannveigu fyrst. Meira að segja Brigitte er boðið á undan karlmönnunum.

-Annette, segir François. (Það líst öllum vel á að þurfa ekki að reyna að segja Rannveig. Miklu betra: Annette.) -Má bjóða þér ólífur?

Rannveig tekur fimm.

-Ah! Mademoiselle þykir góðar ólífur?

-Já, mjög góðar, segir hún. -Takk.

.. Ég hef aldrei bragðar ólífur. Hvers vegna sagði ég: mjög góðar? Svo sé ég að hinir taka aðeins eina eða tvær.

Hún stingur einni upp í sig. Við vitum öll hvernig grænar ólífur bragðast í fyrsta sinn.

Það verður ekki aftur snúið. Ekki get ég skyrpt út úr mér. Ekki get ég sagt: ég vissi ekki að grænar ólífur væru svona vondar. Ég verð að brosa - þvæla fimm grænum ólífum í mig.

Rannveig finnur að nú er hún komin í klípu. Sem betur fer virðist enginn ætla að ræða meira um ólífur.

Hjónin ræða alltaf mikið saman við kvöldverðarborðið. Börnin tala aðeins þegar þau eru ávörpuð. Incarnation framreiðir matinn.

Ólífurnar hverfa ofan í Rannveigu ein og ein. Til þess eru vandamál víst að takast á við. Þegar maður er í klípu verður að taka ákvörðun og framfylgja henni.

 

.. Hvers vegna hvarflar hugurinn alltaf annað kastið til Íslands, í leiðinlega kjallaraholu við Grettisgötu?

....... Ég vissi að ég varð að reyna að komast upp á loft til Kötu, án þess að þau sæju mig. Hvers vegna minna grænar ólífur mig á þetta atvik? Ef til vill sami kjarkurinn, sami vandinn? Ég ein varð að bjarga mér þá eins og nú.

... Ég heyrði mömmu segja við manninn sem var í heimsókn hjá henni: -Hún bleytir alltaf rúmið, stelpan, ég veit ekki hvað ég á að gera.

Ég heyrði þetta inn til mín. Þau héldu að ég væri sofnuð. -Mígur hún undir? heyrði ég digra, hása rödd hans rymja. -Rassskella hana. Eina sem dugar.

Ég man hvað ég varð hrædd. Ég skaust fram, þegar þau sáu ekki til og upp á loft til Kötu. Hún sagði að ég mætti koma hvenær sem ég vildi. Hún sagðist bara hafa ólæstar litlu dyrnar hjá kjallarastiganum, svo ég gæti komið í heimsókn til hennar hvenær sem ég vildi.

Kata var mér alltaf svo góð: -Þú komin svona snemma, vinan, sagði hún, þegar ég kom upp. Kannski hefur hún séð hvað ég var skelkuð. Kannski ekki. -Viltu ekki kúra þig svolítið lengur? spurði hún. -Kisa mín sefur enn í rúminu mínu.

Kata breiddi ofan á mig. Ég þorði alls ekki að sofna. Ég var svo hrædd um að eitthvað kæmi fyrir í rúmið hennar Kötu. Þó vissi ég að hún myndi ekki rassskella mig. Kata var að skúra. -Það á alltaf að skúra þröskulda úr köldu vatni. Þeir verða hvítari úr köldu. Það sagði Kata. -Grænsápa, ekki Kristalsápa, á þröskuldana. Kristalsápa er of dýr á þröskuldana.

Ég man líka þegar Kata sá ermarnar á peysunni minni sem voru allar trosnaðar að framan: -Ég skal gera við þetta snöggvast, vinan, sagði hún. -Þetta er allt í lagi, sagði ég, og bretti allt þetta trosnaða inn undir. -Mamma sagði mér að bretta bara svona innundir, þá sér það enginn.

Kata leitaði að garni. Fann mjög svipaðan lit: -Komdu aðeins úr, vinan mín. Það er ekki hægt að ganga svona til fara.

Ég fór úr peysunni. Þá tók ekki betra við: bolurinn.

 

Það var góður matur hjá Chateauxhjónunum, en ólífur eru vondar. Það er svo margt gott og svo margt vont í þessari veröld. Auðvitað veit maður það ekki nema hafa prófað hvort tveggja. Stundum er veröldin svo grimm.

 

.. Lítil kisa gaut einu sinni í kjallaranum. Villiköttur. Lítil bröndótt læða. Hún komst inn á milli steina og gerði sér bæli í kjallaranum, í gömlu kolakompunni.

Þegar litlu krílin, kettlingarnir, fóru að brölta, skutust þeir út í garð. Endalaust fjörið og orkan í mjúkum, sterkum kroppunum. Hver vöðvi eins og stálfjöður. Ógurleg krútt. Þeir stukku um allt. Lífið, æskufjörið, frelsið.

Kata gaf þeim fisk. Læðan var farin að treysta mér og þora að kom út þegar ég kom með mjólk á undirskál. Varkár í fyrstu, tortryggin. Hún þekkti heiminn af öllu öðru en kærleika. En þorstinn varð yfirsterkari. Hún þurfti að mjólka svo mörgum kettlingum. En aldrei gat ég klappað henni.

Nágrannarnir hringdu á meindýraeyði. Hann kom. Hann skaut hana á færi. Kettlingarnir komu svo í bælið sitt. Kannski ætluðu þeir að fá að sjúga hjá mömmu sinni. Kannski ætluðu þeir bara að kúra hjá henni, hvíla sig eftir leiki dagsins. Mamman var ekki þar. Aðeins karlinn, meindýraeyðirinn. Hann sat fyrir þeim.

Hann stútaði þeim öllum.

Eftir var tóm. Dauði. Sumir þekkja heiminn af öðru en kærleika.

 

 

*************

 

Ungir málarar koma oft til François Chateaux á kvöldin. Heima er François í dökkbláum, stuttum heimaslopp - jakka - úr kínversku silki með ásaumuðum dreka. Rannveigu þykir hann fallegur.

 

Sumir þessara stráka sem koma, eru að læra að mála. Sumir eru búnir að læra og eru bara að mála og reyna að selja myndirnar sínar. En þar sem það gengur ekki alltaf allt of vel, vinna þeir stundum hjá François í listaverkasölunni. Þessir piltar eru hluti af heimilinu, heimagangar hjá François Chateaux. En þó koma þeir aðeins inn í stofu -aldrei upp á loft, aldrei fram í eldhús.

Louis kemur oftast og vinnur oftast í listaverkasölunni hjá François. Vonandi ekki vegna þess að hann eigi erfiðast með að selja myndirnar sínar.

Louis kemur oftar nú en fyrr, hugsar Jean Pierre. Louis kemur jafnvel þótt hann viti að pabbi er ekki heima. Louis spyr alltaf hvort Annette sé uppi. Hann kallar hana Isabelle. það á að þýða: sú fagra frá Íslandi.
Hann biður mig alltaf að fara upp að sækja hana.

Jean Pierre skilur Annette aldrei eftir eina í stofunni með Louis. Hann bara situr þar líka, ef enginn annar er.

 

Oft eru þeir margir. Margir ungir piltar sem tala mikið en eru samt svo háttvísir. Rannveig kemur oft niður á kvöldin þegar þeir sitja í stofunni og ræða við François. Þeir standa alltaf upp þegar hún kemur inn. Hún býður gott kvöld, og þeir svara:

-Bonsoir, Mademoiselle; -Bonsoir, Annette, Louis segir -Bonsoir Isabelle, og svo halda þeir áfram að tala.

 

.. Ég lít alltaf í spegil og laga þunnan kjólinn áður en ég fer niður. Ég get farið niður í stofu þegar ég vil, farið upp í herbergið mitt þegar ég vil. Það er skrýtið að mér finnst óþægilegt að ég veit að þeir horfa á mig. Þeir reyna mikið að láta ekki sjá að þeir séu að horfa. Grannir, brúnir fætur í sandölum, kjóll sem fellur létt að grönnum líkama er ekkert óvenjulegt hér. Þúsundir stúlkna eru alveg eins. Kannski horfa þessir strákar á þúsundir stúlkna.

Til hvers lít ég í spegil og laga kjólinn og hárið? Til að tæla stráka? Ég er hrædd við stráka.

Kannski punta konur sig til að ergja aðrar konur, storka, sýnast fallegri en hinar?

Þetta er ef til vill bara eitthvað frumstætt í manninum að skreyta sig og flúra? Eða bara að það eykur sjálfstraustið að vera vel til hafður.

Ég er kannski að vega upp niðurlæginguna vegna þess hvernig mamma gengur til fara; sýna að ég sé ekki lík henni? Sem betur fer fá þessir strákar aldrei að sjá þessa móður mína.

Hvers vegna fer ég niður?

Ég get ekki hlammað mér í autt sæti hvar sem er á milli þeirra. Raunar get ég aðeins sest hjá Jean Pierre, eða á púffið við flygilinn. Jean Pierre er 12 ára drengur sem ég er að passa, samt er eins og hann sé að passa mig. - Athygli hans er ekki við samræðurnar: listaverk og vangaveltur tengdar þeim. Ég veit það. Bara finn það. Samt kemur hann alltaf niður í stofu þegar hann heyrir mig fara þangað.

 

-Hvernig væri málverkið ef enginn skuggi væri til? segir Alain. -Við dýrkum ljósið, birtuna, en það er aðeins fallegt í samanburði við skuggann.

Þeir þurfa alltaf að sýnast svo gáfaðir, svo Patric bætir við:

-Og birtan, hvað hún breytir svo litunum í verkinu.

Hann talar um birtu á vinnustofunni, - atelier á einhverjum hanabjálka í gömlu húsi, sólarljósið, og lit sem hann notaði.

Rannveig missir út úr sér: -Svo þegar við slökkvum ljósið er málverkið ekki til. (Hún meira heyrir sjálfa sig segja þetta, en hvað hún ákveður að segja það. Strax sér hún eftir því.)

Piltarnir hlæja, François líka. Kannski hlæja þeir bara af því að það var hún sem sagði það, - kannski af eintómri kurteisi. Þeir eru svo háttvísir. Hún roðnar. Það sér það enginn nema Jean Pierre.

 

************

 

Í garðinum er lítið lystihús. Þar verða hin sérstæðu borðvín François til. Madame Jaqueline Chateaux segir að maðurinn hennar búi til besta vínið í Frakklandi. Þegar hún kemur heim eftir erfiðan vinnudag á spítalanum, færir François henni vín út í garð, á meðan Incarnation eldar matinn. Madame Jacqueline er falleg þegar hún drekkur rósavín úr fíngerðu glasi sem maðurinn hennar færir henni. Hún er þreytt þegar hún kemur heim. Hún sest í stól í skugga. François kyssir hana á ennið. Hann krýpur stundum fyrir framan stólinn, tekur báðum höndum um vanga hennar og horfir í augun á henni. Hún brosir. Þá lítur hún ekki út eins og læknir á stóru sjúkrahúsi. Stutt dökkt hár hennar aflagast þegar fingur François virða hlutverk free-style kvoðunnar að vettugi og gramsa í því.

Núna stendur hann við stólinn sem hún situr í úti í þessum fallega garði, leggur höfuð hennar upp að sér, strýkur yfir hár hennar; hún hættir að vera Madame Chateaux læknir, verður Jaqueline hans. Rannveig sér að þessi kaldi, rólegi virðuleiki sem umlykur hana, fas nútímakonu á framabraut, er aðeins hula, klæði. Undir er kona, svo blíð og innileg. Kona sem François elskar. Það, að hún er frjáls þegar hún vill vera læknir með gott kaup, frjáls þegar hún tekur um hendur François og kyssir þær, frjáls þegar hún borgar Incarnation kaup fyrir að vinna þau verk sem konur hafa unnið frá örófi, gerir hana að nútímakonu.

Hún er frjáls þegar hún segir við Rannveigu: -Annette mín, mikið er gott að vita af Brigitte hjá þér, og svipur hennar ber ekki með sér þótta heldur þokka. -Brigitte þarf að tala svo mikið.

Jacqueline brosir ekki. Bara segir þetta sí sona.

.. Hvað er eiginlega að vera móðir, hugsar Rannveig? Það er ekki sama og bara kona sem á börn?

 

 

Í lystiskálanum eru kútar og dótarí. Brigitte litlu þykir svo gaman að hræra. François hrærir allt með berum höndunum, og Brigitte er alltaf að bjóðast til að hjálpa pabba. Hún hefur bara svo stutta handleggi. Það er þess vegna sem Rannveig byrjaði að hræra:

-Annette, segir Brigitte litla. -Ég næ ekki oní botn! Annette gera svo vel að hjálpa mér.

François segir Rannveigu að kreista og merja með höndunum alla ávexti, ef hún nenni þessu. Þetta sé hans hobbí, og það sé sko alls ekki ætlast til að hún sé að vasast í þessu.

Rósablöðin fljóta sum upp. Öll sem misst hafa lit á að fjarlægja. Þau eru hætt að gefa.

-Annars, segir François, -er ekkert sem býr til vín nema tíminn. Þetta, hitt og ýmislegt og svo tíminn.

Kannski er lífið eins og vín. Það er lagt í. Tíminn er það afl sem allt gerjast í. Rósablöð eru lögð í, fögur í öllum regnbogans litum. Þau gefa lit, þau tapa lit; þau eru fjarlægð. Gerið og sykurinn breyta rósrauðum vökva í vín. Svo leggur tíminn hulu gleymskunnar yfir allt. -Hitt og þetta og ýmislegt - og svo tíminn, eins og François segir.

Hugmyndir manns um atburði sem gerðust, ímyndunaraflið. Atburðir eru jafn raunverulegir eftir að tíminn hefur handfjallað þá, og rósablöðin, sem gáfu víninu lit sinn. Raunveruleikinn er ekki til. Hann er hugsun, minning, eins og litur á víni; rósrautt vín á lifrauðum vörum eitt andartak.

-Það er bannað að brugga á Íslandi.

-Ha? segir François.

-Já. Bannað.

-Bannað að gera vín?

-Já. Eða að minnsta kosti bannað að selja svoleiðis vín.

 

.. Ég veit að þetta er allt annað en ég hef skilið með víni hingað til. Vínlykt af fólki, mömmu og vinum hennar, var hluti af æsku minni; reiðir menn, fullir menn, ofstopafullir menn. Barsmíð, hávaði. Ég get ekki skýrt þetta út fyrir François. Hann myndi ekki skilja þetta. Ég vil heldur ekki muna það.

-Annette mín. Ekki naga svona neglurnar. Þú hefur allt og fallegar hendur til þess að vera með svona nagaðar neglur.

François er svo blíður í málrómnum þegar hann segir þetta.

Rannveig horfir á neglurnar á sér.

.. Ég sé fyrir mér neglurnar á mömmu, sé fyrir mér hendurnar á mömmu, eldrautt naglalakkið farið að flagna af sums staðar. Ég sé fyrir mér höndina á henni grípa um stútinn á brennivínsflösku. Sumar neglurnar langar, sumar brotnar og lakkið byrjað að flagna.

Ég sé líka fyrir mér hendur Jaqueline Chateaux. Hennar neglur eru ekki lakkaðar, ekki langar, ekki stuttar, bara fallegar. Læknishendur með fíngert glas og rósavín.

François hlær: -Það virkar svo taugaveiklað að vera með svona nagaðar neglur.

Bros hans, föðurleg umhyggja í svipnum; bara hvernig hann segir þetta.

.. Þetta er satt. Ég sé að þetta er satt. Ég á ekki að naga neglur. Og hvernig François getur sagt þetta svona við mig án þess að mér sárni. Það er kannski svona að eiga pabba? Ég sé að þetta er rétt. Hann getur sagt mér til syndanna með þeim tóni í röddinni, að ég bara sé að þetta er rétt.

François leggur höndina á öxlina á Rannveigu: -Þú bara þegir? Fyrirgefðu, vinan. Ég bara sagði svona.

Svo hristir hann öxlina hennar örlítið. Kímnin dansar í augnaráði hans.

-Já, segir Rannveig vandræðalega. -Það er eitthvað taugó að naga svona.

Hún fitjar upp á nefið, og François stenst ekki hallærislegan svip hennar og hlær.

Hann er ekki strangur, bara einlægur; hefur einhvern myndugleik. Kannski er það svona að eiga pabba?

 

Rannveig hætti að naga. Í hvert skipti sem hún ætlar að fara að setja puttann upp í sig segir François: -A -A.

Eða Jean Pierre: -A -A.

Og þetta var hægt.

Einn daginn kemur Jean Pierre litli með apríkósubleikt naglalakk og færir Rannveigu: -Pour toi, Annette. (-Handa þér.)

 

 

************

 

"Vin d'Annette". Það er lagt í alveg spes vín tileinkað Annette: epli, appelsínur og dökkar vínþrúgur. Fyrst þurfa ávextirnir að liggja í vatni sem eitthvert duft er látið í. Annette hrærir á hverjum degi; hrærir og kreistir með berum höndum. Þetta er gaman. Ógurlegt mull: handleggirnir á kafi langt upp fyrir olnboga. François síar og lætur í þetta eitthvert fleira nauðsynlegt. Vínið gerjast.

-Tíminn, segir hann og brosir. -Vin d'Annette látum við svo á flöskur - og korktappa í.

Veistu hvað svo, fallega mademoiselle?: Tíminn. Við munum skála í vin d'Annette eftir ár eða svo. Þá verður þú víðs fjarri. Heima á Íslandinu kalda þar sem bannað er að selja vínin sín. Þá skálum við fyrir Annette.

 

************

 

Hve mánuðir geta liðið hratt. Rannveig trúir þessu ekki. Heilt ár virtist svo langur tími þegar hún kom. Nú er eitt ár bara ósköp stuttur tími.

Ár sem er framundan er allt annað en ár sem er að baki.

.. Ég vil ekki til þess hugsa að þetta ár hljóti að líða eins öll önnur; þá fari ég heim.

- Heim? - Hvar á ég heima?

Hvað er það sem ég kalla að fara heim?

 

Jafnvel ferðalagið sem þau fóru í Chateauxhjónin með börnin sín og Rannveigu, virtist vera svo allt of stutt. Þó voru þau í þrjár vikur á yndislegum stað við sjóinn. Jean Pierre átti frí í skólanum; strákarnir, málararnir, sáu um listaverkasöluna. Incarnation fékk frí.

Madame Jaqueline Chateaux naut þess að hvílast, François grillaði svo ofsalega góðan mat. Hann setti á sig rosastóru svuntuna og sagði: -Ah, la cuisine française!, og þessu fylgdi glæsileg handsveifla, svona sem fransmanni einum er lagið. Maður skildi sko að þetta táknaði eitthvað ofsalega gott á bragðið.

-Annette mín, kauptu nú á markaðnum efni í alveg spes salad d'Annette. Hér eru peningar.

Brigitte sagði um leið: -Ég líka. Ég hjálpa.

Og Jean Pierre fór líka á markaðinn í þessu litla, snotra þorpi.

-Já, sagði Jean Pierre, -efni í salad.

 

Þegar þau komu á markaðinn lagði Jean Pierre handlegginn yfir herðarnar á Rannveigu. Það var í fyrsta skipti sem hann gerði það. Hann var viss um að þarna þekkti þau enginn. Jean Pierre, sem er minni en Rannveig, reyndi að líta kæruleysislega út, og talaði um efni í salad.

 

 

Tíminn. Tíminn sem geymir vínið í lystihúsinu, tíminn, sem flýgur allt of hratt þegar hann er góður, silast allt of hægt þegar hann er slæmur. Stendur kyrr þegar angistin læsir klónum í allan kroppinn

 

.. Þetta aldanna skaut má gleypa öll mín æskuár með húð og hári, en þetta ár má bara ekki vera svona stutt.

 

*************

 

Louis kemur eitt kvöldið. Hann veit að François er ekki heima. Hann veit að François er á antikmessu að kaupa inn listmuni. Hann veit að Mme Chateaux er ekki heldur heima, því hún fór með François, og þau verða þrjá til fjóra daga að heiman.

Louis biður Jean Pierre að sækja Rannveigu upp á loft.

Louis stendur í forstofunni:

-Isabelle. Viltu koma út að ganga?

Það er að rökkva. Þeir kalla það bláa tímann.

-Nóttin verður hlý, Isabelle, stjörnurnar verða skærar í kvöld.

Rannveig lítur vandræðalega á Louis.

-Já, gerum það, segir Jean Pierre. -Nóttin verður hlý.

Það var líklega ekki þetta sem Louis ætlaði sér. Rannveig veit það raunar mæta vel. Hún er fegin að Jean Pierre ætlar með.

Nóttin er hlý, og Ísland er óralangt í burtu.

 

Louis leggur handlegginn yfir herðarnar á Rannveigu. Hún er ekki hrædd; kannski vegna þess að Jean Pierre er með, kannski vegna þess að nóttin er hlý.

-Viltu sitja fyrir hjá mér, Isabelle? spyr Louis.

-Hvernig þá?

-Leyfa mér að mála af þér mynd.

-Mála af mér mynd?

-Já mála þig.

-Já já, kannski, svarar Rannveig.

 

Þau rölta áfram þögul, öll þrjú. Nóttin er hlý, stjörnurnar skærar.

 

Louis kveður á tröppunum. Jean Pierre opnar fyrir Rannveigu.

Incarnation tekur á móti þeim í forstofunni með ógurlegri romsu um að hún hafi þurft að setja Brigitte í rúmið og svæfa hana, þau bara hlaupi svona út, - enginn heima hjá barninu nema hún.

Jean Pierre biður Incarnation að afsaka. Hann skuli sjá til að hún fái kaup fyrir aukavinnu, fái borgað fyrir að vinna verk sem hún átti ekki að þurfa vinna. Hann þakkar henni fyrir, og biður hana aftur um að afsaka.

 

 

Þegar Rannveig er háttuð er bankað létt á herbergisdyrnar hennar.

-Hver er?

-Ég, Jean Pierre. Má ég koma inn?

-Já, gerðu svo vel.

Hann opnar hægt.

-Geturðu ekki sofnað? spyr Rannveig.

-Nei, svarar hann.

-Á ég að sitja hjá þér?

-Ég fæ að setjast hér á rúmið hjá þér ef ég má, svarar drengurinn. -Liggðu bara kyrr, Annette.

Drengurinn sest á rúmið.

Þau eru þögul.

Fyrst eftir að Rannveig kom, fannst þeim endilega að þau þyrftu alltaf að vera tala, alltaf að vera að segja eitthvað. Nú geta þau þagað saman. Við kunningja þarf að halda uppi samræðum um eitthvað, en vinir geta þagað saman, - verið saman án þess að tala og tala.

.. Kannski er drengurinn myrkfælinn. Ég veit hvað það er að liggja ein í rúminu á nóttunni og geta ekki sofið. Ég vissi það þegar ég var 12 ára.

-Æ, mér er kalt, segir Jean Pierre. -Má ég leggjast hér?

-Já, gerðu svo vel, vinur.

Augun í Jean Pierre eru svo einlæg, svo sakleysisleg, en samt svo fullorðinsleg.

Það er þögn.

Andvari kemur inn um svaladyrnar frá nóttinni úti. Nóttin kemur inn. Það fer að hausta. Kannski rignir.

Kyrrðin er svo viðkvæm. Suðið í flugunum er róandi. Andvari leikur um tjöldin þunnu sem hanga fyrir langa glugganum Hann er opinn.

Oft hefur Rannveig hlustað á þögnina. Oft hefur hún legið í hnipri á dívangarmi í kjallara, og óttast eitthvað sem lá í loftinu.

Hér er ekkert að óttast. Hér er ekkert að óttast.

Það verður ekki gaman að fara héðan og heilsa gráum veruleika á ný. Góðan dag, grái himinn. Bonjour tristesse.

Rannveigu sýnist drengurinn vera sofnaður. Hann liggur á hliðinni og snýr að henni. Handleggir hans falla máttlausir upp að henni. Hún breiðir lakið ofan á hann. Handleggir drengsins hafa fallið upp að brjóstum hennar. Þétt upp að brjóstum hennar.

.. Ég var líklega 6 ára þegar litli bróðir minn dó. Ég breiddi oft svona ofan á hann.

Vöggudauði? Þau sögðu að þetta hefði verið vöggudauði. Stundum svaf mamma svo fast að hún vaknaði ekki þegar hann grét. Ég man ég tók hann þá stundum uppí til mín. Hann leitaði með munninum að brjósti. Ég hafði ekki svona brjóst eins og mamma. Ég hafði ekki svona mjólk eins og mamma.

Hann var aldrei skírður, hafði aldrei neitt nafn. Ég vissi að ég varð að passa þennan litla bróður meðan mamma svaf.

Einu sinni heyrði ég að hann fór að gráta inni í vöggunni sinni. Það var um nótt. Ég man að ég var svo syfjuð að augun voru sem límd aftur. Ég heyrði í einhverjum inni hjá mömmu. Samt grét hann og grét. Var mamma ekki vöknuð? Hvers vegna hélt hann áfram að gráta? Þá heyrði ég karlmannsrödd bölva. Hann sagði eitthvað ljótt um öskrin í orminum. Ég þorði ekki inn. Mamma vildi ekki að ég kæmi inn þegar einhver var í heimsókn, eins og hún orðaði það.

Barnið í vöggunni grét hærra og sárar. Svo heyrði ég bælt hljóð frá honum, skrýtið hljóð. Loks þögn. Ég læddist fram og gægðist inn. Maðurinn stóð yfir vöggu litla bróður míns, þessi stóri, ljóti maður, ber, með blóðhlaupin tryllingsleg augu. Hann hélt kodda yfir barninu. Kodda.

Hryllingur heltekur mig, þegar ég hugsa til þess. Kodda? Bræðin skein úr æðislegum svip hans er hann kom auga á mig í gættinni:

-Snautaðu út, stelpudjöfull, öskraði hann. Ég þorði ekki annað en fara. Barnið var hætt að gráta. Lítill bróðir grét aldrei framar.

Ég átti ekki neinn litla bróður eftir þetta.

Bara að ég hefði vaknað fyrr og stolist inn í svefnherbergið og tekið hann.

Ég fékk martröð í margar nætur eftir jarðarförina.

Bara að ég hefði ......

 

Ósjálfrátt tekur Rannveig utan um Jean Pierre, sem sefur vært.

Hún finnur hann við brjóst sitt. Það veitir öryggi að vera ekki ein.

Vöggudauði, höfðu þau sagt. Rannveig ásakar sjálfa sig enn fyrir að hafa ekki huggað litla barnið sem grét. Kannski hefði hann þá ekki dáið. En hún var bara 6 ára þá. Hún hafði ekki brjóst eins og mamma og átti ekki mjólk í brjóstunum handa barninu sem grét.

Flugurnar suða ekki lengur í trjánum. Kliður sem kemur á hlýjum nóttum er ekki þessa nótt. Ekkert hljóð.

Kyrrðin er svo viðkvæm.

Stundum var hún hrædd við kyrrðina þegar hún var lítil. Kannski var meira öryggi í hávaðanum. Þó var hún stundum hrædd við hávaðann:

 

.. Einn vinur hennar mömmu --- stór, feitur, rauðbirkinn, órakaður; augun vatnsblá og fljótandi af drykkju --- hann lamdi mömmu stundum. Hann kom oft. Þá var mikill hávaði.

Mamma læsti að sér ef hann hafði lamið hana. Hann barði þá á hurðina hjá henni. Ég vissi að nágrannarnir kvörtuðu stundum um hávaða hjá okkur. Mamma opnaði ekki, ansaði ekki.

Hann slagaði. Buxnaklaufin var opin, pissublettir á skálminni, skyrtan fráhneppt og lufsaðist á annarri öxlinni. Flaskan sem hann hélt á var tóm. Það var ljós frammi á gangi, en slökkt inni hjá mér. --- Hann stóð allt í einu á miðju herbergisgólfinu hjá mér. Herbergi? Þetta var kompa, smá skot, þar sem dívaninn minn stóð og skápurinn. Ég gat ekki læst. Það var engin hurð. Hann setti stútinn á munninn: Djöfuls, helvítis flöskur, urraði hann, - sem maður kaupir dýrum dómum. Það er alltaf svo djöfulli stutt í botninn á þessum helvítis flöskum.

Hann setti stútinn á munninn og hallaði sér aftur á bak til að reyna að ná dropa úr flöskunni. Flaskan var tóm. Skíman fyrir aftan hann frá ganginum gerði hann enn stærri og tröllslegri. Skugginn sneri að mér. Hann hallaði sér meira og meira aftur á bak. Það kom ekki dropi. Hann missti loks jafnvægið og datt aftur á bak með ógurlegum dynk. Ég vonaði að mamma kæmi. Ég sá að hann var að brölta á fætur. Hann var reiður. Auðvitað kom mamma ekki. Hún svaf og hafði læst að sér. Ég smeygði mér út úr rúminu ofan á gólf. Hann slagaði að dívaninum mínum og hlunkaðist ofan á hann. Ég skreið inn í skápinn í von um að hann sæi mig ekki.

-Helvítis flöskur, alltaf tómar! Hann fleygði henni í gólfið og hún brotnaði í mél. Þá sá hann mig, þegar ég var að reyna að loka skápnum.

Ekki bara hvað það var sárt, ekki bara hvað ég var hrædd, ekki bara hvað ég var reið vegna þess að mér tókst ekki að fela mig; heldur einhver önnur tilfinning: Viðbjóður?

Hann togaði í annan fótinn á mér og dröslaði mér út á gólf.

Ég vissi að ég mátti ekki æpa; nágrannarnir kvörtuðu oft um hávaða hjá okkur. Hann kom mér ekki upp í rúm. Ég sparkaði og barði. Hann var feitur og þungur. Ég hélt ég væri að kafna. Loðin sveitt bringa lagðist yfir vitin á mér, andlitið. Ég var föst.

Sársauki. Sársauki í bakinu, fótunum; sársauki allt staðar. Ekkert gat bjargað mér undan þessum stóra, þunga líkama. Mér fannst ég vera að kafna - mér fannst ég vera að deyja.

Rannveig finnur magann herpast saman. Hún stífnar upp þar sem hún liggur í stóru, hvítu, hreinu rúmi, grípur andann á lofti, sprettur upp.

-Annette, segir Jean Pierre rólegri röddu. -Annette, er eitthvað að?

Hann var ekki sofandi. Hann var vakandi. -

-Annette, er eitthvað að? Qu'est-ce-que tu as, mon amie? Rödd hans er svo blíð.

-Rien. Rien du tout. - (Ekkert. Ekki neitt -).

Hún finnur að þessu verður hún að gleyma. Þetta er fortíð. Þetta er liðið, búið, ekki til lengur. Það er ekki hægt að lifa í fortíð. Lífið er nútíð og framtíð.

Hún leggst aftur. Hægt. Jean Pierre leggur handlegginn yfir hana.

Rannveig reynir að anda rólega, en getur ekki hætt að hugsa.

Það er eins og Jean Pierre skynji að Rannveig er að hugsa um eitthvert löngu liðið atvik sem hún getur ekki talað um. Hann segir þess vegna: -Veistu hvers vegna ég valdi nafnið Annette handa þér?

Svo segir hann henni söguna af tuskunöfnu hennar, og Jean Pierre hlær að barnaskap sínum.

Rannveig reynir að brosa, en í raun er hún stíf og sveitt. Hún getur ekki hætt að hugsa:

.. Löngu seinna hætti hann að meiða mig. Hann sofnaði. Þá var hann þyngri en nokkru sinni. Ég þorði ekki að hreyfa mig af ótta við að hann vaknaði aftur og það yrði aftur svona sárt.

Hann valt allt í einu á hliðina út á gólf. Ég sá von um að losna. Einhver skellti hurð úti í framhúsinu. Þá hlaut að vera kominn dagur. Einhver var að fara í vinnuna.

Hægt og varlega dró ég fótinn minn undan þessum þunga daunilla búk. Ég man hvað ég var hrædd um að ég væri föst og gæti ekki komist burt, hrædd um að ég myndi vekja hann. En hann svaf mjög mjög fast.

Fyrst fannst mér að ég gæti ekki farið upp til Kötu. - Ekki bara reiðin, ekki bara sársaukinn. Ég vissi ekki almennilega ... Skömm?

Ég læddist upp á loft. Ég ákvað að segja Kötu frá þessu. Segja henni að hann hefði meitt mig ofsalega. Ég ætlaði ekki að segja henni hvar hann hafði meitt mig, - bara að hann hefði meitt mig ógurlega mikið. Ég gat ekki sagt henni, hvar hann hafði meitt mig mest.

Ég man að ég fór upp. Kata var komin á fætur. Hún tók vel á móti mér eins og alltaf: -Er nokkuð að, vinan? spurði hún. -Þú ert svo áhyggjufull á svipinn, litla vinkonan mín. Viltu ekki eitthvað í svanginn? Það er einmitt morgunmatartími núna.

-Jú takk, sagði ég, þótt ég gæti ekki hugsað mér mat.

-Mamma sofnaði, sagði ég.

Það varð þögn nema hvað útvarpið var í gangi. Kata gamla kom með brauð, ost og mjólk. Svo fór hún að búa um rúmið sitt.

Ég man að mig langaði til að leggjast upp í þetta hreina fallega rúm og sofna. Helst átti Kata að sitja hjá mér og syngja meðan ég sofnaði. Þarna gæti ég sofið í mörg, mörg ár. Þegar ég vaknaði yrði ég fullorðin. Í koddann hennar Kötu var saumaður engill sem sat á skýi. - Bróderað, sagði Kata. Kannski var Kata alltaf svona góð af því að hún svaf á engli? Kannski af því að í stofunni hékk krosssaumsmynd af burstabæ og saumað fyrir ofan:
DROTTINN BLESSI HEIMILIÐ?

Hvað maður getur hugsað þegar maður er krakki.

-Mamma sofnaði, sagði ég víst aftur. Reyndi að segja meira, en vissi ekki hvernig ég átti að segja það. Ég ætlaði að fara að segja: -..og hún læsti. En ég sagði það ekki. Hvernig átti ég að segja það?

Að sjálfsögðu þótti Kötu þetta ekkert fréttnæmt, að mamma hennar Rannveigar hefði sofnað. Hún svaf alltaf á daginn. Kata sönglaði með útvarpinu; spurði hvort Rannveig litla væri ekkert svöng. Hún vissi að Rannveig var alltaf svöng.

Það rann upp fyrir mér að Kata vissi ekki að þessi feiti, rauðhærði með vatnsbláu bólgnu augun var hjá mömmu í nótt. - Vissi ekki að hann var í þessu húsi, vissi ekki að hann lá eins og hrúga á gólfinu í herberginu mínu niðri í kjallara og hraut innanum glerbrot af brennivínsflösku. Ber að ofan með loðna sveitta lyktandi bringu, feitan maga og buxurnar niðrum sig.

Auðvitað vissi hún það ekki, einfaldlega af því að ég sagði það ekki. Hún vissi ekki að mamma hafði læst að sér.

 

Aldrei skal neinn fá að vita þetta. Þetta var fyrir löngu síðan, - óralangt í burtu.

 

Það er farið að rigna. Hlýtt regn fellur á laufin á trjánum. Fellur beint niður, en ekki á hlið eins og heima á Íslandi. Þar fellur rigningin ekki beint niður, þar rignir á ská. - Pískast. Þar er slagveður sem smýgur inn í fötin, lemst utan á húsin.

Hér fellur regnið á trén lengi, lengi, og allt í einu fara svo trén að rigna: efsta laufið er orðið höfugt af regndropum og svignar. Regnið rennur af því á laufblaðið fyrir neðan, sem var nógu þungt fyrir. Þúsundir laufblaða svigna undan regndropunum og allt heila klabbið fellur til jarðar! - Sturtast til jarðar. Rannveigu langar til að hlaupa út í þessa rigningu. Hlaupa berfætt í rigningunni - á grasinu, á þessum gömlu götusteinum, út í skóg - bara hlaupa.

.. Löngu seinna hætti ég við að segja Kötu frá þessu. Alltaf þegar hann barði mömmu læsti hún hann frammi. Ég lærði smátt og smátt að það þýddi ekki fyrir mig að fela mig. Það var minna sárt ef ég barði ekki og sparkaði ekki. Ég vissi að ég mátti ekki æpa.

 

Rannveig hlustar á regnið.

Jean Pierre hreyfir sig ekki. Hún veit ekki hvort hann er sofandi eða vakandi. Hún veit bara að dvöl hennar hér tekur enda. Þá fer hún aftur til Íslands. Heim? Hvað er heim?

 

-Annette, hvíslar Jean Pierre, -ertu sofandi?

-Nei, svarar hún. -Ert þú vakandi?

-Þú situr ekki fyrir. -Þú færð ekki að sitja fyrir hjá Louis.

-Hvers vegna ekki? Hann ætlar að mála af mér mynd.

-Pabbi leyfir það ekki.

-Hvers vegna ekki?

-Fyrirsætur hjá málara eru ekki í fötum.

-Ha?

-Fyrirsætan er nakin, Annette.

-Já, en, - Louis er svo almennilegur.

Hann ætlar að bjóða mér með sér til Marseille, áður en ég fer. - Út í eyju í Miðjarðarhafi.

-Hvenær sagði hann það við þig? spyr Jean Pierre og finnur reiðina blossa upp innra með sér.

Jean Pierre hugsar með hatur í huga: -Hann hefur komið meðan ég var í skólanum. Hann hefur komið þegar hann vissi að Rannveig var ein heima með Brigitte.

-Hann hringdi, svarar Rannveig.

-Hringdi hann til þín? Hvenær?

-Þú varst í skólanum.

Jean Pierre vill ekki spyrja meira. Einhver undarleg tilfinning blossar upp. Tilfinning sem drengurinn hefur ekki áður þekkt. Hann finnur að þetta er það sem heitir jalousie, - afbrýðisemi. Louis hringir í Annette þegar hann veit að enginn er heima nema Incarnation og Annette með Brigitte litlu!

Marseille!
Eyju!
-Pabbi leyfir þér það ekki.

-Nú?

-Þetta er nektareyja, Annette. Það ganga allir berir. Þú heldur að þú sért kominn yfir til Afríku og alls berir negrar hlaupi niður á bryggju þar sem báturinn frá Marseille leggst að.

-Hann sagði það ekki.

-Nei, auðvitað ekki.

-Auk þess eru Arabar í Marseille. Þeir stela hvítum stúlkum.

-Hvað ertu að bulla, barn?

-Louis vantar alltaf peninga, Annette. Gættu þín á mönnum sem vantar alltaf peninga. Arabar vilja kaupa konur sem ekki eru umskornar.

-Umskornar?

-Múslimar umskera stúlkubörn nýfædd. Þær hafa ekki þarfir.

-Jean Pierre! segir Rannveig í ávítunartón.

-Þeir vilja ljósar stúlkur. Ég veit það. Strákarnir í skólanum segja það.

-Um hvað talið þið eiginlega í skólanum?

-Ýmislegt.

-Jean Pierre, þú ert 12 ára.

-Bráðum 13.

 

Handleggur drengsins liggur hreyfingarlaus yfir herðar Rannveigar. Dökk augu hans eru róleg, opin, en þó ekki opin, horfa, en eru þó ekki að horfa á neitt.

-Æ, bullukollur, segir Rannveig og brosir, hrærir í hárinu á drengnum.

Hann brosir ekki á móti.

-Farðu nú að sofa, segir Rannveig.

-Ekki segja pabba og mömmu að ég hafi sofið hér.

-Þú sefur ekki hér. Þú ferð í þitt rúm.

-Nei, Annette.

-Æ, elsku barn. Þú ert prakkari. Þykist vera myrkfælinn til þess að fá mig til að rabba um hánótt. Ekkert svona sko.

Hann hreyfir sig ekki. Þau eru bæði orðin syfjuð.

 

**************

 

Louis bauð Rannveigu aldrei aftur út að ganga.

Hvers vegna?

Jean Pierre fór til pabba síns:

-Pabbi, Louis kom. Hann vissi að þú varst ekki heima.

-Nú? sagði François.

-Hann kom einn.

-Nú. Og hvað með það?

-Hann bað Annette að koma í göngutúr. Hann bað hana að sitja fyrir hjá sér. Þú veist ekki hvernig þeir horfa á hana - allir -, þegar þú sérð ekki til.

Hann bauð henni í ferðalag til Marseille og út í nektareyju í Miðjarðarhafi. Þeir láta þig aldrei sjá þegar þeir horfa á hana, - hvernig þeir allir horfa á hana.

 

François Chateaux talaði við Louis listmálara sem gengur illa að selja myndirnar sínar:

-Louis, þú ert velkominn í mitt hús hvenær sem er. En, - ég ber ábyrgð á Annette -. Mér er treyst fyrir henni. Hún er ung, skilurðu? Aðeins nýlega orðin 18 ára.

Louis sagði ekkert.

-Hún er falleg, sagði François.

-Já, svaraði Louis lágt.

-Og saklaus.

-Já, svaraði Louis. -Fyrirgefðu.
Mann, - mann bara langar til að mála madonnu þegar maður sér hana. - Það er eins og megi ekki snerta hana.

-Hún er ósnortin, Louis, saklaust barn.

 

*************

 

Jean Pierre hefur áhuga á að læra eitthvað í íslensku. Þau byrja á ãgóðan dag", og svoleiðis. Þetta er erfitt mál: Útvarp heitir ekki radíó, sími heitir ekki telefón, taxi heitir í rauninni leigubíll. Og það eru erfiðar beygingar.

-Fyrst þú getur lært frönsku, hlýt ég að geta lært íslensku, segir Jean Pierre.

Hann lærir: bless, sæll, hvað kostar þetta?, afsakið, - og sem betur fer heitir hótel bara hótel en ekki endilega gistihús.

-Þarf að taka lest frá Keflavík til Reykjavíkur?

-Það eru engar járnbrautir á Íslandi.

-Hvernig ber maður fram Grettisgata?

-Af hverju spyrðu að því?

-Bara.

Rannveigu grunar ekki....

-Er mjög kalt á veturna? spyr Jean Pierre. -Þarf hlý föt?

 

***************

 

Tíminn er allt of fljótur að líða. Rannveig reynir að hugsa ekki; lifa í núinu; njóta síðasta mánaðarins. Hann líður eins og allir aðrir mánuðir. Heilt, allt of stutt ár að baki - au-pair.

 

Madame Jaqueline hefur fengið vinnu í Kongó í Afríku. Þangað ætlar Chateauxfljölskyldan að flytjast.

Jean Pierre spyr Rannveigu hvers vegna hún komi ekki með þeim til Kongó.

François líst vel á þessa hugmynd. Brigitte er ennþá kátari en aðrir þegar þessi hugmynd kemur upp.

En Rannveig segist verða að fara heim.

.. Hvers vegna segi ég það? Undir niðri finn ég að mig langar ekki til Íslands. Ég er bara einhvern veginn búin að bíta í mig að ég ætla að sýna fyrrverandi skólafélögum mínum að ég geti staðið mig. Ætli þetta sé ekki eina erindið sem ég á til Íslands?
Hvers konar erindi er það?

 

**************

 

François ætlar að keyra Rannveigu á Orly. Þaðan fer vél til London.

Jean Pierre kveður Rannveigu um morguninn; segist vera að fara með strákunum, vinum sínum. Þakkar henni fyrir samveruna.

Þau kveðjast með handabandi.

Madame Jaqueline fer í vinnuna: -Kannski sjáumst við aftur, Annette. Vonandi. Brigitte kemur til með að sakna þín. Við komum öll til með að sakna þín.

Incarnation kyssir Rannveigu innilega.

 

Brigitte fær að koma með út á flugvöll. Hún er mjög óhress yfir að Annette er að fara til Íslands. Það er svo langt í burtu.

- Annette fer langt, langt burt í stóru flugvélinni.

-Nú þarf hún að fara til mömmu sinnar, segir François.

-Hver á þá að leika við mig.

-Það kemur kannski önnur stúlka.

-Hún er leiðinleg, segir Brigitte ákveðin og með ógurlega skeifu á munninum.

-Svo er Incarnation heima, auðvitað, bætir François við.

 

Brigitte reynir að fara ekki alveg að skæla þegar þau kveðjast á flugstöðinni.

-Það hefur verið yndislegt að hafa þig, Annette mín, segir François. -Góða ferð til Íslands, vina. Ég vildi nú frekar að þú værir að koma með okkur til svörtustu Afríku.

 

Þau kveðjast, og Rannveig hverfur í mannfjöldann sem hefur sýnt sín skilríki og farseðla, á pappírnum ekki lengur á franskri grund.

 

Brigitte vill ekki fara strax, svo François sýnir henni gosdrykkjasjálfsala, og hún gerir sig ánægða með það.

Allt í einu kallar Brigitte: -Pabbi. Jean Pierre er þarna.

François telur víst að Brigitte sé að taka feil, en lítur samt, svona eins og í rælni, í áttina sem Brigitte bendir í.

Augu hans galopnast! Jean Pierre er að hverfa innum hliðið við vegabréfaskoðunina. François grípur Brigitte í fangið og hleypur af stað í átt að hliðinu. Þar er biðröð, raunar kös, og hann treðst og fólk horfir á hann, en erindi hans krefst snöggra viðbragða. Hann nær í mann, útskýrir óðamála, og fær manninn til að finna Jean Pierre. François telur nokkuð víst að leita beri meðal farþega á leið í það flug sem Rannveig er að fara í.

 

 

Rannveig sest inn í flugvélina. Henni finnst einkennilegt að Jean Pierre skyldi ekki fylgja henni út á völl heldur kveðja hana heima - eins og þau eru búin að vera góðir vinir þetta yndislega ár.

 

París er falleg úr lofti.

Korrið í mótorunum róandi.

.. Mamma verður víst hvorki fegin né leið að sjá mig. Sennilega hvorki kát né fúl. Hún þurfti stundum á mér að halda þegar hún átti ekki brennivín, var að þynnast upp, - þunglynd - hafði engan annan að tala við. Mér fannst hún hafa þörf fyrir mig, og ég hélt að það væri að elska. Þegar ég hélt að mér þætti vænt um hana - taldi mér trú um að mér þætti vænt um hana - var það í rauninni að ég vildi að hún hefði þörf fyrir mig. Það voru einu skiptin sem ég fékk athygli hennar.

Nú finn ég að mér er sama um hana. Hún hlustaði aldrei á mig. Hún talaði um sjálfa sig og sín vandamál. Ég átti bara að hlusta á hana, hjálpa henni.

 

Rannveig nær Flugleiðavél í London. Það gengur nokkuð vel að finna réttan stað á flugstöðinni.

Skrýtið að heyra fólk tala íslensku. Undarlegt. Hún hlustar á það tala, en einhvern veginn getur ekkert sagt á íslensku. Orðin eru bara föst í hálsinum. Það er líka svo skrýtið að hana fór að dreyma á frönsku stuttu eftir að hún kom til Frakklands. Fólk, íslenskt fólk sem alls ekki kann neitt í frönsku, talar frönsku í draumunum manns þegar maður talar frönsku allan daginn. Og nú er móðurmálið eins og eitthvert fjarrænt skvaldur sem maður hefur engin tök á.

 

Rannveig er framarlega í röðinni. Hún fær sæti við glugga.

NO SMOKING - FASTEN SEAT BELTS. Vélin hefur sig á loft. Þessi ægikraftur, sem eykst og eykst á flugbrautinni, þrýstir á bakið á manni, áfram, áfram, á vit norðurhiminsins.

Rannveig vill ekki hugsa. Allt er tóm. Landið fyrir neðan, hafið, skýin, himinninn fyrir ofan, flugvélin sem virðist standa kyrr í loftinu þótt mótorarnir brenni þúsundum lítra af eldsneyti, virðist ekki hafa neinn tilgang.

Í fyrra þegar hún var á leið til Frakklands lá spenningurinn í loftinu, ævintýrið framundan. Nú er það að baki. Hún er á leið til landsins þar sem næturnar eru kaldar og veturinn dimmur. Köttur úti í mýri, setti upp á sér stýri, úti er ævintýri. Engin hugsun er besti kosturinn.

Rannveig Hansdóttir hallar höfðinu aftur á bak í sætinu og lokar augunum. Flugfreyjurnar byrja á þessu venjulega.

 

.. Hugsanir þjóta samt gegnum hugann: Þau fá aldrei að vita ...

Þið sem þekkið Annette fáið aldrei að vita hver Rannveig raunverulega er.

Einhver kennd grípur mig; sama tilfinningin og þegar stelpurnar, skólasystur mínar, komu til að vita hvers vegna ég kæmi ekki í skólann.

Kjallarahola; - rifið veggfóður - brotið klósett - kannski mamma full, - kannski einhver hjá henni.

Mig langar til að öskra, öskra: Mamma mín er drykkjukona! Eiturlyfjasjúklingur! Sefur hjá fyrir brennivín! Pabbi minn er ekki til, var aldrei til.

 

 

**************

 

Rannveig finnur töskurnar sínar á flugstöðinni í Keflavík. Hún fer í gegnum tollinn, og út í rútuna. Enginn tekur á móti henni. Enginn veit að Rannveig er að koma.

 

Í leigubílnum finnur Rannveig magann herpast, höfuðið verða fullt af einhverjum kvíða.

Grettisgatan hefur ekki breytst. Nýja húsið, sem var verið að byggja á lóðinni við hliðina á bakhúsinu sem hún bjó í, er að vísu tilbúið núna. Leigubíllinn stoppar þar.

Rannveig gengur upp portið.

Snögglega stoppar Rannveig. Hún stendur grafkyrr, með ferðatösku í hendinni. Bara stendur grafkyrr og starir framfyrir sig:

Bakhúsið er ekki. - Bara brunarúst. Búið að hreinsa það mesta.

 

Kona kemur út úr framhúsinu. Gengur til Rannveigar og leggur hönd á herðar henni:

-Hún mamma þín er á stofnun. Hún fékk reykeitrun, og hefur verið vistuð síðan húsið brann. Hún bjóst við að þú kæmir heim um þetta leyti. Ég og allir gömlu nágrannarnir erum hér á eins konar Rannveigarvakt. Gott að okkur tókst að sjá þig.

 

*************

 

Þær sitja þarna mæðgurnar í hreinu herbergi á stofnun.

Mamma Rannveigar talar mikið:

-Ég fæ íbúð. Þú getur farið í skóla. Þú færð sérherbergi. Eina sem þarf er að þú sért til staðar til að segjast geta séð um mig, en í raun er það ég sem sé um þig. Ég fæ peninga. Nú er kominn tími til að þú hafir það gott, Rannveig mín. Stórt og gott herbergi skaltu fá.

 

***************

 

Íbúðin er góð. Herbergið hennar Rannveigar stórt.

En

fyrri gestirnir hennar mömmu hennar eru fljótir að snuðra hana uppi. Svallið byrjar á ný.

 

Eitt kvöldið er Rannveig að koma úr sturtu.

Þegar hún er komin inn í herbergið sitt, læsir hún að sér. Ótti grípur hana, eins og henni finnist einhver vera í herberginu. Hún leitar undir rúmi. Hún leitar inni í fataskáp í einhverjum tryllingi.

En það er enginn þarna nema hún.

 

***************

 

Rannveig skrifar bréf til François Chateaux. Hún ætlar að fara héðan alfarin. Hvers vegna sagði hún ekki , þegar þau sárbændu hana um að koma með þeim til Kongó? Hvers vegna kom hún hingað aftur? Hvers vegna? Hvers vegna?

 

*****************

 

Dag eftir dag bíður hún svars.

Loks kemur póstur. Bréf.
Það er bréf Rannveigar -- bréfið hennar endursent:

Enginn François Chateaux í þessari addressu lengur.

 

.......oooooo0000OOOOOO0000oooooo.......