ISBN 9979-895-60-8 (þessi smásaga hefur birtst í tímariti á Íslandi)

MELANA

DROTTNING FRUMSKÓGARINS

 

-Ídi! Þú mátt ekki berja mömmu þína svona! Ídí!
Hættu að lemja! Hún er lömuð og getur ekki forðað sér!
Húm kom hlaupandi inn í strákofann og reyndi að hindra Ídi í að lemja konuna, móður sína, sem gat tæplega borið hönd fyrir höfuð sér.

Melana litla, elsta systirin, horfði á en gat ekkert aðhafst. Hann berði hana þá bara líka.
Yngri systkinin höfðu ekki vit.

-Haltu þér saman, Húm, öskraði Ídí. -Ég er húsbóndi hér.
Farðu heim til þín í þinn kofa og hlýddu pabba þínum.

Húm reyndi að tala Ídí til.
Þeir eru jafnaldrar, Húm og Ídí, báðir að verða kynþroska.

Húm huggaði ekkjuna. Konan gat ekki afstaðið allt sem kona þarf að vinna í frumstæðu þorpi. Melana litla var betri en enginn: gerði allt sem þurfti að gera.

Ídí þóttist maður með mönnum, þótt aldurinn væri ekki hár, því pabbi hans fórst í námunni. Nú var hann, elsti sonur, húsbóndi. Húsbóndi má berja konur og börn. Það er hans réttur, ef þau eru ekki nógu dugleg að vinna.

 

Húm var góður drengur. Hann vissi að móðir Ídís gerði allt sem hún gat gert. Hún hafði alltaf gert allt möglunarlaust. Fyrst fyrir föður sinn, síðan, er hún var seld fyrir 2 geitur og 6 hænur, gerði hún allt sem maðurinn hennar sagði henni að gera.

 

 

Þegar Ídí var runnin mesta reiðin, vegna þess að voðirnar sem þær mæðgurnar voru að vefa voru ekki tilbúnar, strunsaði hann út.

Hvers vegna vildi Húm vera vinur Ídís? Hvers vegna kom hann í þennan kofa á hverjum degi?
Það ver vegna hennar. Ekki vegna Melönu litlu með svarta síða hárið, nei, heldur vegna móðurinnar, ekkjunnar, sem var lömuð, -sennilega eftir barsmíð.
Hann gat komið í kofann til hennar þegar hann vildi, því drengir máttu gera það sem þeir vildu.

-Ég vildi að þú værir bróðir minn, Húm, en ekki Ídí, sagði Melana, telpan með fallega, síða hárið.

Húm svaraði ekki. Hann vildi ekki vera bróðir Melönu, því þá væri hún, konan, móðir hans, og þá mætti hann ekki elska hana.

Lítill, svartur drengur á gelgjuskeiði elskaði lamaða ekkju í litlu strákofaþorpi með skrýtnu nafni á úllabúlla-máli: Ganígahhga. Það vissi það enginn, að hann elskaði hana. Ekki einu sinni hún. Hann bara kom í kofann og reyndi að hjálpa henni, vera henni góður.

 

Lífsbaráttan var hörð í þorpinu þótt stutt væri í menninguna.

Hvítu mennirnir komu með eitthvert tæki til að dæla vatni úr jörðinni því konurnar og telpurnar þurftu að fara langa leið til að sækja vatn. En vélin bara stóð þarna. Hún var gerð fyrir rafmagn, og það var ekkert rafmagn í þorpinu. Konurnar og telpurnar héldu áfram að fara langa leið að sækja vatn.

Ekkjan mjólkaði geitina. Melana hjálpaði mömmu sinni að komast út. Stundum hjálpaði Húm henni. Þá gat hann haldið utan um hana, borið hana. Hún var grönn og smágerð, með döpur augu. Hlutskipti ekkju í frumstæðu þorpi er ömurlegt, -ekki nein virðingarstaða. Allan daginn sat hún á gólfinu og óf voðir, fallegar mottur úr heimaunnu efni. Melana þurfti líka að vefa, annars varð Ídí, bróðir hennar, reiður. Melana bakaði kornkökur. Litlu systkinin tíndu sprek í eldinn og reyndu að vera þæg.

 

 

Ídí og hinir strákarnir í þorpinu þurftu ekki að vinna. Þeir voru drengir og máttu ráða hvað þeir gerðu.

Þeir létu Melönu dansa fyrir ferðamenn við þjóðveginn. Akkó sló trumbu. Melana var falleg með svart, sítt hár. Raunar var það ferðamaður sem gaf henni þetta nafn: Melana.

Ídí fékk peninga og stundum eitthvert glingur fyrir dans Melönu.

Einu sinni komu þeir, Ídí ásamt Nókó, Ding og Akkó, með mótorhjól heim í þorpið. Þeir höfðu fengið það af ferðamönnum við þjóðveginn. Keypt það. Ferðamennina vantaði mat, og Ídí lét þá hafa geitina fyrir hjólið.

Drengirnir voru ekki lengi að ná jafnvæginu á hjólinu og læra á það. Þetta voru hraustir drengir. Þeir máttu gera það sem þeir vildu.

Móðir Melönu grét ekki þótt geitin væri horfin, en augu hennar voru myrk. Hún hafði aldrei grátið. Nú höfðu þau enga mjólk.

 

Hvítur læknir kom stundum í þorpið. Var þar oft í tjaldi. Stundum komu þeir tveir. Annar hét Robert. Fólkið í þorpinu gat ekki sagt R, svo hann sagði því að kalla sig Bob. Bob vildi stundum sjá börnin í þorpinu, skoða þau. En ef þau voru lasin læknaði töfralæknirinn þau. Fólkinu í þorpinu þótti það betra.

Bob fékk að stinga nál í handlegginn á börnunum og soga út úr þeim blóð. Þau voru hrædd við Bob og hinn hvíta lækninn þótt þeir væru brosandi og vingjarnlegir. Þeir voru ekki að lækna börn. Þeir voru að rannsaka. Þeir mældu og skrifuðu. Þeir ætluðu að verða frægir. "Mikill læknir" er ekki læknir sem læknar marga sjúka, heldur sá sem lætur bera á sér, skrifar greinar í virt tímarit. Sjúklingar eru tilfelli, mis-áhugaverð, en ekki endilega lífverur sem hægt er að gera heilbrigðar. "Mikill læknir" gerir viðbjóðslega ómannúðlegar tilraunir á dýrum í nafni vísinda. Tilraunir á dýrum í milljónatali, sem alin eru upp til þess eins að kveljast til dauða. Varnarlaus fórnarlömb kvalara sinna. Þeim er gefið allt að LD (lethal dose = banvænn skammtur) af efnum og lyfjum, sem sprautað er í augu þeirra, dælt í maga þeirra.

Þau eru skorin upp án deyfingar. Þau eru sýkt af ólæknandi sjúkdómum. Svo er beðið eftir kvölum þeirra og dauða. "Tilraunir á dýrum hafa leitt í ljós ..."

Ljótur kafli í sögu vísinda og siðmenningar.

 

 

 

Mótorhjólið gekk í nokkra daga. Drengirnir komust á því út á þjóðveginn. Svo allt í einu vildi það ekki ganga lengur. Þeir fóru með það til töfralæknisins, en hann gat ekki hjálpað þeim.

Bob og þeir vissu af hverju það stoppaði. Það var bensín-

laust. En þeir sögðu drengjunum það ekki. Þeir bara horfðu á þá án þess að þeir vissu. þegar þeir reyndu og reyndu að fá það í gang.

Nú stóð hjólið fyrir utan kofa Ídís og myndaði stílbrot og tímaskekkju í þorpinu eins og vatnsdælan sem gerði ekkert gagn.

Drengirnir vonuðu að allt í einu færi hjólið aftur af stað.

 

 

Húm sat hjá ekkjunni sem óf fallegar voðir og mottur. Hann horfði á hana.

-Má ég vera hjá þér? spurði Húm.

-Þú ert hjá mér.

-Alltaf. Sofa hér. Vera eins og maðurinn þinn.

-Húm, sagði ekkjan ásakandi. -Faðir þinn ræður hvaða konu þú færð. Það veistu, barn. Hann finnur stúlku handa þér. Hann ákveður hvar þú átt að búa. Ég er lömuð, ég er ekkja.

-Ég veit það, sagði drengurinn. -Ég vil vera hjá þér.

-Þetta er kjánaskapur. Þú veist það.

Konunni þótti gott að tala við drenginn. Hún hafði aldrei talað við neinn. En hún vissi betur. Lífið var ekki eins og drengurinn hélt.

-Stúlkan þín verður heppin, sagði konan.

Hún vissi að Húm myndi ekki berja hana.

 

 

 

Það átti að vera hátíð í þorpinu. Allir karlmenn með töfralækninn í fararbroddi fylkja þá liði í miðju þorpinu og halda út í skóg. Konurnar voru í óða önn að baka kornkökur og elda kjöt af villibráð. Karlmennirnir veiða risaslöngu í skóginum. Hápunktur hátíðarinnar er þegar hún er fleigin og étin.

Ídí, Nókó, Ding og Akkó voru enn hreinir sveinar. Hreinir sveinar fá ekki að taka þátt í hátíðahöldunum. Það þótti þeim helvíti hart. Sérstaklega Ídí, sem var húsbóndi eftir að pabbi hans dó í námunni. Þeir réðu ráðum sínum. Húm var auðvitað ekki látinn vita. Húm myndi bíða það til pabbi hans keypti handa honum stúlku til að eiga.

Ídí náði í Melönu, þar sem hún sat við vefinn.

-Komdu, sagði hann.

Melana stóð upp. Hún fór í kjólinn sem hún dansaði í fyrir

ferðamenn, og hún kembdi á sér hárið. Ídí fór með hana út. Þar biðu Nókó, Ding og Akkó. Það var kvöld. Myrkrið var að

hellast yfir skóginn. Sólin sest á einni svipstundu á þessum

stað. Akkó hélt á logandi kyndli.

Þeir gengu út í skóginn. Melana elti.

Í stóru, auðu rjóðri stóð kofi sem korn var geymt í, falinn spölkorn frá þorpinu, ef óvinaættbálkur skyldi koma að ræna.

-Inn, sagði Ídí, við systur sína.

Þeir tóku hana úr kjólnum sem hún dansaði í fyrir ferðamenn. Þeir voru ekki með trumbuna. Þeir vor bara með kyndil.

-Dansaðu, sagði Ídí.

Melana stóð kyrr. Hún var falleg, nakin í flöktandi bjarma frá kyndli.

-Dansaðu!

Melana hreyfði sig örlítið. Sagði ekkert.

Telpan varð hrædd þegar Nókó og Ding ætluðu að leggja hana í kornbing.

-Þegiðu, sagði Ídí. -Annars lem ég þig.

Telpan vildi komast út. Ídí lamdi hana svo hún féll í kornið.

Akkó færði sig nær með kyndilinn. Kom alveg að henni og glampinn í augum hans sagði meira en nokkur hótun, er hann færði kyndilinn að hárinu á henni. Þeir ætluðu að komast með á hátíðina, út í skóginn með karlmönnunum til að veiða slöngu.

Telpan vissi að Ídí var húsbóndi eftir að pabbi þeirra dó í námunni. Hún vissi að hann átti að velja handa henni mann, selja hana fyrir geit handa mömmu. En hún vissi ekki hvernig. Hann gat heldur ekki skilið mömmu eftir eina með hin börnin meðan þau voru svona lítil. Hann gat ekki selt hana strax.

-Liggðu kyrr, sagði Ídí.

Þeir voru ákveðnir í að komast út í skóg með karlmönnunum

að veiða slöngu. Allir.

 

Svo þurftu þeir að læðast heim með Melönu. Sögðu henni að halda kjafti, annars skyldi hún hafa verra af.

Melana vissi að eitthvað hafði hún gert, sem hún átti ekki að gera.

-Slökkvum á kyndlinum, sagði Nókó.

Þeir trömpuðu glóðina í gólfið.

Kornið var þurrt. Hálmur á gólfinu. Þeir trömpuðu allir á glóðina. Í æði sínu tóku þeir tréspaða sem notaðir voru til að moka korninu með, og þeir á logana sem læstu sig í hálminn. Þeir réðu ekki við eldinn. Börðu og trömpuðu af lífs og sálar kröftum.

-Út, áður en kofinn fellur! æpti Ídí, þegar logarnir læstu sig í stráþakið.

-Við segjum að Melana hafi farið út með kyndil að sækja korn. Meira vitum við ekki.

Hann hrinti Melönu á gólfið. Þeir stukku út og í burt.

Frávita af hræðslu brölti telpan á fætur og skreið út á bersvæði. Kornið brann, kofinn logaði. Hitinn frá bálinu

neyddi hana inn í runna. Þar hnipraði hún sig saman.

Þá heyrði hún raddir; fólk úr þorpinu kom hlaupandi: Kornið var að brenna.

Það mátti ekki sjá hana! Út í skóg! Út í skóg! Það var betra að láta slöngu bíta sig, óargadýr éta sig, eitraða könguló lama sig en að láta reiði fólksins bitna á sér!

 

 

Telpan hljóp, hrasaði í jurtaflækjum, féll um rætur, skreið á fætur á ný. Hljóp.

Hrædd, rifin og blóðug kom hún loks að rjóðri við klett. Hún hafði barist gengum skóginn lengi, lengi; hún vissi ekki hvar hún var. Örmagna lagðist hún niður í myrkrinu. og grét. Grét sig í svefn uppi við klett.

Hún vaknaði, er dagur var að renna upp, við að einhver andaði þungt rétt við andlit hennar, og hönd snerti hana. Hún vissi ekki hvar hún var. Leit upp, rugluð. Yfir henni grúfði ófrýnilegt andlit, loðið, og stór loðinn búkur.

Hún æpti, en það kom ekkert hljóð. Óp, sem ekki komst út, fyllti hug hennar.

Stóri loðni apinn kipptist aðeins við þegar telpan hrökk upp. Hann stóð álútur og horfði á hana. Út úr hellisskúta í klettinum kom annar api, minni, forvitinn og varkár, þandi

nasavængina.

Telpan gat ekki hreyft legg né lið. Hún gat ekki staðið upp, hún gat ekki hlaupið burt. Þannig liðu mörg andartök, tíminn stóð kyrr. Börn frumskógarins voru að meta stöðu sína: vinur? óvinur?

Melana vissi að skógurinn var fullur af hættum. Jafnvel apar geta étið kjöt, dýr. Kannski menn?

Óljóst mundi hún hvað hafði gerst kvöldið áður. Strákarnir, bruninn. Kornið brunnið. "Við segjum að Melana hafi farið út með kyndil að sækja korn."

Hún hné aftur á bak að hörðum klettaveggnum. Apinn tók máttvana, grannan líkama hennar upp og bar hana inn í hellinn. Forvitnir litlir apar flykktust um hana, kröfsuðu í hana með fingrunum og þefuðu af henni. Telpan skalf, þótt brennheitir geislar sólar sem allt steikir, væru byrjaðir að hita rakt loftið. Apinn lagði hana á gólfið með klunnalegum tilburðum, en af umhyggju, og hrinti litlu öpunum frá með ákveðnu dangli með sterkum handlegg.

Ekki vissi hún hve lengi hún lá þarna. Hana sveið í sár og rispur. Augu hennar voru bólgin. Fallegt hár hennar klesstist við andlitið og féll yfir axlir hennar út á hellisgólfið eins og svartar eldtungur.

Litlu aparnir færðu sig aftur upp á skaftið og kröfsuðu til hennar. Hún var ekki lengur hrædd, því stóri apinn sat hjá henni. Augu hans voru róleg. Hann nagaði einhverja jurt og maulaði. Flysjaði utan af, rétti telpunni bita. Hún tók við. Svo hélt hann áfram að maula.

Melana fann að hún var svöng, mjög svöng.

 

Mörgum dögum seinna hugsaði hún til mömmu sinnar. Hún yrði að komast heim og segja mömmu sinni að hún hefði ekki farið að sækja korn. Hún hefði ekki farið út með kyndil, ekki kveikt í kornkofanum.

En hvernig átti hún að rata? Hún vissi ekki hvert hún hafði hlaupið um nóttina þegar hún var hrædd. Hún hafði bara hlaupið, hlaupið, brotist gegnum skóginn alla nóttina.

 

Þegar kalt var í hellinum á nóttunni fékk hún að kúra hjá stóra apanum. Hún kallaði hann Ba. Það er svo fallegt nafn.

Hann var heitur, loðinn, klunnalegur en blíður.

Hún lærði að finna jurtir og hnetur og ávexti. Hún fann tvo steina til að brjóta hnetur með. Það voru fleiri apar í skóginum.

Melana knýtti sér bönd úr tágum og gaf öpunum. Ba vildi líka fá. Kannski var hann of klunnalegur í laginu til þess að blómsveigar klæddu hann vel, en ánægjusvipurinn og stoltið, þegar Melana skrýddi hann blómsveig, var henni meira virði en allir heimsins peningar.

Aparnir gátu klifrað meira en hún. Þeir sóttu handa henni ávexti. Melönu fannst gaman að sjá sveifla sér upp í trén. Einhver ægikraftur í hverjum vöðva er þessi stóri kroppur

þaut gegnum myrkviðið, líktist frumkrafti náttúrunnar.

Á nóttunni kúrði Melana hjá Ba. Hún svaf hjá stóra apanum, sem var svo góður við hana. Það er fallegt nafn: Ba.

 

En mamma? Hvað gerði mamma án hennar?

Melana vissi að Húm myndi vera henni góður. Þau héldu kannski að hún væri dáin, hefði brunnið með kornkofanum? Engum dytti í hug að leita hennar. Allir þekktu skóginn of vel til að reyna það.

Melana fór oft að reyna að finna þorpið. Litlu apana fékk hún með sér. Þeir rötuðu alltaf aftur heim í hellinn.

Telpunni leið vel. Hún mátti gera það sem hún vildi. Enginn barði hana þótt hún væri ekki dugleg að vinna. Hún mátti gera það sem hún vildi eins og drengirnir í þorpinu heima.

Í hellinum fann hún öryggi.

Hún óf litlar mottur úr tágum. Hún skammaði litlu apana ef þeir voru að slíta þær og togast á með þær. Þær voru til að liggja á og sofa á. Þeir hlýddu henni. Kannski skildu þeir það sem hún sagði.

Melana gerði sér fallegan kjól úr grönnum trefjum. Hún söng og dansaði fyrir litlu apana. Hún kenndi þeim að spila á trumbu. Melana var drottning frumskógarins.

 

Stúlkubörn verða fljótt gjafvaxta í frumskóginum. Samt eru þar ekki seldar að heiman fyrr en 10 - 12 ára. Þegar Ídí léti hana giftast, fengi mamma nýja geit og systkini hennar

fengju mjólk. En nú héldu þau víst að hún væri dáin.

Tíminn leið. Ba þótti svo gott að láta klóra sér á bakinu, - á kollinum, - á maganum. Melönu þótti gaman að kitla Ba stundum. Bara aðeins. Hún hló svo dátt þegar hann kitlaði.

Það var hlýtt hjá Ba á nóttunni. Henni leið vel, þegar hann hélt utan um hana með löngum, loðnum örmunum.

Því fór sem fór. Tveir líkamar urðu að einum: Lítil telpa með svart hár og stór loðinn api með fölskvalausa hlýju.

Hún fæddi lítið, dökkt, slepjulegt hrúgald sem grét á tága- mottu á hellisgólfi. Henni brá ekki þegar hún sá það. Þetta var sonur hennar. Fæðingin gekk vel. Melana hafði séð systkini sín fæðast. Mamma hennar gaf ekki frá sér hljóð, Melana gerði það ekki heldur. Ba var stoltur.

Hana langaði til að sýna mömmu sinni barnið sitt.

 

 

Því fór hún einu sinni með það. og tók apastráka með. Hún hafði óljósa hugmynd um hvar þorpið væri. Hún ætlaði að finna það. Þegar myrkrið kæmi ætlaði hún að læðast að kofanum og hlusta hvort Ídí væri heima. Ef ekki, fara inn til mömmu.

Ba sá hana fara með ungann þeirra. Hún vissi ekki að hann elti hana.

Hún barðist gegnum skóginn, leitaði í marga, marga klukku- tíma. Loks þekkti hún umhverfið. Litlu aparnir urðu hræddir þegar þeir heyrðu raddir manna og fundu lykt af reyk. Telpan hnipraði sig saman milli runna og gaf unganum sínum að sjúga.

Nóttin kom.

Hún læddist að þorpinu. Sá hvar kofinn þeirra var. Nú skyldi mamma fá að vita að það var ekki hún sem kveikti í.

Þegar enginn var á ferli, og hún hafði séð Ídí og strákana rölta niðureftir í átt að þjóðveginum, fikraði hún sig nær kofanum þeirra. Hlustaði. Rödd Húms, ekki rödd mömmu. Raddir systkina hennar; lykt sem hún þekkti. Hún fór nær. Telpan vissi ekki að Ba var í skóginum rétt hjá henni. Hún vissi ekki heldur að annar hvíti læknirinn, sem ætlaði að verða frægur, var á ferli.

Allt í einu kom Húm út úr kofanum. Þeir brá báðum jafn mikið. Stóðu bæði þögul eitt andartak. Melana brosandi, stolt móðir; Húm með hálfopinn munninn: -Melana? -Dáin? -Komin aftur dáin?

-Ég ætla að sýna mömmu son minn, sagði hún.

Hann starði. Starði á apann í fangi hennar. Apaunga eða barn? Barn eða apaunga?

-Það var ekki ég sem kveikti í sem kveikti í, sagði stúlkan með svarta hárið.

Hvíti læknirinn æddi inn í tjaldið sem Bob lá í: -Bob! Bob! Komdu fljótt! Hér er dálítið sem við þurfum að ná í: innfædd telpa með afkvæmi sem er greinilega undan apa! Hleypur á snærið. Uppruni alnæmisveirunnar? Manstu OSTOM- greinina: "apablóð notað til að auka kynorku hjá frumstæðum ættbálki"?

Bob spratt á fætur.

-Og greindarpróf! Endalausir möguleikar á tilraunum, maður.

-Telpan? Hvað eigum við að gera við hana?

-Nota hana líka. Móðurástin. Hún mjólkar. Þetta er alið upp til að hlýða, við möndlum hana með smá dekri. Sumt er svo eftirsóknarvert í augum sumra.

Þeir læddust út í myrkrið og fylgdust með.

 

-Farðu ekki inn, Melana, sagði Húm þegar hann fékk málið.

-Mamma þín er veik. Mjög veik. Ég er að sækja töfralækninn fyrir hana. Farðu héðan, Melana. Ef einhver sér þig, þá ... Melana, - þeir segja að þú hafir kveikt í. Farðu, Melana. Farðu fljótt.

-Já en, Húm ! ....

-Þeir refsa þér. Þeir taka ungann þinn af þér, Melana! Fljót áður en nokkur sér þig.

Hann ýtti henni inn í rjóðrið.

Melana hélt fast um son sinn. Nóttin varð björt því silfruð

birta frá tungli gerði svartamyrkrið óraunverulegt.

-Ég verð að fara, sagði Húm. -Ég verð að ná í töfralækninn fyrir mömmu þína.

Þau heyrðu raddir fólks.

-Ef Ídí sér þig drepur hann þig, Melana. Það er skylda hans að refsa þér fyrir brunann. En það héldu allir að þú værir dáin.

Þegar mömmu þinni batnar segi ég henni að þú sért lifandi, þú sér í skóginum.

-Það var ekki ég! Það var ekki ég sem kveikti í.

-Farðu fljótt.

Þau kvöddust.

Hægt rölti hún af stað inn í myrkviðið.

Bob og hinn hvíti læknirinn höfðu fylgst með öllu. Fóru í humátt á eftir henni með vasaljós. Henni brá. Þeir voru mjög vingjarnlegir, klöppuðu barninu hennar á kollinn. Hún var stolt af því.

Loks fengu þeir að halda á því. Báðu hana að koma aðeins með sér. Lögðu handleggina yfir herðar henni.

ÚT ÚR ÞYKKNINU ÞUSTI BA !

Hann þreif ungann sinn, barði hvítu mennina með sterkum hrammi sínum, svo þeir féllu í gróðurflækjurnar. Hann þreif Melönu einnig í fangið og ruddist gegnum skóginn með þau bæði. Sterkur, reiður, hræddur. Sá ógnarkraftur sem býr í stæltu, reiðu karldýri, beindist að einu marki: heim með yndið sitt og ungann sinn.

 

 

Bob og hinn bröltu á fætur:

-Þar fauk það. Við gætum leitað alla æfi í frumskóginum, og æfin yrði víst ekkert óþarflega löng, sagði Bob, og brosti út í annað. - Ef við reyndum að elta þau, kálaði sá loðni okkur. Hann er of greindur helvítið.

-Við gætum tekið byssu með?

-Við finnum það aldrei, maður.

-Ef við förum strax?

-Ef api bítur þig geturðu fengið hundaæði.

-Við tökum antítoxín með. Einstakar tilraunir, Bob, reynum.

Við förum varlega. - Það hefur fundist berklaveira í apablóði,- hugsaðu þér allt sem við getum prófað!

-Gleymdu þessu, maður. Slappaðu bara af. Við finnum þau aldrei.

 

Við hellismunnan lét Ba Melönu frá sér. Hann var móður með gneista í augum. Ungann sinn bar hann inn.

Melana gekk rólega inn í hellinn, lagðist á tágamottu og gaf syni sínum að sjúga. Drottning frumskógarins var þreytt.

Mjög þreytt.

Ba var heitur og blíður.

 

 ************