Draugur is an icelandic speciality, not living, not dead, but both, not a ghost only but has a body; I think christians created this thing by misusing and abusing a beautiful clausula about that we are ananda (see pix below, in Sanskrit). We are, as our body, what we eat and what we think and our emotions, but the real me is ananda, divine bliss. From ananda we come and go, both living (transcending), and by being born and dying.





Þeirrar skoðunar er ég að kristnin hafi búið til draugatrú.

 

Ditþeismi, tvígyðji, þar sem gott og vont togast á um menn, felur í sér stöðugan ótta, og Guðsher og Djöfulsher. Og á ótta þrífast heimsveldi oft. Menn hafa t.d. drepið í jesú nafni amen, og blóðug slóð fylgir. Eins og cæsar var pontifix maximus, brúarsmíðameistari, er páfinn pontifix maximus, þannig að Rómarveldið breytti um nafn til Guðveldis, en heimsyfirráðastefnan var óbreytt í nýja búningnum. Þetta vildi Jesú kristur alls ekki: að ruglað væri saman því sem keisarans er og því sem guðs er.

Eins og SantaKlaus er notaður: ef barn hlýðir fær það nammi í skóinn, en ef barn hefur sjálfstæðan vilja fær það hráa kartöflu í skóinn, þannig er himnaríki (eftir dauðann) og helvíti (eftir dauðann) notað í Guðveldum. En nú er það svo að himnaríki er á jörðu hjá lifandi mönnum á háum vitundarstigum, einherjum, uppljómuðum mönnum sem eru lausir úr viðjum efnisagnanna, en helvíti er á jörð hjá þeim sem lifa enn í ósvinnu, í táradal í sorgum og í hverfulu stundargamni, valdabaráttu, og glingri Gymis eingöngu. (sjá Skírnismál í eddu) Þetta raunar þurfum við öll að vita, án tillits til nafna á sértrúarhópum og þannig þrætuepla.

 




Af moldu ertu kominn, mold ertu, eitthvað sem ég man ekki alveg, af moldu skaltu aftur upp rísa, varð að draugatrú. Grettla hefur þetta sem gefið mál enda skrifuð undir kristni og Glámur kristinn tilbúningur. Þjóðskáld (prestur) vill að Jesú Kristur sé hinn illgjarni Grettir og Glámur sé heiðni, en þetta fær ekki staðist. Jesu var ekki illmenni, heiðnin er heið og tær ævaforn viska og vísindi. Sumir tala um að margir hafi svona sálfræðidrauga eins og Grettir vondi strákurinn.

Draugur er séríslenskt fyrirbæri, og hvorki er íslenskur draugur dauður né lifandi, í raun af holdi en þó ekki lifandi manneskja lengur. Ekki vofa eða andi, heldur líkamningur þótt dauður sé. Hvorki lifandi né dauður en þó hvort tveggja.

 




Líklega er þessi kristna moldarromsa til komin, mjög brengluð þó og afbökuð, úr fornri klausu um ananda eða fornri klausu um fæðu. Annað (1): Ananda, sæla Sólargyðjunar, erum við sem hinn ódauðlegi ég, einhvers konar bóla úr ginnungagapi í einstaklingsbúk. Hamin sú sæla Sólar, ananda, er varanleg hamingja. Hitt (2) er svo að líkamann búum við til úr því sem við nærumst á. Við erum þannig það sem við etum, hugsum, gerum, segjum, erum tilfinningar og efni. Ég sem líkami minn (2) er annað en (1) ég sem hinn ódauðlegi ég, ginnhelgur einstaklingur.

Búkurinn okkar góði breytist á hverri sekúndu, með hverjum andadrætti og munnbita, hugarástandi og löngunum, frá getnaði til ferðarinnar yfir kommóðuna miklu, en þá er fyrirtækið lagt niður. Líkama búum við til alla ævina til að lifa í hverja ævina.

 

En til hvers erum við að þessu?

 

Ég er hér á leið minni til fullkomnunar, til að leita tærleika, finna Tý í mér, ná Valhöllu sem fyrst í einhverri minni ævi. Það er þetta sem siður gengur útá, og Guðveldi getur aldrei verið siður. (-- Tilbúningurinn ãnýi siður" er því hugtakabrengl af yfirlögðu ráði.--). Siður táknar að við finnum allt, þar á meðal sjálf okkur, innan okkar. Guðveldi er hins vegar milliliður og það er óþarft og getur afvegaleitt leitandann sem flækist í orðaflaumi alveraldlegum.

Við skiljum þau vitundarstig sem dýrin lifa og þau önnur sem við höfum farið í gegnum sjálf, en skiljum ekki hin sem við höfum ekki enn náð. Margir gera sér þó grein fyrir að við erum ekki fullkomin enn, og það að sjaman, sramana, bíður okkar til að ná Valhöllu á þessari ævi eða þá næstu.

 

Hvers vegna sjáum við okkur sem kroppinn okkar en sjáum ekki okkur sjálf sem hin ódauðlegu?

 

Um leið og við höfum búið til taugakerfi, Sleipni, og augu til að sjá veröld með, þ.e.a.s. höfum gert okkur einstaklingsbúk, missum við sjónar á hinum raunverulega sjálfum oss. Það, að augu sjá hverfula efnið, blindar okkur fyrir hinu ginnhelga eilífa ginnungagapi. Við erum eingöngu að mæðast í mörgu. Sjáum ekki tilganginn, enginn kennir okkur, við ráfum í ósvinnunni og misvitra manna ráðum. Skammkatlarnir eru á hverri þúfu.

Ginnungagap hefur enga eiginleika og þess vegna geta skilningarvitin, -- sem gerð eru aðeins fyrir efni og orku, tíma og rúm --, ekki fengið neina reynslu af því. Úr ginnungagapi er allt, og allt er í því. Þetta vissu gömlu gæjarnir, forfeður okkar, og þetta vita nútímavísindi einnig.

 

Ekkert er í náttúrunni sem ekki er hægt að útskýra, en ómögulegt er að lýsa ginnungagapi með orðum. Köllum það undur, leyndardóminn mikla, uppruna alls sem er en enginn veit af hvers rótum rennur.

 

 

Til hvers lifum við?

 

Til að þróast í átt til fullkomnunar. Tilgangur þessa mikla leiks og Þundarflæðis er sífellt meiri gleði. Víddin óendanlega. Glaðheimar vitundar. Þessu náum við á einhverri okkar ævi ef við stundum tækni Óðins, Óðinn gefinn Óðni, ég gefinn sjálfum mér. Það er hraðferð til Valhallar í lifanda lífi.

 

Aðeins í síðari tíma tilbúnum trúarbrögðum er hin hnöggva hugmynd um eina ævi. Þetta hefur líklega verið hugsað sem tímapressa, en óhugsandi er að nokkrum takist að þróast úr Paradís, úr Gymisgörðum, til Valhallar á einni ævi.

Valhöll er hátt vitundarstig lifandi manns, en hefur eitthvað verið ruglað saman við Helju og dauða úr búk, dauða búks. Svolítið þarf að endurútskýra hér, því menn eru búnir að gleyma hinum upprunalegu hugtökum og merkingu þeirra. Hugtök úr heiðni hafa verið kaffærð í einhverju sem notað er sem tæki við heimsyfirráðabrölt og á ekkert skylt við tilgang lífsins og forna sið. Slíkt er snjöll brella heimsyfirráðatækja, að læðast inní menningu þá sem ætlunin er að eyðileggja, mistúlka, misnota, og sverta svo kjarna málsins sem djöflatrú eða draugaótta.

 

Við verðum að skilja tilgang lífsins í flæði með lögmálum náttúrunnar: Gleði.

Valhöll,  a stage of consciousness of a living man
we all reach it one day --  but shaman (to try) is necessary.