Hrif, framhald (síđasti hluti, sögulok):
Það er sem þeysi
huldusveinn um skóginn
sem hratt ríði
huldusveinn um skóginn
Hratt ríður huldusveinn um skóginn
Skógurinn sem fax á
álfafáki flaksi
- fax á vindóttum
hesti flaksi -
Hripar döggin í votan
svörð
Skynjar í brjósti sér unga
þrá
Hratt ríður huldusveinn um skóginn
Fráum ríður
huldufáki
Þýtur blær í bjarka
laufi
Hugurinn sem öldurót
Brátt mun folinn
fífilbleiki
ná á skófakletta
þar
sem smalastúlka
úr mannheimum
stígur
nettum fæti
í bryddum skóm
og skyggnist
eftir ánum
Fölgrænn morgunn fæðist handan fjalla
Fölgrænn fæðist morgunninn handan fjalla
Hugfangin bíður
smalastúlka
Fangin af þrá
og blíðum
draumum
heilluð af sögum um aðra heima
Hratt ríður huldusveinn um skóginn.
Horfast í augu
Frýsar foli
hrímbleikur
Krafsar foli
fífilbleikur
óðfús
að hlaupa
óðfús að hlaupa í
álfheima
Máttu stíga á bak
álfafáki,
stúlka litla?
Leitaðu að
ánum !
Aldrei munu mannheimar þínir
heimar
aldrei muntu mannheima aftur gista
ef stígurðu
á bak þeim fífilbleika!
Hugur þinn sem öldurót
Frýsar foli óðfús
að hlaupa
í álfheima.
Aldrei muntu mannheima aftur gista
!
Smalastúlka !
Muntu mannheima aftur þrá ?
Hripar dögg
af bjarka
laufi
Flaksar fax
á álfafáki
Blærinn hlær
í
birkiskógi
Skýjabakki
á vesturhimni
Frýsar foli óðfús að hlaupa í álfheima
Hratt ríður huldusveinn um skóginn
Langt er til álfheima blárra
hamra
Skeiðar sá bleiki með byrði dýra
Logar
vesturhiminn und skýjabakka
Bláir hamrar uppljúkast
Heimfúsum
hleypir sveinninn ungi
reiðskjóta fráum í
hulduheima
Þar bíða gersemar
gamalla sagna
sem amma sagði samlastúlku:
gersemar
fjarri veruleika
óhöndlanlegar
hugarheimar
háir
salir djásnum prýddir
álfadrottning
alls
nægtir
Stiginn mun dans und skörðum mána
Lítil stúlka í
bryddum skóm
stígur nettum fæti í
hulduheima
Lítil stúlka úr
mannheimum
í álfheima
Þar leikur huldudrengur sér
að
kristalskornum
sem hripa úr greipum hans
eins
og hverful von
sem fýkur með blænum yfir
blómin.
Má snerta drauma?
Má huldudreng finna?
Má grípa
í hönd
sér
ljúft
lokkandi tál?
Hvernig
verða
hugarheimar
höndlanlegir?
veruleiki?
Ljúft er að njóta - hætta að hugsa -
er flauelsmjúkt húmið
kyssir
geisla kvöldsins góða nótt
svo þeir
slokkna í söltu ölduróti
----------------------------------------
- - o o O o o - -