Punktar úr viðtölum, fyrirlestrum og greinum

Heiðnin er okkar ævaforna menning. a getur verið að alls konar innflutt aðkomudót sé innanum, en slk blanda það verður aldrei sama og okkar ævaforna tæra þekking. Aðeins í besta lagi afbökun af henni. Sumt er svo alrangt. Sumt er vsvitandi skemmdarverk og af yfirlgu ri afbkun og rangindi. Sumt hefur vart blandast og ruglast, og sumpart apa svinnir menn eftir rum af dmgreindarleysi.  Menn segja a eingyjistrarbrg (kristni/gyingdmur) su orin samtvinnu slenskri menningu, og vaknar spurningin:  Hva er slensk menning?

Eitt sinn var 17.júní ræða (--haldin fjálglega af konukind nokkurri á útiskemmtun og hljómaði í hátalara og útvarpi--) um það hve gott var að valdatæki hins grimma konungs Noregs skyldi geta eyðilagt menningu okkar forna og náð okkur undir sig. Það var raunar framkvæmt með hótunum um að gefast upp eða deyja ella, en það kom ekki fram hjá konunni við hljóðnemann. Sumir eru svo heilaþvegnir og ganga með svört gleraugu innprentunarinnar. etta var svoklluu kyrkjuri, og jhtardagurinn greinilega ekki huga essarar rukonu ht allra landsmanna heldur aeins sumra (.e. kveinna bkstafstrarmanna).

Margir dýrðka stofnanir sem eiga sér langan blóðugan glæpaferil að baki.

Þeir eru svo margir Skammkatlarnir í veröldinni. (Skammkell úr Njálu.) Þeir gefa okkur þröngsýniráð ein.

Við verðum að skilja dýptina og fegurðina í okkar eigin ævafornu menningu. Við getum ekki lengur verið þekkt fyrir að traðka á henni og misviðra.

Skilningur manna gosgnum og dpt mtanna kvarast af vitundarstigi hvers og eins.
jleikhs slendinga sndi helgileik sem porn, vo vo fyndi, haft klrt: (orrtt:) ,Gu fkk svo mikla standpnu (uppi hsti snu, vi a sj jarneska stlku, gurlegt sstuvandaml), a hann sendi tippi sr til hennar", en etta var snt svoklluu kyrkjuri til hungar fornri norrnni menningu og kalla Skrnisml. Auvita lsir etta ekki forna si heldur vitundarstigi jleikhss slendinga. 
Annar helgileikur var frur leikbning,  .e. gosgn var snd svii, Hafnarfiri og ingvllum sem kynferislegur skemmtileikur, me guin aalhlutverkum, einnig til hungar heinum si og forferum vorum, essu svokallaa kyrkjuri. Biskupinn hl miki, s g mynd.
Erlendur fringur kom eitt sinn til slands ( vegum Skratesarstofnunarinnar) og dr hann rymskviu sundur og saman hi fyrirlestri stu menntastofnun landsins. Maurinn taldi Mjllni t.d vera tippi og pung rs. Manninum fannst hann sjlfur vera mjg fyndinn og skemmtilegur --  og gfaur a sj ennan flt kvinu (rymskviu), og r allan pati svona vanaan.. Auk essa var essa manns huga tiloka a tvr konur gtu mtt n karlmanns til brkaups annarrar eirra (hr rs brarlni), v a vantai karlmann til a afhenda rymi brina, og sndi a hve kvi vri illa sami (gttt hugsun v). 

Raunar er r kraftur og rafmagn, svo hann er hvorki karl n kona. Giftingar gosgnum eru ekki karla og kerlinga brkaup, heldur sameining, oft sameining hins gulega innsta elis og veraldlegs lfs hvers manns. En bkstafstrarmenn skilja ekki tknml.

 

J, skilningur manna gosgnum og dpt mtanna kvarast af vitundarstigi hvers og eins.

..\Thrymskvida.htm

rymskvia(symbolic language)

Þrymskviða (Thrymskvida)

symbolic language.html

the abyss of the symbolic language of edda; on DVDs

Vi erum alin upp svo magnari bkstafstr. Fornar mtur eru skrifaar Bk/Bkur og kenndar sem bkstafstr -- .e. eins og um karla og kerlingar s a ra en ekki tknml og skilning launsgn gosagnanna/mtanna.   ..\Jesus_heathen.html

 

a a tknmli skildist ekki var etv kvunum til bjargar, og bundi ml verur sur breytingum a br en bundi.

Nokku lklegt er a einmitt etta tknml sem menn lgum vitundarstigum og hinum myrku ldum skildu ekki, hafi bjarga menningararfinum fr blinu.  au voru tekin sem vitnisburur um heimsku gmlu gjanna, og barnaskap eirra a tra essu!!

 

a er enginn vandi a hkka vitundarstig sitt me v a sunda TM (transcendental meditation) daglega.
a er inn gefinn ni, frn einstaklingsvitundar, annig a vi erum vitund eingngu um stund.  ar eru Glaheimar, vddin endalausa.   (vsa 138 (o.fr.) Hvamlum)

 

Hjá heiðingjum er í öndvegi: sjálfsvitund og þróun einstaklingsins, ábyrgð á öllu lífi og náttúrunni allri.

Kyrrðin innra er hlaðin allri orku heimsins.

Óðinn gefinn Óðni, þar sem vakandi vitund finnur aðeins sjálfa sig fyrir, alheimsvitund. (vsa 138 (o.fr.) Hvamlum)

Óðinn gefinn ni er: ,þekktu sjálfan þig" (leitin mikla); gnoi seauton, g finn hinn innri mig, ginnungagap,

Óðinn gefinn Óðni, ég gefinn sjálfum mér.

Þetta er einfaldasta tilvera okkar, vitundin opin fyrir sjálfri sér. Þarna búa öll lögmál náttúrunnar. Allir kraftar hinnar sköpuðu veraldar sameinast hér.

Við erum tært ginnungagap. Komum þaðan og förum létt með að hverfa í uppruna okkar hvenær sem er. Þegar við förum að lifa þetta innsta tærasta svið tilveru okkar, og ausa því yfir í jarðlífið, þróumst við hratt í átt til fullkomnunar, Valhallar -- sprelllifandi að sjálfsögðu.

Þegar Skírnir útskýrir fyrir Gerði hvað bíði hennar án innri guðlegrar tilveru, renna á hana tvær grímur. Hún mun visna upp ef hún vasast í veraldlegum verðmætum eingöngu.

Gymisgarðar eru Paradís, dýrastigið. Við erum hætt að vera dýr, og nú er að vera maður. Þeir sem ekki skilja sitt guðlega eðli geta ekki kallast menn.

Fórn er það að hætta að vera einstaklingur og upplifa sig sem ginnungagap eingöngu. N fjra vitundarstigi, transcendence;   au rj, vku, draumsvefn, djpsvefn, ekkjum vi, en hi fjra ekki (hva heldur hin enn ri)

Valkyrja er gjörningur. Þjónar tilgangi vitundar, Óðins. Hún fórnast um leið og hún hefur þjónað sínum tilgangi.

Óðinn hangir á vingameiði eða vindgameiði, Hangantýr, tær vitund ein eins og tíra, sem sekkur inn í Ægi. Þar vakir Vilbjörg.

9 nætur eru tímaleysi. Tíminn er ekki til í ginnungagapi.

Ekki sældur á hleifi né horni, engar líkamlegar þarfir. Öll líkamsstarfsemi er í lágmarki, andadrátturinn nærri enginn, og heilalínurit (EEG) sýna fullkomið samræmi í starfsemi.

Þetta hefur áhrif eftir að maður hefur fallið aftur þaðan og byrjar að hugsa á ný.

Ekkert veraldlegt dót skiptir máli þegar maður hangir sem týr á meiði. Algjör hvíld frá vafstrinu. Við mæðumst í svo mörgu, og eigum skilið að skilja þessa djúpu innri kraftmiklu kyrrð.

Gjörðir verða sjálfkrafa réttari, guðin eru með oss og enginn á móti oss.

Asatrú (a-satrú) þýðir andskotalaus, eða enginn óvinur er til sem fellir mann um koll. En kannski var þetta nafn búið til til þess að geta rifist um trú? Einhver sagði mér að ekki væri hægt að diskútera við heiðna menn. Einu sinni sagði páfinn að búddhasiðarmenn hefðu enga Guð, svo þetta gæti ekki kallast trúarbrögð. En hann varð nú að éta þetta oní sig.

Þetta kyrra ástand þar sem engar veraldlegar eignir skipta máli, hefur verið misnotað í að fá menn til að gefa eigur sínar í stofnun sem segist vera milliliður í Guð.

Konur eru heiðnir menn. Konur eru ásatrúarmenn. Við eigum ekki þetta kvennakúgunarhugtak sem kvennakyrjan er að brjótast undan og segir komið sunnan úr eyðimörk og að sé viðhaldið af kyrkjunni.

(Orrtt:  ,Kvenfyrirlitning kemur r Gyingdmi og er vihaldi af kristinni kirkju", ess vegna er stofnu essi kvennakirkja)

Hermóður, Herm óður eða Her móður, fer að sækja ljós ljósanna til Heljar. Baldur.

Við erum þetta ljós. Við sækjum okkur, okkar uppruna, inn í okkur sjálf.

Mýtur, goðsagnir, guðaspjöllin okkar, láta gerast í sögu það sem gerist innan okkar mannanna.

Freyja er hinn sívirki sköpunarkraftur innan okkar mannanna.

Þrymskviða (útskýra þurs, Freyju, Þór, Mjöllni, Loka í Þrymskviðu)

Þrymur er forn þróunarskeið -- mannkyns og einstaklings --, en Freyja hin sífellda orka eilífrar sköpunar. Ósamrýmanlegar andstæður í lífi okkar.

Við þurfum að losna við fortíð, upphaf. Við höfum markmið, þróun, framþróun, lifum og sækjum í átt til fullkomnunar.

Þór er nauðsynlegur lífskraftur innan okkar, sonur vitundar og jarðar. Án hans gengur ekkert.
Án Mjöllnis ryðjum við ekki tröllum, -- þ.e. fáfræði, gömlu skilningsleysi -- úr vegi til þess að njóta birtu sólar.

Loki er mannkynið að prófa, klúðra, redda.

Embættismaður á kaupi hjá ríkinu getur ekki þvegið syndir af nýfæddu barni, en hann getur skráð nafn þess inní stofnunina sem hann vinnur hjá -- við að smala nöfnum.
Þannig ,skírn” (nafnaskráning) er mannréttindabrot falið undir falsbrosi.

Maður vígir sig tæran með því að Óðinn er gefinn Óðni, og þetta er ekki á sviði hugsunar. Handan allrar mannlegrar hugsunar. Við gefum okkur alveg. Ekkert þykjustu og helgislepju neitt. Ekkert ímyndunarástand. Það er hræsni ein.

Valhöll er hátt vitundarstig sem við náum í einu af okkar mörgu æviskeiðum sem menn. Sprelllifandi uppljómumst við og það heitir á máli forfeðra okkar: að gerast einherji í Valhöllu.

Tölurnar eins og 216 og 432 (með núllum) koma fyrir í norrænni menningu og þeirri frá Bharata.

Það sem við köllum yoga er ekki eiginlegt yoga. Ef við rembumst við að hugsa ekki erum við aðeins að þreyta hugann. Áreynslan er bara ein tegund hugsunar. Einbeiting er ekki leiðin.

Hesturinn er heimfús, ratar heim, römm er sú taug sem rekka dregur föðurtúna til, og hugurinn ratar áreynslulaust í ginnungagap, enda úr því kominn og er það. Sleipnir er mannlegt taugakerfi egar a er tami til a renna heim sgar og til baka.

Álfar eru elvur, rásir, leiðin, innávið. Þeir freista okkar til að finna hinn guðlega fjársjóð innan okkar.

Þar er engin þjáning. Við þurfum ekki að lifa neina þjáningu. Hún er klaufaskapur okkar.

Urður, verðandi og Skuld (Skyldan) eru gjörðir okkar sem koma alltaf í hausinn á okkur aftur. Lögmálið um gjörð og mótgjörð. Sem við sáum svo munum við og upp skera.

Við skulum ekki vera Pollýanna, ekki biðja og vona og bíða, heldur lifa guðlegt innsta ginnhelgt upplag okkar, og þá mun lögmál náttúrunnar vinna með okkur.

Ef guðin eru með oss er enginn á móti oss, og guðin eru eins konar forsetar náttúrulögmálanna. Við skulum lifa í Þundarflæði þeirra, og þá mun móðir náttúra vinna með okkur.

Og hvaan eru lgml nttrunnar upp runnin?  r ginnungagapi!

Guin hvorki hefna né hygla. Þau eru ekki með geðþóttaákvarðanir. Ekki reið og láta enga reiði því bitna á mönnum, eins og einhver Guð gerir þegar hann drekkir heilu mannkyni í kasti, er abbó útí aðra guði, lætur reiði sína bitna á því sem hendi er næst

Við sem höfum lesið bibliurnar vitum að höfuðsyndirnar 7 eru þar kenndar á mörgum síðum.

Athugum að sá sem hefur ekki sigrað sjálfan sig, sá sem ekki þekkir sjálfan sig, -- þ.e. hefur ekki verið gefinn sjálfum sér, Óðinn gefinn Óðni, -- hefur ekki samgang í sitt guðlega innsta eðli. Hann er á þann hátt sjálfs sín óvinur. Skilurðu?   (Skoi Skrnisml me etta huga, og lykillinn a tknmlinu er ykkar hndum.)

Þekktu sjálfan þig, gnoi seauton,  er að Óðinn sé Óðni gefinn (= transcending the world of matter)

Vi skulum bera saman Bhagavat gitu, stnsu 45 II. kafla og rnatal Hvamla vsur 138 og fram. S sem ekki skilur dptina essu, skilur ekki neitt af v sem eftir kemur.
Hr er mergurinn mlsins. a eru bara svo fir sem skilja, en nausyn er a lifa etta svi innan okkar.  Til dmis nota TM-tknina, sem hgt er a lra hvar sem er heiminum. Virkar reynslulaust.

Það er hægt að búa til spámann, en slíkt er bara tæki í höndum valdafíkla.
Svo eru sumir sem láta plata sig með hótunum og óttatækinu. Það er hægt að segja að allir spámenn séu falsspámenn nema þessi eini minn, en það er ekki víst að við trúum því. Enda arf oft htanir, tta, og/ea gulrt (og smheilavott) til ess a kreista fram trarjtningar.

Vígsla er Syn sem synjar. Syn er sía, sigti. Hvað sigtar hún? Hvað síar hún frá? Hverju synjar hún? Grugginu, stressinu í okkar taugakerfi.
Syn hleypir inn hinu tra, sanna, en synjar gruggi, syn, v a kemst ekki Glasi hinn gullinlaufgaa.

Ósvinna er hin stærsta synd sem nokkur maður getur dröslast með.
Uppljómaðir einstaklingar eru mikils virði, menn á lágum dýrslegum þroskastigum eru mannkyninu mikið böl.

S sem ekki er tr, einherji Valhll, getur ekki kallast maur, v hann er enn a drslast me Gymisgarana / Parads, og er v lgu vitundarstigi enn.

Einfaldasta leiðin er að vígja sig tæran og losa sig við ósvinnu.
(Ikun TM-tkninnar er einfld vsindalega prfu lei til ess; Iunn veit a.)

Löngun er nauðsyn, en við þurfum að hafa háleitar langanir. Annars getum við ekki kallast menn.

Frumefnin, hfuskepnurnar, eru fimm.   
Akash er Heimdallur og samsvarar heyrn,
loft - tilfinningu,
eldur - sjn,
vatn - bragskyni,
jr - ilman
(akash er kalla dark energy ea quinto essence mli ntmavsinda, og er 3/4 hutar hinnar skpuu veraldar;
upphafi var hlji, kannski hljbylgjur Gungnis, skpun)
inn Vili Vi eru rishi devata cchandas, tr ekking leitar ekkingar og finnur fyrir ekkingu, vitund vilji v.

Það er ekki hægt að flokka mannkynið eftir þjóðerni eða trúerni eða apparötum sem sum hver eru ríkisrekin, sum tæki eða sum ríki í ríkinu. Guðveldi þessi hugsa mest um höfðatölu meðlima og nýlendur í heimsveldið. Og þau vantar alltaf peninga í þetta og kalla það þess vegna manngæsku.
Það er vitundarstig hvers einstaklings, vitundarþroskinn, sem er eini mælikvarðinn á virði manns.

Uppljómaðir einstaklingar eru mikils virði, menn á lágum dýrslegum þroskastigum eru mannkyninu mikið böl.

Við verðum að lifa okkar eigin lífi, vera þar á þróunarbrautinni sem við erum, því sá sem lifir annars manns lífi stofnar sinni framþróun í hættu. Við skulum ekki dýrka annan mann.

Ég stíg mitt næsta skref héðan, frá þeim stað á hverjum ég er nú. En ef við viljum skilja fljótlegu leiðina uppí Valhöll, er hendi næst að Óðinn hitti Óðin, Óðinn gefinn Óðni, ég gefinn sjálfum mér, -- og far þú að finna opt.

Sleipnir er taugakerfið okkar. Hann er farartæki okkar til að finna Óðin alheimsvitund.

Táknmál goðsagna er hnitmiðað: Ótaminn hestur er ekki nothæfur sem farartæki milli heima, en þjálfað og tært taugakerfi er sleipt og þjált og sleppur inn að Ásgarði án nokkurrar fyrirhafnar.

Hann (fararskjótinn taugakerfi, Sleipnir) fer ekki í ginnungagap, aðeins ég, því ég er hið ginnhelga gap.
a er essum punkti sem g er Tr og frna einstaklingstilvist minni, ver ginnungagap eingngu --  en g er a.

Enginn getur gert þetta fyrir okkur. Enginn milliliður gerir gagn. Við ættum að forðast millilið milli okkar og uppruna okkar, því það er afvegaleiðandi mistök. Gerir mikið ógagn.

Þorvaldur víðförli var hinn mesti rottuhalakarakter og falskt ómenni. Samt fékk hann styttu af sér fyrir sín launráð og banaráðabrugg.

Japlað er oft á lygimálum og uppspuna og slíkt kennt í skólum sem hin sanna saga. Rangar fullyrðingar er að finna í nýútgefnum kennskubókum, og börnin mötuð á þeim áróðri.

Það var mjög slæmt að munkar í klaustrum skrifuðu mannkynssögu, því þeir skálduðu og rangfærðu. Sumt er skrifað eins og viðkomandi hafi verið á staðnum, en það var hann aldrei. Þetta gaf oft sankti-titil ef menn stærðu sig af heiðingjamorðum. Ennfremur var gróðavon í að færa Rómarveldinu eignir heiðingja.

Munkarnir skrifuðu það sem þeir vissu að yfirvaldið í Rómarveldinu vildi heyra. Skáldsögur. Hin rangfærða mannkynssaga. Það er auðvelt að sitja og skrifa: ég var... , en hafa aldrei verið þar eða gert það sem er óskhyggja ein og flott lygi.

Og svo voru margar sannar bækur um vorn forna sið brenndar í bókabrennum, þar sem vor siður var talinn djöfulsins, og rúnirnar djöfulsins. Letrið okkar hvarf nær alveg í þeirri herferð.
Veri er enn a innprenta sklabrnin a norrnir menn hafi ekki tt letur fyrr en Rmarveldi rngvai latnuletrinu upp okkur!

En þar eð við í Evrópu þekktum ekki þetta hugtak, djöfull, finnst aragrúi af sprellsögum um djöfsa, sem segja frá hve auðvelt er að plata hann. Hann er í þjóðsögum margra Evrópulanda gerður að hinu mesta skoffíni, -- og maðurinn sigrar hann alltaf með snilld eða kænsku mannlegrar vitundar.

Okkur hér norðurfrá þótti bara gott að það skyldi vera hlýtt hjá honum þarna í þessu suðræna helvíti. Kunni þó að kynda, helvítið á honum.

Menn vita að Ullur er sá eldur sem brennir upp ósvinnu og skilningsleysi, hjálpar okkur til að losna úr viðjum gjörða okkar. Eldur er táknmál yfir hreinsandi kraft, það sem gerir okkur tær, soralaus, grugglaus, vígð, syndlaus. Ullur er innan hvers manns. Við þurfum aðeins að kynda betur, finna Ull innan okkar.

Syn og Ullur eru táknmál um hvernig við komumst í Glasi, en þangað æðum við ekki inn á fjósastígvélunum, manni minn.

Max Müller var t.d. greitt of fjár (í pundum sterling) fyrir að uppdikta ranga sögu. Þar voru illir nýlenduherrar að sölsa undir sig auð annarra, og fóru þá leið að brjóta niður menningu.

Þetta gerðist einnig í Evrópu, og er enn í gangi. Við bara sjáum það ekki lengur því við erum heilaþvegin af innprentun og aldalögnum áróðri og lygimálum. Menn hafa grætt á lygum í Evrópu um aldir.

Milkið er um táknmálið í goðsögnum, guðspjöllum, mítum, og menn skilja ekki dýpt þess.

Sumt er afbakað viljandi í sjálfsgróðaskyni, sumt misskilið vegna lágs vitundarstigs manns.

En líklega var það hið torskilda táknmál sem huldi og verndaði í gegnum grimmar aldir.

Auðmýkt gagnvart hinu ginnhelga er sko allt annað en auðmýkjandi viðmót gagnvart einhverjum yfirboðara. Hræsni er stutt frá fleðuskap. En reisn er í því að meðhönda Óðinn í sjálfum sér af alúð og skilningi.

Dýrðkun er ekki á sviði hugsunar. Það er ekki hægt að þykjast dýrðka einhvern guð, fara svo út og níðast á náttúrunni í kringum okkur og segja að það sé guðinum þóknanlegt að drepa. Helgislepjusvipur er uppgerð, en Meili í okkur er lítillæti hins göfuga. Meili Óðinsson er lítillæti sem afsprengi tærrar vitundar.

Með því að hanga á vingameiði verður Óðinn svo náinn Óðni (vitund gefin vitund) að eðli okkar sem einstaklings verður ginnheilagt sem hið ginnhelga gap.

Við verum að athuga að jarðlíf er til þess að þróast og þroskast á brautu okkar til fullkomnunar. Dvöl í Helju er kaffipása, og fræin sofa af sér veturinn. Ævi sem ekki er notuð og nýtt til að ná æðri þroska, er ónýtt, er ónýt.

Við verðum að gæta okkar á kreddum, því menn hafa búið þær til í eiginhagsmunaskyni

Úr hverju er Gleipnir, fjöturinn eini sem heldur Fenri, illum gjörðum hinna illu, illum áhrifum illra gjörða sem við fáum í hausinn?
Hvað er Drómi, hvað er Læðingur, og hvers vegna halda þeir ekki?

Jólasveinarnir eru guðin okkar, Óðinn er Jólnir um jól. Grýla var búin til sem mannæta, þar sem Gerðargleði tók hug allan barnanna um jól. Leppalúði er þá Freyr. Hann bíður okkar.

Hvað er Njörður í okkur? Uppruni okkar og líf eftir líf á jörð, þróun okkar? Hann togar til sjávar, úr hverjum við erum.

en:

Skaði er viljinn til að tosa okkur upp á hæstu tinda lífsins. Togstreita okkar sem dröslumst með fortíð og viljum samt upp til hæstu himna.

Skaði elskar Baldur, innri sól okkar mannanna. En við sitjum upp með fortíð að dröslast með.

Baldur, Höður, Váli, Víðarr eru fjórir pílárar í hjóli. Dagur, nótt, morgunn, kvöld, eða þá skilningur, myrkur (heimska, ósvinna), Váli valur nýfæddrar birtu, Víðarr hinn útvíkkaði hugur, sem upplifir alla vitund innan sín.

Rómarveldið fann upp að hafa aðeins eitt jarðlíf fyrir sína menn. Þetta er ansi mikil hnöggvi. Ég næ því nú ekki alveg hvernig hægt er að spanna þróun sína á nokkrum árum. Er þetta bara tímapressa og snjallt bragð til að hala sauði til hirðis? Úlfur úlfur 

Yppir Óðinn svipum fyr Sigtíva sonum. Vilbjörg mun vaka at Ægis í drykkju. Hér ér átt við það að verða sjáandi. Frelsast úr, losna úr, bindandi viðjum gjörðanna.

Sága og Frigg eru sama goðmmagnið, aðeins mismunandi þættir þeirrar innri gyðju. Sága í Sökkvabekk sér, Frigg í Fensölum er sú in elskaða, tignaða.

Það að forni siður stenst tímans tönn, liggur í dvala og skilst á ný, sýnir að hann er um sannleikann. Sanleikurinn er það eina sem ekki getur dáið.

Heimsveldi koma og fara, stofnanir koma og fara, en hinn sanni siður blívur og skilst á ný þegar vitund okkar hækkar. Hann blundar eins og Brynhildur svefnþorni stungin meðan aldir skilningsleysis og grimmdar líða hjá. Skilningurinn kemur alltaf aftur þegar vitundarstig þjóðanna hækkar á ný.

Hinn forni siður er vor eiginlega menning. Íslensk menning, samevrópsk menning, og við verðum að skilja hann tæran, -- ekki mistúlkaðan í skilningsleysi eða eiginhagsmunatilgangi heimsvelda.

Náttúran á sér þrjá eiginleika. Hinir þrír (eiginleikar) þursameyjar, ámáttkrar mjök, kallst Gunnar. Æsir váru teiti og tefldu í túni þar til Gunnarnir þrír, sem öllu vasast í í heimi hér, mættu til leiks. Þeir raunar reka allt fyrirtækið, og við verðum að komast frá þeim af og til.

Þrjá þursameyjar eru Gerður Gymisdóttir í Gymisgörðum (sem Freyr unnir), Gunnlöð Suttungsdóttir í Hnitbjörgum (sem unnir Óðni), Skaði Þjazadóttir sem öskureið þusti úr Þrymheim í Ásgarð.

Þessar þursameyjar eru í okkur, og við verðum að skilja að þursalegt eðli okkar verður að hverfa (dóttir tekur við af föður) og nýta okkur þennan þursalega kraft til framþróunar.

Það er ekki hægt að vígja með sviðsetningu og vatni og klásúluþulu embættismanns á kaupi. Þetta er hugtakastuldur og misnotkun gamals heiðins hugtaks. Aðeins með því að Óðinn fari að finna Óðin opt getur maður, á löngum tíma, vígt sig tæran.

Þór er á mörgum sviðum í okkur. Hann er rafmagn, hann er seigla okkar, hann er óþreytandi leit okkar. Enda er hann sonur Óðins og jarðar. Bil sem við verðum að brúa -- kannski með regnboga, en sú leið er of fíngerð til að trampa á Þórssporum. Þór er tilfinningabúnt, og margt fleira í okkur. En Mjöllni verður hann að hafa. Án Mjöllnis getum við ekki molað tröll og rutt sólargeislunum braut til okkar.

Þór býr til tíma með því að þeyta Mjöllni og brjóta nýrri sköpun braut. Hann er einnig krafturinn til að eyða tímahugtakinu. Tími er breyting úr einu í annað (breyting virkar sem tími) og tímaleysið er auðfinnanlegt innan okkar þar sem tíminn er veraldarfyrirbæri eingöngu.

Tröll eru fáviska okkar, og þeim ryðjum við úr vegi.

Þursar eru forn tilveruskeið sem við snúm ekki aftur til.

Jötnar eru niðurbrot efnis og þess sem við sköpum sem tilraunastarfsemi. Án jötna er ekki pláss fyrir nýja sköpun. Æsir og jötnar mynda hringferli.

Óðinn Vili Véi eru sköpun. Vitund verður forvitin, leitar, vill sjá, en sér aðeins sjálfa sig, hittir aðeins sjálfa sig fyrir á þessu djúpa sviði nærri ginnungagapi.

Þekkingarleit og öll heimspeki er leitin að okkur sjálfum. Þekktu sjálfan þig, og læknir læknaðu sjálfan þig. Við erum læknirinn okkar sjálfra. Það er Eir. Við þekkjum okkur sjálf aðeins með því að Óðinn er gefinn Óðni, ég gefinn sjálfum mér.

Heiðni á ekkert skylt við múgsefjun. Hugtakið trúboð er ekki til.

Vitundarþroski og syndleysi verður ekki keypt fyrir peninga, en móðir Náttúra sér fyrir okkur öllum af gnótt sinni, Auðumblu, ef við gjöldum gjöf til að halda vináttu hennar. Gjaldið er einungis það að við fórnum egóinu, einstaklingsvitundinni í búk, inn í upprunann mikla. Þetta eru meiðmar.

Það er ekkert til í heiminum sem ekki er hægt að útskýra. Það sem við köllum mystik eða undur, er í raun ginnungagap, raunveran, grundvallarraunveruleikinn, sem allt er úr. Það er vegna þess að ginnungagap hefur enga eiginlega og þess vegna ekki hægt að lýsa því, ekki hægt að finna það með mannlegri hugsun, sjá, heyra, þefa, smakka. Það er handan hugsunar, eiginleikalaust, en hefur í sé ótæmandi möguleika.

Úr því er alheimurinn, það er alls staðar, innan alls, allt umvefjandi, en tekur ekki þátt í dansinum mikla sem við sjáum sem veröld. Haginn grænn og hjarnið kalt. En allt tekur ást gyðjunnar Sólar. Þá sjáum við.

Ginnungagap er innan alls efnis. Í steini er það í kyrrstöðu, en innan okkar veldur það fíngerðustu titringsbylgjum Gungnis, en það er fíngerðasta stig sköpunar. Skapandi vitund.

Táknmálið er hnitmiðað, og grófir menn skilja ekki. Sumir sjá bara veraldlega áþreifanlega hluti, sumir aðeins kynhvötina, sjá í gegnum gleraugu síns þroskastigs, en þeir sem skilja eru þeir einu sem bera þroska til að vera þess verðir að skilja.

Það er þessu táknmáli að þakka að kvæðin lifðu. Grófir menn hlógu -- og hlæja enn.
Það er vegna þess að þeir skilja ekki.

Gungnir er vopn. Vopn vitundar. Geir. Gungnir er hinar fíngerðustu víbrur eða titringur sköpunar. Vitund skapar með titringi, bylgjum. Þessar örfínu bylgjur verða að efni sem svo skilningarvitin nema. Það er þá sem við hættum að sjá upprunann.

Vopn sem menn framleiða eru ekki súper-power. Þau eru tákn hins mesta veikleika.

Það var hræðilegt að Ísland skyldi fara í stríð í fyrsta sinn við aðra menn með því að Madelain kom úr vestri og dobblaði einhverja grófa íslendinga uppúr skóm skynseminnar.

Vor siður er 180° misvísun við vade me cum. Hver maður finnur heilaga kyrrðina innan sjálf sín. Eltir ekki annan mann

Það eina sem sýnir styrk þjóðar er að þegnarnir allir séu án þjáningar af nokkru tagi. Það að eiga vopn til að geta drepið óvini er veikleiki. Styrkur er að eiga sér enga óvini.

Hugtök eru misnotuð í heimsyfirráðatilgangi. Freslun er sagt það að skrá sig í stofnun. Skilningurinn mikli er sagður vera það að trúa á eitthvað sérstakt (sem framreitt er á fati).

Mikil snilld heimsvelda er að misnota hugtök og skapa þannig öngþveiti. Þetta er lúalegt bragð -- sem um leið gefur góðan árangur við að villa um fyrir bjánunum sem ekki skilja.

Heitir learned jargon á hinu málinu, felur ósvinnuna sem að baki liggur, og óheiðarleikann í orðum sem virka tæknileg.

Það er mjög nauðsynlegt (1) að skilja. Enn nauðsynlegra er (2) að finna sjálfan sig í sér.

Tilgangurinn með öllum lærdómi er að skilja sjálfan sig. Þess vegna er skilningur á táknmáli eddu t.d. undirstaðan undir heimspeki og vísindi. Heimspekin leitar ginnungagaps, og það er að finna innan okkar. Vísindin leita skýringa á kröftum, og hið fíngerðasta og sjálft svið náttúrulögmálanna er að finna innan okkar sjálfra.

Þjóðfélagsreglur eru til þess að menn hætti að hugsa og fari hugsunarlausir að treysta öðrum fyrir sér. Þannig nytsamir einfeldningar eru á hægri leið til helvítis.

Útvarpsmaður sagði grátklökkur í þættinum sínum: Kyrkjan er móðir allra lista. En við vitum að allir valdhafar nota listir til að auglýsa sig, og þeir svæsnustu einvaldanna banna allt annað en listir sem snúast um þeirra ágæti.

Listin er hluti af menningu mannkyns, og mannkynið er mun eldra en Rómarveldið.

Þjóðleikhús Íslendinga setti upp helgileik þar sem Guð var með standpínu og sístöðuvandamál. Líklega fengið úr sögunni um Miríam í Palestínueyðimörk og því.

Goðsagnir segja frá hinum æðri mannlegum þáttum þannig að við skiljum þá. En því miður er oft svo að táknmálið er tekið bókstaflega, verður bókstafstrú, og við höldum að guðlegar verur séu kallar og kellingar með mannlega þætti og bresti. Það er hins vegar svo að við skiljum okkar eigin sálarlíf í gegnum sagnirnar. Og guðin standa fyrir mannlega þætti svo sem Freyja sem kærleikur og ást, Loki sem tilraunastarfsemi mannsins, Óðinn sem vitund, Frigg/Sága sýn á drasil yggs, Meðglöð og Svipdagur sem maðurinn sem leitar gyðjunnar miklu innan sín og finnur hana þar -- þar sem hún bíður okkar allra.

Við erum öll að leita okkar æðri vitundar. Og við munum finna hana. Ekki með því að bíða vona biðja trúa, ekki með því að verði annars vilji, dagur muni koma, einhver hann muni koma, -- heldur með okkar eigin Þór og Skaða, þrautsegju og vilja, með því að hnýsast niður á vingameiði, ég gefinn sjálfum mér, Óðinn Óðni.

Til þess að uppræta tónlist heiðinna manna voru trommarar og píparar réttdræpir fyrir djöfullegt athæfi sem slík list var sögð vera. En síðar var þessu breytt þannig að greiða skyldi mannbætur fyrir hvern drepinn heiðinn hljóðfæraleikara -- réttdræpur þó eftir sem áður.
Sleginn vara slagur, leikið á hörpu með kvæðum og dönsum, listir voru í hávegum hafðar, ritlist einnig, og allt þetta var hluti af menningu hinnar fornu Evrópu.

Viska forfeðranna er hin tærustu vísindi, og nútímavísindi eru að enduruppgötva það sem gömlu gæjarnir vissu.

Hefndin er ekki til í forna sið. Þetta kemur kannski úr Íslendingasögunum sem ritaðar voru undir kristni. Þær eru skáldverk sem látin eru gerast mörgum öldum áður en höfundur þeirra sat við að semja og gera dramað sitt krassandi og láta sögupersónurnar í klípu.

Váli er valur morguns, rísandi sólar, sem deyðir myrkrið, ósvinnu manna. Eina ráðið til að sigra myrkur er að koma með ljós.

Rétt eins og Dionisos hinn gríski er miskilinn, og hið guðlega flæði í okkur, sómamjöðurinn, talið verða fyllerí (-- sem er algjör andstæða þess að vera tær, í tærri vitund --), þannig hefur táknmál eddu verið misskilið og menn haldið að vímuefni væru góð leið til að losna úr grugginu. Hið guðlega flæði er einmitt sá tærleiki að sjá náttúruna og hennar eiginleika sem óviðkomandi raunverunni.

Það var hinn mesti súsbreki og harmabára að munkar skrifuðu sögur sem eru röng mannkynssaga, mikið af lygum og uppspuna.

Stundum fengu menn sankti-titil fyrir að hæla sér af að hafa drepið heiðna menn og sölsað eigur þeirra undir rómarveldið.

Ef Jesú er ekki upprisinn er trúin ónýt.

Glæpaferill Guðveldanna þriggja í heimsyfirráðagræðgi þeirra er skráður í margar ljótar bækur.

John nokkur skozkur á vegum Sókratesarstofnunar kom til Íslands, haldandi fyrirlestur um Þrymskviðu, til þess að draga dár að henni. M.a. fannst honum fáviskan ganga út yfir allan þjófabálk þar sem ekki var karlmaður að afhenda karlmanni brúði, heldur fór brúðurin ein ásamt þjónustumeynni. Sýnir heimsku höfundar skrítlunnar Þrymskviðu.

Námsgagnastofnun gaf út kennslubók, árið 1999 ef ég man rétt, þar sem innprentað var að allt var ljótt í heiðni og varð fallegt í kristni. Hinum grimmu guðum Óðni og Þór var steypt af stóli og hinn mildi Guð kyrkjunnar tók við. Þessu standa greinilega áróðursmenn að, og hika ekki við að fullyrða rangindin. Margar vitleysur eru í þessari bók. Guð kyrkjunnar er sannlega grimmur og á sér blóðuga sögu. Óðinn er vitund (ekki kall), Þór er kraftur í okkur og í heimi.

Það að gera fólk háð og ósjálfstætt er snjöll hernaðarlist. Það er auðvelt að kúga fjárhagslega ósjálfstætt fólk, ómenntað, fáfrótt, og auðvelt að planta inn ótta og ægisögum, hótunum um hið versta hlýði það ekki, lofoðri um umbun og gott eitt ef það hlýði.

Ég hef valið mér það hobbí að leiðrétta smávegis söguna. Það vilja menn ekki alltaf hlusta á. Menn vita það sem þeir vita (hafa lært, hafa lesið, verið innprentað), vilja ekki að einhver sé að leiðrétta þá, og kalla það bara innprentun.

Tilgangur alls lærdóms er þekking. Þekking er ekki upplýsingar og rökfærslan, ekki það að fylla hausinn með fróðleik um hitt og þetta. Þekking er raunveran, þekkingin mikla er innan okkar, er grundvallarraunveruleikinn, og við erum hann. Við erum þetta ginnungagap sem við erum alltaf að leita. Við höfum aðeins misst sjónar á þekkingunni í nokkurn tíma.

Þekking er tilveruvísindi á æðsta plani, ekki bara orð heldur skilningur.

Við getum ekki lært þekkingu utanbókar, og bækurnar eru ekki þekking, ekki einu sinni það sem í þeim stendur.

Þekkingunni ausum við yfir í lífið með því að vera Týr á meiði reglulega alla ævi.

Við getum ekki verið sauðahjörð vegna þess að við erum ekki lengur í paradís. Að vísu dröslumst við lengi með leifarnar af girðingunni, Gymisgörðunum, en nú erum við ekki fé, pashú, heldur með frjálsan vilja. Þurfum því ekki hirði, en þurfum þekkinguna.

Gætum okkar á áróðri, einkaleyfi, einokun, þröngsýni, stofnunum, milliliðum sem eru í raun heimsveldi og heimsyfirráðabrugg, spámannshugtakinu, þjóðfélagsreglum, bókum. Allt þetta geta verið tæki sem sögð eru leið til frelsunar en geta virkað sem leið í hrímþursa og glötun.

Epli Iðunnar eru andleg verðmæti, en þau verða ekki keypt fyrir peninga. Við verðum að hafa fyrir að finna þau sjálf, innan okkar. Stofnanir sem nota peninga, ganga fyrir peningum (skattborgara?) og þykjast vera andlegar, eru að plata okkur.

Hinir veraldlegu hlutir sem við sjáum með veraldlegu augunum okkar hafa ýmist aðdráttarafl eða valda okkur óþægindum. Við erum í heimi sorga og gleði, tára og brosa, alls sem hefur andstæður og tvískinnung. Áhugi okkar á t.d. einhverju sem við sjáum, eða andstyggð okkar á einhverju sem við sjáum, er eiginlega í hlutnum, og hluturinn er bara efnisagnir hverfular og á sífelldu iði. En þetta bindur okkur á meðan við erum ekki enn uppljómuð. Við sjáum með augunum og fyrir okkur er þetta svo raunverulegt, að við sjáum ekki hina raunverulegu raunveru. Við lifum meðal hluta og fyrirbæra sem valda ýmist áhuga eða eru fráhrindandi. Togar okkur eða hrindir og truflar okkur þannig í leitinni miklu að okkur sjálfum.

Það er ekki fyrr en við erum orðin Sága að við sjáum í gegnum þetta fagra sjónarspil sem heitir veröld. Við ættum ekki að leita meðal efnisagna, heldur 180° stefnubreyting: inn.

En raunar þýðir veröld mannsaldur, æviskeið, og er raunverulegt í okkar augum á meðan við lifum hverja okkar ævi með augu í hausnum og önnur fjögur skemmtileg skilningarvit.

Kóngar í Evrópu sáu sér leik á borði og notuðu kristnina sér til framdráttar. Raunar gátu þeir ekki annað ef þeir ætluðu að halda hausnum á búknum. Þeir sáu fyrir sér tæki á lýðinn, en svo varð það ríki í ríkinu og þeir réðu ekkert við það. Það er hér enn, tækið. Heldur enn í tíund úr vasa mínum. Kóngar margir urðu að hlýða tækinu. Sumir enduðu á bálinu því leikurinn var ekki eins hættulaus og sýndist á borði.

Ég hef búið þar sem mafía er ríki í ríkinu, og ég hef búið þar sem Guðveldi er ríki í ríki og ríkir yfir ríkinu. Tilgangur helgar öll meðul á þessum stöðum. Morð verða heilög skylda.

Það var stofnuð sérstök kyrkja til að útskýra að konur séu menn. Mannfyrirlitning í formi kvenfyrirlitningar barst frá Gyðingdómi og biblíu þeirra -- eftir því sem kvenprestar segja -- og er viðhaldið af kristinni kyrju. Þær segjast læra þetta í Háskóla Íslands og taka próf þaðan í þessari fyrirlitningu.
Svona mismunun milli kynja og kynþátta er ekki til í heiðni, en kristnar konur brölta í snöru aldalangs feðraveldis. Sumir kyrkjufeður voru geðsjúkir kvenhatarar. Heilu bækurnar fjalla um viðbjóð myrku aldanna.

Það keyrir um þverbak þegar prestar predika á páskum að drepa þurfi Gyðinga. Líklega verið að hefna fyrir Jesú.

En sumir segja nú að Jesú hafi lifað af kaleik þennan, og haldið aftur til Himalaya, þar sem hann var frá 12 ára til þrítugs. Hann hafi sagt við konurnar: ég fer aftur til Himalaya.

Ég hef hitt konur, háskólagengnar konur í góðum stöðum, á Íslandi, sem geta varla sagt gleðileg jól við heiðna menn. Þær verða guðlaststilfinningunni að bráð og fá grænar bólur þegar þeim er sagt að jólin séu ævaforn heiðin hátíð.

Þegar heiðinn maður reisti hof í Grindavík spólaði presturinn hún séra Jóna, enda skylda hennar (og kaupgreiðsur fyrir) að uppræta heiðni í sinni sókn. Ekki er til snefill af umburðarlyndi nema í nösunum á sumum, og embættismannakaup úr vasa skattborgara er greiðsla fyrir, í bland, að níða okkar ævafornu menningu og uppræta tilraunir til skilnings á henni.

Ég átti að sýna Hrafnagaldur Óðins, og mótsstjórinn sem tilkynnti atriðið sagði að Huginn og Muninn myndu hefna grimmilega ef menn mættu ekki strax í hringinn.

Slíkt er skilningsleysið á inntaki vors siðar. Huginn er yogin, Muninn er muni, helgir menn sem eru að komast á æðra vitundarstig. Hefnd er svo fjarri þessum hugtökum að móttsjórinn var aðeins að lýsa sínu eigin vitundarstigi og skilningsskorti.

Sumir þröngsýnir heilaþvegnir menn segja að heiðnin sé dauð og þróuð trúarbrögð séu tekin við. Þeir lýsa aðeins sjálfum sér með svona ummælum.

Kommúnisti og trúleysingi fékk erlenda gesti, hjón sem bjuggu í íbúð hennar. Hún gekk úr rúmi fyrir þeim hjónum. Hún ók þeim í skoðunarferðir útúr bænum. Þau hins vegar reyndust vera trúboðar sem töluðu ekki um annað en sitt hobbi hvort við annað og heyrðu ekkert og sáu ekkert annað. Auðvitað leið þessi hryllilega vika loksins og þau kvöddu gestgjafann.

Hryllingurinn var svo miklii í huga trúleysingjans, að það þurfti að ryksuga allan bílinn, þvo allt í suðu, viðra dýnur, skúra og losa sig við þessa ógurlegu óværu: trúboðatal.

Við að segja frá þessu fékk trúleysinginn aftur kláða um allan líkamann. Sumir tilheyrenda hlógu, en ég bara starði: -Hvað!!! varstu að dusta út og ryksuga burt????

Við erum fædd til að hafa mannlega reisn, ekki til að vera stressuð og ofurvinnandi. Lísbaráttan þannig, sem puðandi vinnudýr, er rangur lífsstíll. Hin eina sanna lífsbarátta er að finna leið til fullkomnunar -- nota hverja ævi sína í að ná æðra vitundarstigi.

Hin dýpsta kyrrð en hinn mesti kraftur. Úr þessari kyrrð er allt. Þar, á því sviði, vinna lögmál náttúrunnar fyrir okkur.

Ef hver einstaklingur finnur kyrrðina innra með sér, verður friður um allan heim.

Nú er það svo að margur maðurinn, eða skulum við segja margt eitt dýrið sem gengur á tveim, er varla úr Gymisgörðum komið, og er að drösla paradísargirðingunni með sér yfir í það sem á að heita mannlegt líf með skilningi og ábyrgð.

En margir á meðal vor eru á háum vitundarstigum, og veitir ekki af, því án þeirr væri allt komið til andskotans.

Ef við viljum heimsfrið, þarf að hnýsast niður, Óðinn sé gefinn Óðni, ég gefinn sjálfum mér, hangantýr á meiði. TM® er létt aðferð, auðlærð tækni, fyrir hinn vinnandi mann, til að ná alkyrrð. En við verðum að skilja, og við verðum að ætla okkur að fórna egóinu alveg, bara vera án alls veraldlegs í þessa stund sem við fremjum valkyrjuna.

Uppspuni er vopn. Sýklahernaður. Uppspuni og lygar í hernaðar- og heimyfirráðatilgangi, uppspunnin röng mannkynssaga, hefur verið notað af heimsveldum sem eru að hertaka lönd annarra manna. Upplogin saga er vopn notað af nýlenduveldi kúgaranna, sem arðræna -- og kalla auð annarra þjóða sameiginegan auð (common wealth), sameiginlegan eigendunum og ræningjunum. Það var aldrei neinn aría-þjóðflokkur, og engin innrás. Haugalygi.

Hernaðarbrella er að læðast inní menningu sem fyrir er, stela hugtökum og yfirborði, misnota það sér í hag, breyta inntaki hugtakanna, segja fólki að nú hafi þetta þróast. Í raun er verið að plata lýðinn. Lofað er gulli og grænum skógum, í lífi og dauða, og mönnum tjáð að nú sé kominn pottþéttur milliliður sem bara þurfi að trúa á.

Að fæðast er að fæða sig. Fyrst þurfum við að búa kroppinn okkar til. Við byrjum sem Týr, örlítil týra uppúr ginnungagapi, rétt eins og smábóla, og þetta er við getnað. Ég er að búa til einstakling. En aðaluppistaða hans/mín er ginnungagap, og án þess fæst engin sköpun staðist.

Við segjum að við séum það sem við borðum, etum, og rétt er það að við breytum fæði í líkama. En við erum samt guðlegs eðlis, og það erum við alla ævi, hverja ævi, fyrir getnað, og eftir að við kveðjum heiminn og búkana góðu.

Til hvers að fæðast?: Til þess að þróast og finna ærði vitundarstig. Þetta er leikur. Feluleikur, sem krakkar hafa svo gaman að.

Við erum alltaf að leita einhvers skemmtilegts. En við vitum að þannig skemmtun kemur og fer, og er hverful og veldur oft sársauka þegar hún fer.

Hins vegar, ef við breytum stefnunni um 180°, inn í Glaðheima innan okkar, finnum við hina varanlegu gleði.

Glaður, og gleiður, og víður, -- eins og alheimsvitundin sjálf, og snerting við ginnungagap veitir innri gleði, varanlega gleði, þegar við förum að temja Sleipni vel.

Táknmál í heiðnum hugtökum er mjög hnitmiðað. Aðeins vantar okkur skilning í kollinn okkar til þess að geta notið dýptarinnar.

Táknmál í heiðni er mjög nákvæmt og hnitmiðað. Vantar aðeins heila til að skilja !!

Sleipnir er taugakerfið okkar, flytur okkur að ginnungagapi, heim, og svo aftur útí líf sem einstaklingur, heim.
Ótemja er slæmt farartæki, en þegar Sleipnir er þjáll, rennur hann þetta á stundinni.

Gungnir er vopn. Vopn vitundar (Óðins). Gungnir er titringur á fíngerðustu sviðum sköpunar. Það er svið náttúrulögmálanna. Slíkt ofurvopn, um leið fíngerðasta af öllu fíngerðu, er til lítils gagns ef við vitum ekki að geir sá er örfínar sveiflur vitundar. Byrjun sköpunar.

Váli deyðir myrkur og ósvinnu. Hann er haukur morguns, son Óðins (vitundar) eins og Höður, Baldur og Víðarr.

Mjöllnir molar. Molar ósvinnu.

Guðin eru þættir innan okkar og á alheimssviði sem forsetar náttúrulögmálanna. En Guð Guðvelda eru tilvísun í stofnanir og vald þeirra sem heimsveldis.

Kyrkja þýðir bara yfirvald, og það eru reginmistök að hafa slíkt. Aldrei þarf millilið frá mér til mín.

Hof voru tekin og þeim breytt. Allt notað sem hægt var að misnota og afbaka (parodia), en restin sögð djöfulleg og bönnuð og svert. Refsingin dauði. Búin var til einhver djöflatrú sem enginn heiðinn maður skilur hvað er.

(Því miður eru einhverjir, ýmsir fávísir menn, sem spila þessa rullu og gera lygi Rómarveldisins að lífsstíl sínum. Alls konar -ismar, fas-, naz-, djöfla-, og þeir menn hafa gengið í þessa sniðugu gildru þeirra manna sem vildu eyðileggja vorn sið.)

Einhvern tíma heyrði ég að prestur hefði búið tll orðið ásatrú, því hann þurfti að bera sína trú saman við aðra trú, sem ekki er í rauninni nein trú í þeim skilningi að trúa á. Traust, tryggð, er meir í áttina. Guðveldi og heiðnir eru í 108° misvísun, því við finnum kyrrðina miklu innan okkar en teljum milliliði kórvillu (eins og það heitir á máli sem sumir skilja; khorós, söngflokkur grískra leikja, hringdans).

Við getum ekki borið saman hugtök í heiðni og í Guðveldum, vegna þess að sama orðið hefur verið notað, nýju tilbúnu merkingunni hamrað á, og þannig sýklahernaði er erfitt að verjast.

Við getum ekki skilið hvað siður er nema losa kollinn okkar við aldalanga innprentun heimsveldis og peningastofnana.

Fórn er að einstaklingsvitund, Óðinn, er gefin alheimsvitund, Óðni. Gapþrosnir. Haftsænis heiður. Ég fórna mér sem einstaklingi, og kem til baka ausinn hvítaauri.

Sómamjöðurinn verður til í líkamanum þegar við höfum vígt taugakerfið tært með þessari fórn einstaklingstilveru í alheimsvitund. Þá tínum við epli Iðunnar. Mjöður guðlegur flæðir um líkamann.

Það sem við köllum yoga er ekki yoga í eiginlegri merkingu orðsins. Óðinn gefinn Óðni er hins vegar yoga, sameining einstaklingsvitundar og alheimsvitundar. Ég gefinn sjálfum mér. Nirvana.

Goðsagnir og guðaspjöll láta gerast í sögu það sem er að gerast innan okkar.

Þessi vizka forfeðranna, sem finnst í heiðni, hefur mikið notagildi. Er hagnýt og raunar naussynleg vísindi -- því við mæðumst í öllu draslinu okkar.

Ef við viljum heilbrigði og heimsfrið, verðum við að læra og skilja þessi vísindi.

Núna er skilningurinn að koma á ný. Það eru greinleg umskipti í vitundarþroska jarðarbúa núna, þar sem milljónir manna iðka TM®, sem er tæknin auðvelda. Og það eru 600-700 rannsóknir sem styðja þetta vísindalega.

Við verðum að skilja tröll, þursa, jötna, skessuna, Fenri, Dróma, Læðing, svefnþorn, Gleipni, Hnitbjörg, álfa, o.s.frv.

Jafnvel Leppalúða, Grýlu, jólasveina, og allt sem hefur verið búið til með sýklahernaði.

Öll guð, hverju nafni sem þau nefnast, og af hverjum svo sem þau eru nefnd, eru veraldleg. Ginnungagap eitt er eiginleikalaust, aðeins möguleikar alls. Það tekur ekki þátt í veröld.

Sum guð eru innan okkar, ævaforn og ætíð ung, en sumir búa til Guð sem er tæki í þeirra höndum.

Tilgangurinn með allri heimspeki er að finna grundvallarraunveruleikann, raunveruna.
Ekki bara rökflækjur. Maðurinn hefur þörf fyrir sannleika. Þess vegna leitum við.

Stofnanatrúarbrögð, ríkisrekin trúarbrögð, embættismenn á kaupi hjá stofnunum, er ekk siður.

Það er andstæðan við sið. Reynt var að blekkja með heitinu nýja sið, en það er ekki hægt. Guðveldi eru aldrei siður. Siður þýðir að leita fullkomnunar innan sín, og það gerir hver og einn sjálfur.

Milli ginnungagaps og hins skapaða efnisheims er engin tenging. Við höfum að sjálfsögðu beinan aðgang þangað heim, því við erum gapið ginnhelga. En búkurinn tilheyrir hinu skapaða efni og breytist dag frá degi, sekúndu fyrir sekúndu raunar.

Það eru til höft og bönd sem heita líka álfar. Það eru leiðir inn í frjársjóðinn mikla.

Efinn í heimspekinni er það að efast um að við séum til.

Við gætum haldið að mystic / dulúð sé eitthvað óútskýranlegt og yfirnáttúrulegt, en svo er í raun ekki. Við bara sjáum ekki allt með augunum okkar veraldlegu, því þau eru eingöngu gerð fyrir þessar agnir sem við köllum veröld.

Rétt eins og barnið skilur ekki hvernig stóra klukkan í stofunni gengur og sýnir tímann, þannig glápum við stundum á tilveruna. Þegar barnið hefur fengið að gægjast inní gangverkið, skilið þyngdina á lóðunum og lengdina á pendúlnum rennur upp ljós.

Álíka einfalt er að skilja lífið og tilgang þess. Það vantar bara kennarann og uppalandann.

Ef við lendum í snöru hluta og atvika, erum við ekki tær. Aðeins ósvinna okkar getur fjötrað okkur. Án ósvinnu fjötrumst við ekki.

Og við verðum að vita til hvers við erum að lifa. Öðrum kosti sóum við ævinni til einskis og hoppum á eftir dóti á Iðavöllum.

Ósvinna er ekki raunveruleg. Hún hefur enga tilveru. Við búum hana til og höldum að hún sé þarna í alvöru meðar við erum ekki orðin Sága, hin sjáandi.

Á hleifi né sældu né horni eigi að heldur, þýðir engar líkamlegar þarfir utan þess sem svið lögmála náttúrnnar veitir öllum sem það svið lifa. Og það að vera eignalaus við að fremja valkyrju er ekki að vera fátækur eða gefa eigur sínar, heldur að geta verið án hugsunar um eitt eða neitt í þennan tíma.

Þegar samgangur Óðins og Óðins er stöðugur, hefur maður engar áhyggjur af tapi eða gróða. Við skiljum þá að ég, hinn raunverulegi ég, er ekki búkurinn og hitt dótið okkar.

Við skulum aldrei dýrðka annan mann. Það er hættulegt okkar eigin þróunarferli. Gott er að hafa góða kennara sem skilja lífið, en dýrðkun á aðeins við um okkar eigin guðlega innsta eðli, þætti guðlega innan okkar.

Skúrgoð og jesúmyndir ætti ekki að dýrðka, heldur skoða þau sem áminningu um að við ætlum að leita ljóssins innra. Dýrðkum aldrei þjáningu, því hún er ósvinna.

Vairagya er það að ánetjast ekki eignum sínum, en því fer fjarri að fátækt sé einhver lausn á ánetjunarvandanum. Það er hærra vitundarstig sem gefur þetta sem aukaafurð.

Allar samræður við vitringa og öll kennsla hinna uppljómuðu veltur á tærleika vitundar hlustandans. Kemst til skila, skilst, eða ekki.

Og ekki ætti að útskýra fyrir þeim sem ekki hefur áhuga. Eða þeim sem er fyrirfram ákveðinn í að hann viti best. Ekki skyli kasta perlum fyrir svín.

Við galdurinn í Skírnismálum breytist úr ljóðahætti í galdralag.

Guðveldin leggja mikið uppúr markaðssetningu og markhópum.

Nú er ekki lengur talið að heimurinn hafi verið skapaður í september 4004 fkr, eða fjórum árum fyrir skakka núllárið. Jörðin ekki lengur flöt og bannað að segja annað. Þetta er allt að komast í rétt fyrra horf með hækkandi vitund. Við teljum nú að 14 milljarðir séu síðan heimurinn varð til við að Múspellshitinn og Niflheimshrímið erti svið á sviði ginnungagaps. Og móðir jörð er ekki pappírspési, heldur þrýstin kúla. Við elskum hana.

Ég er alltaf hrifin af sjödagasköpunarsögunni, vegna þess að sköpunin byrjaði á að hvílast á degi gyðjunnar Sólar. Það er kyrrð. Tók síðan til við ljósið Tý. Máni, mánudags, er heiðið goðmagn. Týr þriðjudags, Óðinn miðvikudags, Þór fimmtudags, Freyja föstudags, og Loki laugardags koma þarna í röð. Þetta eru ennfremur nöfn reikistjarna í sólkerfi okkar. Og í heila okkar hefur Tony Nader MD Phd, Raam konungur af Vísva saanti rastra, fundið samsvörun við reikistjörnur sem bera nöfn guðanna. Samsvörun við mögru mörgu fleira milli alheims og mannslíkama.

Prestar eru alveg ónauðsynlegir fólkinu, en þeir eru nauðsynlegir stofnuninni sem þeir eru í vinnu hjá. Þeir eru mjög hættulegir við afskipti af hjónaskilnaði, vegna þess að þeir fara eftir biblíulögum en ekki landslögum. Þeir eru með Polliönnuaðferð við huggun. Sumir eru miklir leikarar. Við skírn ómálga barns er sagt að embættismaðurinn sé að þvo af því syndir, en hinn faldi sannleikur er að verið er að skrá ræfilinn í stofnun. Sumir smala svona nöfnum á fæðingarstofnunum, og brosta til mæðranna á sæng.

Söfnuðir og trúlokkar eru alloftast undirrót og ástæða átaka. Það er best að sleppa tali um þá.

Það er stundum vandi að útskýra heiðni. Annars vegar móðgast menn og firtast, hins vegar sjá þeir nýja markaðssetningarmöguleika fyrir sig og fara að auglýsa vísindi heiðingja í sinni útgáfu sértrúarsafnaðar og kyrkjudeilda.

Markaðssetning breytist eftir því hvað hægt er að bjóða fólki. Þegar menn eru velupplýstir verður að tala um vísindi, annars var hægt að hóta með satan, meðan menn óttuðust bæði stofana-Guð og -djöfulinn.

Við trúum ekki á stokka og steina, en innan alls efnis er ginnungagap. Í steini er það ekki vakandi, en í okkur er það lifandi skapandi vitund, veldur titringi sköpunar. Skapandi titrandi svinnur sem eys upp úr hinni miklu eind með því að hverfast innávið.

Ginnungagap er innan alls og alumvefjandi, allt hið hverfula er úr því, en ginnungagap tekur ekki þátt í leiknum mikla.

Sumir dýrðka auðinn, og hafa gróða að meginmarkmiði. Gróði er ágætur -- en aðeins með. Ef áhuginn er aðallega auður og völd er metnaðurinn ekki vænn, en ef áhuginn er mikill í að finna æðri vitundarstig er metnaðurinn sem í það er varið vænn.

Það er stutt yfir í græðgina. Samkeppni er skemmtileg upp að vissu marki og leiðir tll nýjunga, en samkeppni getur valdið illvilja og klofið menn í sundur í stríðandi hópa.

Aðeins með grunn okkar í náttúrulögmálunum getum við náð stöðugleika okkar, og góðri sameiningu okkar til frambúðar. Þar á við orðið nístha, nísta ek niður.

Það er vegna þess að lögmál náttúrunnar eru undirstaða alls fjölbreytileikans.

Nú má ekki rugla saman lögmálum náttúrunnar og lögmálum skráðum í einhverja bók. Það eru ekki áreiðanleg lögmál í lífinu. Allt of brotakennd enda mannanna verk. En séu ráðamenn uppljómaðir einherjar gera þeir rétt lög í flæði með náttúrulögmálunum.

Atli Húnakonungur var líklega hinn ágætasti maður. En vegna þess að hann stóð í Rómarkeisara var gripið til þess ráðs að segja hann grimman og vondan. Við skulum ekki treysta sögunni. Hún er hlutdræg og röng.

Hin mikla Þund er straumur þróunarinnar. Einstaklingurinn þarf að vera í flæði með Þundu. Það er hið eina rétta. Forni siður er dharma allrar Evrópu.

Tívar eru goðmögn. Þau eru yfir hinum óteljandi náttúrulögmálum. Við getum aldrei lært öll náttúrulögmáliln, en við getum farið á svið uppruna þeirra og það nægir. Þá vinna þau vel fyrir okkur.

Við þurfum smátt og smátt að læra að vinna útfrá tærri vitund.

Einherjar gera aðeins rétt, vegna þess að þeir eru tærir. Vinna útfrá tærri vitund.

Huginn og Muninn (yogin og muni) eru á réttri leið og nálgast uppljómun eða eru komnir í Valhöll.

Við berum ábyrgð á hverri okkar gjöð, orði, hugsun. Allt okkar athæfi verður sjálfkrafa rétt ef við skreppum í Ásgarð, Glaðheima, og í ginnungagap, reglulega.

Með því að fremja vora valkyrju eflum við hið guðlega upplag, vitundina. Valkyrjur eru snjöll og fljótleg leið í Valhöll.

Iðavellir og Vígríðarslétta eru skemmtilegir leikvellir ef maður er uppljómaður maður þar.

Gandreið og fjaðurhamir, vængjaðir hrafnar, eru hentug tæki hér. 

Hvar sem æsir fóru yfir lögn í norðurhálfu þá var ágæti mikið frá þeim sagt, svá at þeir þóttu líkari goðum en mönnum.

Og sá tími fylgði ferð þeira, að hvar sem þeir dvölðust í löndum þá var þar ár og friður.

Við getum ekki kennt kringumstæðum um þjáningu okkar eða vanda. Ef við viljum fá, þá verðum við að gefa. Meiðmar. Og það er einfalt. Veistu hve gefa skal?

Þá öðlumst við fullkomið jafnvægi áreynslulaust og náttúrulegt. Ekki leikaraskap.

Öll vandamál í heimi er hægt að leysa með því að upplifa eindina miklu. Hún er handan hugsunar og tvískinnungs, og hún er við. Í eind er enginn tvískinnungur. Við skulum lifa eind.

Möguleikar á að gera hvað sem er -- og geta allt -- búa í eindinni, og við erum hún.

Lögmál náttúrunnar geta sameinað óendanlegan breytileikann í heimi hér. Þess vegna er sú einfalda tækni að lifa þau, lifa á sviði uppruna náttúrulögmálanna, eini möguleikinn til að varanlegur friður ríki. Við getum ekki talið öldur hafsins sem við sjáum, en við getum talið hafið sem við horfum á. Það er eitt. Og dýpt þess er mikil. Ægir táknar þessa dýpt, eða himinhvolfið, sem stundum er notað í táknmálinu yfir hina ómælanlegu vídd.

Framþróun er tilgangur lífsins. Meiri og dýpri gleði, Glaðheimar. Að vígjast til fullkomnunar er markmiðið: einherji í Valhöll.

Sjaman, sramana, er yndisleg fyrirhöfn. Við þurfum Þór, þrautseigjuna, og Skaða, viljann.

Við verðum að gera þetta. Annars stöðnum við á þursa stigum.

Við eigum okkur óskir, og allar óskir er hægt að uppfylla. Við höfum kraftinn til þess. Kraftaverk eru léttur leikur fyrir hinn tæra Tý, þ.e. mann á því vitundarstigi.

Líf fullt af eiginhagsmunadekri er aumt líf. Það er helvíti á jörð. Háleitt er líf sem vill betri heim fyrir alla. Það er himnaríki á jörð. Við búum helvíti og himnaríki til á hverri okkar ævi eftir því sem við höfum þroska og þekkingu til. Og algjört athafanleysi, viljaleysi, löngunarleysi, er ekkert líf.

Ginnungagap er alls staðar, innan alls og allt umvefjandi. Bæði innan hluta og innan okkar. Við erum það. Við þurfum aðeins að læra á Sleipni, læra að fermja valkyrjur, læra að beita Gungni.

Við erum ódauðlegar verur að upplagi, en kroppurinn okkar fer í endurvinnslu eins og annað skapað efni.

Við gleymum Óðni Vila Véa þegar við horfum á efnisheiminn. Í efnisheiminum er dauðinn til. Við sinnum ekki ódauðleikanum, aðeins dauðleikanum. Það sem við beinum athygli að verður okkur okkar veruleiki. Þarna byrjar pragya-apradha, það að við tökum efni sem raunverulegt og það skyggir á raunveruna. Við látum platast, glepjast, gerum mistök.

Þegar vitund veldur sköpun efnis, skyggir efnið á vitundina. Hún sést ekki og gleymist í glingrinu.

Glingrið er ekki vandamálið, heldur það að við gleymdum vitundinni úr hverri það er komið.

En ef við leitum til Óðins Vila Véa, -- munum eftir þessu sviði, -- verður glingrið og gjörðir okkar ekki neitt þokukennt vandamál lengur.

Við verðum að skilja að við sköpum okkur allar aðstæður og kringumstæður og alla reynslu sem við lendum í.

Við skulum alls ekki hafna heiminum. Ráðið er að vera svo tær að dótið rífi okkur ekki með sér, né að mótvindur feyki okkur um koll eða stjórnlausum á haf út. Við notum akker.

Allt er fullkomið frá náttúrunnar hendi, og við skulum ekki vilja neitt minna en fullkomnun.

Þekkingin mikla, það að ég þekki sjálfan mig, er hið æðsta okkar markmið.

Tær vitund sér allt sem í gegnum augu Týs. Tær virund er vakandi, er titrandi, fer innar og fer utar, stundum í alkyrrð, tært guðlegt ljós, Týr.

Lög þjóða ættu að vera eins tær og Týr. Hann er réttlætið guðlegt og tært.

Ginnungagap er öll þekkining, allir möguleikar, alkyrrð, tekur ekki þátt, ekkert fær aðgang. En Týr er birtan sem kemur úr hinu ginnhelga gapi.

Rétt eins og Freyr sendir geislann Skírni, þannig nær birtan inn í mannlífið, þ.e. tii Gerðar sem enn er í Gymisgörðunum sínum og þursins föður síns, -- í gullinu hans að gotta sig.

Höfum við hugsað um hvernig stendur á því að augun sjá, sjónin virkar, eyrun heyra, heyrnin virkar, og hvers vegna hin þrjú skilningarvitin virka? Líklega ekki, þótt við höfum séð myndir af þessu hvernig, vantar spurninguna hvers vegna. Spurningin hvers vegna er ekki borin fram.

Ástæðan er hinn mikli svinnur, greind sú er alls staðar sést í heimi. Við tökum hana sem sjálfsagðan hlut, vegna þess að hún er alls staðar en við rekum ekki beint augun í hana. Til þess er hún of óefniskennd.

Þessi greind, svinnur, er ljós lífsins. Og lögmálin eru skýr og klár og óbrengluð: Við heyrum ekki með nefinu, og kisa eignast kettlinga en ekki hænuunga. Við teljum þetta svo sjálfsagt að við pælum ekki í því. En hvers vegna er allt svo fullkomið? Svar: Lögmál náttúrunnar og þeirra fullkomna starfsemi.

Ljósið frá hinu eiginleikalausa ginnungagapi, Týr, er ekki ímyndun. En segja má að restin af hinum skapaða hverfula efni sé ímyndun.

Þegar hugurinn kyrrist, --- laðaðast inná við með tækni sem hægt er að læra, þegar maður leyfir álfunum að heilla sig, seiða, freista, og sóast, fórnast, gefur sjálfan sig -- verður fyrst hugur án æsings, síðan hugsun ein, og tær hugsun, týr, sem slokknar í gapið, nirvana, dhyana, því ekki einu sinni mannlegt hugsun kemst þangað inn. En við erum fullkomlega vakandi og lifandi, aðeins líkamstarfsemin í lágmarki, á hleifi né mig sældu né hornigi, og eigur okkar skipta ekki máli, og tíminn er ekki til.

Sjálf, Óðinn, við upplifum ekkert nema sjálfið, Óðin. Og ég er algjörlega gefin, sóast, fórnast.

Við lifum óendanlegan eilífan frið. Víðarr er son Óðins í Glaðheimum. Við víkkum og gleiðumst óendanlega.

Um leið og við förum að hugsa á ný, en Sleipnir og hugurinn verða fyrir áreiti vegna streituloss, föllum við aftur þaðan. En álfar laða okkur innávið á ný, raunar í Hnitbjörg Gunnlaðar. Hún lætur í té mjöðinn góða til þeirra sem vilja skilja. Skáldfífla hlutur er fyrir þá sem tala en skilja ekki.

Allir möguleikar eru fyrir hendi hjá þeim manni sem hátt vitundarstig lifir. Áreynslulaust og eðlilega.

Líkaminn og alheimurinn virka í sama takti og í sama tilgangi: þróun til fullkomnunar.

Okkar heili hefur móttökustöð fyrir reikistjörnurnar, sem bera nöfn guðanna eins og vikudagarnir, og eru ýmsir þættir í okkur.

Líkaminn og alheimurinn eru samskonar tvíburaútgáfur. Líkaminn lítill, alheimurinn stór, fruman lítil, sólkerfin stór.

Himnaríki á jörð er fyrir þá sem lifa hina miklu sælu gyðjunnar sólar. Sá sem hefur hamið sæluna á hamingjuna varanlegu, og hamur þessi er vængjaður. Gandreið.

Ef við höfum ekki sólarsælu hamda, þ.e. hamingju, erum við að gera tilraunir og mistök. En þegar við erum tær, höfum höndlað innri sæluna í alvöru (ekki þykjast með glennibrosi), vinnur náttúran öll fyrir okkur. Okkur nægir hugsun ein tll sköpunar og uppfylling óska berst.

Við höfum lært 9 galdra góða, numið upp fimbulrúnir.

Við erum fædd til að vera sjálfra okkar herrar, ekki þrælar annarra, ekki þrælar kringumstæðna og atvika. Við ættum ekki að þurfa að ráða okkur í vinnu hjá atvinnurekanda, heldur vera í vinnu hjá náttúrulögmálunum. Þau sjá fyrir öllum þörfum einherjans, -- hins uppljómaða manns. Við þurfum ekki að vera þjónar annarra manna, heldur finna að guðin eru forsetar náttúrulögmálanna, og þetta er auðvelt að finna innan sín.



* Forfeður okkar vissu að alheimurinn og hans fjölbreytileiki byggist á hinu mikla sviði sem kallast á vísindamáli nú samsviðið. Heimspekin kallar hið mikla svið sem er enn innar samsviðinu: grundvallarraunveruleikann eða raunveruna. Forfeður okkar kölluðu það ginnungagap. Við getum lesið þetta allt í eddu:

* Þeir vissu hvernig allt verður til úr þessu sviði, hvernig sköpunin gerist. Allt, -- og þar á meðal við.

* Þeir vissu að menn, einstaklingar, komast á æðri svið vitundar í tímanna rás með því að vinna að því.

* Þeir vissu að sum þjóðfélög eru á háu vitundarstigi, að vitundarstig heilla þjóðfélaga skiptir máli. Þjóð sem fann / finnur grunn tilverunnar í samsviðinu var / er sterk og göfug.



Hinir sjálfumglöðu þröngsýnu telja ævaforn menningarskeið lítils virði miðað við þeirra miklu kunnáttu. En raunar er það vitundarstig en ekki bóknám sem skilningur manna veltur á.

Til voru menningarskeið sem risu hátt, mannsandinn sveif. Nú erum við hins vegar búin að vera á hryllilegu tímabili styrjalda og morða í margar svartar aldir. Fáfræði og myrkur.

Hinir víðsýnu vísindamenn skilja að skilningurinn er ekki fullkominn þótt við höfum flæði upplýsinga. Við vitum nú að vitundarþroski mannsins er eina ráðið til að skilja.

Töluð orðin, -- hljóðið, -- er mikill hluti þess að koma skilningnum til skila. Hljóðið er meginatriði, vegna þess að það vísar til Heimdallar á fíngerðustu sviðum tilveru.

Hitinn úr Múspellinu er kraftur. Í Niflinu er allt storknað. Milli þessara andstæðu póla er gapið. Milliverkan þeirra veldur því að gapið hverfist inn í sjálft sig og þannig skapast.

Of margar sameiginlegar og samhljóða klausur koma fyrir í vedu og þessum leifum af okkar menningu sem við köllum eddu, til að loka augunum fyrir að uppruni eddu sé í vedum.

Munnleg geymd, flutningur með röddinni, er mjög mikilvægt atriði í fróðleiknum, vegna þess að hljóð Heimdallar er sköpun þess sem svo sést með augunum. Nafn og lögun helst í hendur, þannig, að það að segja orð eða hlusta á orð í fíngerðustu sviðum (á sviði Heimdallar) er sköpun hlutar eða efnis í þeirri mynd sem hljóðið býður uppá. Naamarúpa

Í upphafi er hljóð, og það verður að sköpuðu efni sem heyrist með heyrn, sést með augum eða verður sjón, auk tilfinningar, lyktar og bragðs.

Undir hinni endalausu tilbreytingu í veröld og alheimi er grunnur, uppruni efnis og orku, tíma og rúms, og sá grunnur sameinar alla krafta í sér.

Innan þessa sviðs er eind. Gömlu gæjarnir kalla hana ginnungagap. Skapandi er þessi kraftur vitund sem titrar, í kyrrstöðu er hún ekki virk, en engu að síður geymir hún í sér alla möguleika. Ekkert er ekki hægt -- ef við lifum þessi fíngerðu kraftmestu svið í jarðlífum okkar.

Sköpun kemur úr hinum sameinandi velli, samsviðinu. Iðavöllum. Í vedu segir að fylling falli saman, Ah verður g, og þannig fellur fylling í tómleika. (hlustið á ah-g.) Svo er þessum tómleika neitað með n (hlustið á n), svo það verður framhald eða leitt er áfram með í, --- við verðum að heyra og segja þessi hljóð því ekki er nóg að lesa það og pæla í því A g n i og Ah byrjar aftur. Þetta veldur titringi, Gungni, með óendanlegum sveiflum og tíðni. Það er táknað með hinu endalausa m , sem táknar hina óendanlegu náttúru þessa sviðs sem snýst algjörlega um sjálft sig. Vísar aðeins til sjálfs sín.

Milli Ah og g myndast gap, ekki gap í tíma og rúmi vegna þess að þetta er handan tíma og rúms, á sviði sem við nemum ekki með okkar skilningarvitum sem gerð eru fyrir efni og orku eingöngu. Þetta gap táknar bilið milli endapunkts og nýs byrjunarpunkts. Ah, sem er fylling, og g, sem frystir allt í e.k. punkt. N neitar stöðnuninni, i leiðir á ný til fyllingar a (ah). M verður í miðjunni og stendur fyrir að þessi hringur, hjól, ferli, heldur áfram og áfram. M er endalaust.

Þar sem n neitar g (neitar stoppi, neitar frystingu) leiðumst við enn áfram, það er i, höldum áfram. Á punktinum milli g og n eru möguleikar alls: hluta, efnis, orku, lögunar.

Hljóð Heimdallar eru djúpt innan okkar, og við þurfum að vera tær og kyrr til að heyra. Ekki stjörf og að reyna að vera kyrr, heldur fara inn til uppruna okkar, vökul og skýr, til upprunans -- sem við höfum því miður gleymt í lífinu í hinni fögru veröld.

9 heimar, 9 mæður, 9 nætur, 9 rastir og fleira 9. 9 kemur einnig fyrir í Yggdrasilshugmynd vedu.

Drasill stendur fyrir heima í hverjum maður sér, er sjáandi. Sér raunveruna í gegnum efnið í veröld.

Sleipnir þarf að vera vökull og vakandi, en algjörlega streitulaus og vakur.

Þessir heimar eru okkar eiginlega heima. Úr upprunanum komum við sem agnar-Týr, og á tærum Sleipni skreppum við heim þangað hvenær sem vera ber.

Við bara sjáum ekki gerla þessar álfadyr á klettinum sem fjársjóðinn geymir.

Hið skapaða efni byrgir okkur nefnilega sýn á raunveruna. Heyrnin og sjónin og hin þrjú skilningarvitin vita ekki að hugurinn og greindin eru kraftmikil svið í okkur, og að innan þessa er ég, ego, sjálf. Ég hef búið það (mig) til úr ginnungagapi,og ég er sífellt að búa mig til !! Nú eru hins vegar, illu heilli, skilningarvitin farin að ráðskast með minn huga, kettlingarnir mínir sestir í hásætið. Ég læt þetta við gangast vegna þess að ég sér ekki betur, heyri ekki betur, veit ekki betur, en að líf í veröld sé þetta Schauspiel-áhorf mitt. Skilningarvitin sem ég bjó til hafa tekið völdin.

Í eddu er sungið að hiti, sem þýðir kraftur, úr Múspellinu fræga, sama og agni, fái virkniþörf (en hiti stendur fyrir löngun til að gera eitthvað, athafnaþrá, framkvæmdavilja), og krafturinn flæðir eins og hraun. Þessi kraftur er hiti og birta, ljós bjartur kraftur. -- En svo storknar hraunið í kökk í þokuheimi, niflinu, og er þannig staðnað þar langt frá uppuna sínum.

Eigi var sandur, eigi sær, eigi upphiminn, né gras hvergi, áður en þetta ferli hófst. Hitinn og neistaflugið úr þessu ofvirknikasti múspells, og svo reykirnir og ísperlurnar og hrímið í niflinu, skapa með því að mynda átök, titring, við ginnungagap. Við vitum hvað úr varð.

Svalar unnir verða á ný þegar við öðlumst skilninginn á ný -- en það erum við einmitt að gera núna.

Himnaríki á jörð er einfaldlega það að lifa hin dýpstu svið tilverunnar. Ofur einfalt.

Himinbjörg Heimdallar eru hér handa okkur. Enginn vandi að finna þau því við erum með þau í sálarvasanum.

Náttúrulögmálin bera ábyrgð á alheimi. Þau eru fíngerðustu bylgjurnar og svið allra möguleika. Það svið er í kyrrðinni innra.

Álfar laða oss og vísa veginn, freista okkar inn í þennan fjársjóð. Þeir eru rásir, elvur, og álftir, því við fáum vængi. Öðlumst fjaðurham, fáum gandreið.

Hávamál, vísa 138 og áfram, benda okkur á að góðir galdrar 9 og fimbulrúnir, eru það sem við græðum á að skreppa frá Vígríðarsléttu, frá Iðavöllum, inní ginnungagap.

Vitundarþroski einstaklings gerir semsagt gæfumun í hans lífi. Vitundarþroski heilla þjóða, gerir gæfumuninn í jarðlífi allrar þjóðarinnar. Þjáning er fáfræði og ætti ekki að líðast.

Í vísu 138 sjáum við þá kyrrð, eind, sem gefur allt sem þarf. Vitund upplifir vitund eingöngu.

Þetta er eins hagnýtt og hugsast getur að öðlast skilning til að gera allt og geta allt.

Þið skulið athuga að við öðlumst allt í stað þess að bara hugsa um að okkur langi til að allt sé gott.

Hugsanir á yfirborði lífsins eru öldugangur einn.

Ég tel visku þessa vera samevrópskan menningararf. Við verðum að skilja hann á ný. Þannig fyllum við lífið Sólarsælu, hamingju varanlegri, og björgum vorri kæru móður Jörð.

Síðasti hluti Hávamála er ekki skilinn vel, en sá skilningsskortur er leifar og afleiðing hinna myrku alda Evrópu.

Nú ber okkur að skilja á ný og hefja menningararfinn til síns fyrra skilnings og hefja hann til hávega sem honum eru samboðin.

Váli.
Eina leiðin til að sigra myrkrið er að koma með ljós. Valur morguns er sólarupprás. Hefnd? Alla vega deytt myrkrið, sem er hér í merkingunni fáfræði, ósvinna.

Tilbúin guð, eða tilbúinn Guð, eru tæki. Causa norsta mafía. Ég hef búið í þannig umhverfi.

Það er hægt að plata menn og segja að einhver Guð hafi sagt: drepið dýr með mínu leyfi og drepið menn í mínu nafni, en hver segir að hann hafi sagt þetta? Það er hræsni á þykjast vera að segja mönnum sannleika og þykjast vita að það sé sannleikur sem viðkomandi er að segja. Hinn raunverulegi tilgangur kemur ekki fram, og þessar fullyrðingar eru afsökun fyrir hann.

Það er ekki hægt að svindla á raunverulegum guðum sem eru forsetar lögmála náttúrunnar, eru réttlæti og sannleikur. Ekki tæki valdafíkla.

Ef menn eru með hræsni að segja: deyið fyrir Guð, Guð er í okkar her gegn þeim sem eru í satans her, eru þeir að plata lýðinn og kannski sjálfa sig líka. Það er ekki hægt að plata guðin, en maðurinn hefur frjálsan vilja -- á ekki að vera tæki í höndum annarra en sjálf sín -- og maðurinn verður að bera ábyrgð gjörða sinna.

Já en Guð segir það, er fyrirsláttur. Aðeins samviska manns er mælikvarðinn. En því miður eru margir á lágum vitundarþroskastigum, og þeir sjá allt út frá sínum bæjardyrum.

Við drepum fyrir Guð og það verður friður þegar allir játast undir okkar Guð, er sagt, og menn hoppa í kringum slík heimsveldi uppá líf og dauða.

Heimdallur heimsækir þá sem hafa myrkran bæ og þröngar lokaðar dyr, og þeir sem fæðast á þeim bæ verða að lifa sitt þroskaskeið þaðan og svo áfram til Valhallar. Heimdallur þá sem hafa bjartari bæ og víðari dyr, og þeir eru betur settir, komnir lengra á brautu til fullkomnunar. Heimdallur heimsækir þá sem hafa björt húsakynni og víðar dyr, en því miður hafa ekki valist til stjórnarstarfa synir og dætur þeirra manna sem hátt vitundarstig lifa, eru nærri Valhöllu.

Aðeins þegar konungar eru uppljómaðir menn geta þeir stjórnað til velferðar.

Þá er landinu, ríkinu, stjórnað í samræmi við náttúrulögmálin. Þau stjórna sólkerfum alheimsins í fullkomnu samræmi og af fullkomnu öryggi. Og jafn örugglega getur hver þjóð stjórnað til velferðar og friðar, -- en það er ekki hægt í grugginu því við sjáum ekki út og ekki lengra en nefbroddurinn nær frá heilanum -- ef menn komast út úr ósvinnu sinni.

Urður Verðandi Skuld (Skylda), svo sem við sáum þannig munum við uppskera, hver gjörð kallar á mótgjörð í sama dúr til uppruna hennar. Sankti Pétur með stóru bóina við hið gullna hlið er þetta með sáninguna og uppskeruna. Hann er búinn til úr gyðjunni Synju og Glasi.

Hvers vegna goðafræðin? Vegna þess að þau segja frá í sögu því sem í okkur gerist.

Hvers vegna heiðni? Hún er hinn fegursti dýpsti siður. Vísindi og sálfræði, tilgangur lífsins skilinn. Okkur vantar að vita til hvers við erum að fæðast. Svarið er hér. Heiðni, vor forni siður, felur í sér grunninn undir allri heimspeki, svarið við því sem heimspekingar eru að leita. Þetta er allt hér. Vantar aðeins menn til að skilja, vantar aðeins haus sem hefur glóru.

Við getum platað okkur sjálf og aðra, en hinn fullkomni alheimssvinnur verður ekki plataður, þótt sumir vitni í orð og bækur valdafíkn sinni til stuðnings.

Það líðst ekki lengur að horfa á þessa fögru djúpu menningu liggja í dvala undir lygahaugi orpnum af valdafíkla ósvinnu og þýlyndra manna fávisku. Það böggar mig að fíbbl og frekjur skuli komast upp með að ausa dýrmæta menningu okkar lygaauri afbökunar, mistúlkunar og niðurrifsstarfsemi. Til er fólk er á embættismannakaupi úr vasa skattborgara við að gera lítið úr menningu okkar ævafornri, og mistúlka, hæða og spotta hinar fegurstu perlur lífsviskunnar. Og það er gert í ríkisreknum fjölmiðlum og samkomuhöllum.

Fórna þýðir að gefa, færa, og er til að viðhalda, næra;
og það er að fórna vitund, sóa, sér sjálfum sem einstaklingi, sprelllifandi,
-- Óðinn gefinn Óðni, ég gefinn sjálfum mér -- aftur og aftur alla ævi, til þess að ausa raunverunni, sem allt er úr, yfir í lífið

Mannlegt taugakerfi, Sleipnir, er fararskjótinn sem við notum við þessa valkyrju (gjörning), þjónustumey huga, hugsunar, vitundar, tærrar vitundar, og það að gerast Víðarr (nírvana, transcendance, són, að vera Haftsænis heiður, Gapþrosnir),

en hesta þarf að temja og þjálfa, sjaman, shramana.
Sleipnir er heimfús, áreynslulaust, vegna þess að ginnungagapið er okkar ,heim'.

Að vera tær (vígja sjálfan sig tæran) er besta ráð gegn óhreinindum svo sem streitu

Í eddu-verki sem er ítarefni um dýpt táknmál í heiðni, (Freyjukettir) segir ennfremur frá hvernig streita myndast, en hún er gruggur sem byrgir okkur sýn) (fæst í Þjóðarbókhlöðu, VHS ísensku, DVD ensku)

Oftast eru guðfræðingar að útskýra menningararfinn, og sjá hann að sjálfsögðu í gegnum sín gleraugu, -- og eru auðvitað að vinna samkvæmt sinni þröngu menntun, vinna fyrir sinn vinnuveitanda, stofnunina, rómarveldið sitt, Surt sem fór sunnan með sviga lævi, og fræðingunum þessum ber að gera mikið úr sínu og lítið úr annarra trú og lífshugmyndum (skv vinnusamningi).

Heiðnin er djúpt í menningu okkar og er tær vísindi þegar við skiljum.

Innflutta valdatækið er 180° misvísun við það sem gömlu gæjarnir vissu, en notar ýmislegt af sýnilega yfirborðinu í vorum sið, til þess að villa um fyrir þeim sem ekki sjá betur.

Suðræni moloch-guðinn er innflutt tæki; fórnir þær sem hann kennir (m.a. sonadráp og umskurn), og mann/kvenfyrirlitning, auk höfuðsyndanna 7 sem hann kennir sínum mönnum, er hægt að lesa um í bók hans áhangenda.

En nú er skilningurinn að byrja að banka á dyr með bandinu sínu langa (opnar okkur dyr með orminum sínum endalausa) en við höfum verið stungin svefnþorni (Brynhildur, Þyrnirós) i gegnum myrkar aldir

Mjallhvít fær koss og við vöknum, Öskubuska fær nýja skó og höllina. 

Það er rangt að leggja 17.júní undir opinber ræðuhöld um að kristnin sé íslensk menning hin eina og sanna, (og sé einnig og um leið alþjóðleg, sem er einnig alrangt). Sumir eru varkárari og segja ,svo samtvinnuð íslenskri menningu", en hvað er þá íslensk menning? Hér vantar skilgreiningu. Skyldi það vera forni siður. Kom eitthvert sníkjudýr eða vafningsjurt á íslenska menningu?
Voru gróða- og eiginhagsmunasjónarmið hvatinn að innflutningnum?
Er röngum skoðunum viðhaldið með opinberu fé?

Vilja menn skoða ævaforn ægifögur vísindi forfeðranna og nýta þau í átt til friðar nú? Milljónir manna um víða veröld vilja það.

Eir er innri friður -- og þar með heilbrigði okkar (andstæðan við eirðarleysi og stress;
sanskrít ile og id : spyrja, rannska, dýrðka, lofa, kalla til);
Menn á Íslandi hafa skrifað fjálglega um Irenu/Eirene hina grísku friðargyðju, en láðst að nefna að við eigum okkar Eir.
Eir er að finna djúpt djúpt í kyrrðinni innan okkar sjálfra; þar eigum við að leita hennar.
Hún er: ,læknir læknaðu sjálfan þig" (þ.e. ég lækna mig, hver og einn læknar sig)

Óðinn gefinn ni er: ,þekktu sjálfan þig" (leitin mikla); gnoi seauton, g finn hinn innri mig, ginnungagap,

Óðinn gefinn Óðni, ég gefinn sjálfum mér.

Evnomía (lögmætisgyðja), Dike (réttvísi) og Eirene (friðsemd) eru horae (stundargyðjur), dætur Seifs of Þemísar. Þemis heldur verndarhendi yfir allri lögbundinni skipan, bæði með guðum og mönnum, segir dr.Jón Gíslason í bók um hin grísku goðafræði;
-- kannski er hér áin okkar Þund, sem dharma (það sem uppiheldur).

Dr.Jón, höfundur bókar um grísku goðafræðin, innprentaði að gömul trúarbrögð hafi alið á ótta og heimsku og grimmd;
Hann hélt fram: að fyrst hafi grísku guðin verið frumstæð, t.d. að Hermes sem steinn sé frumstætt og óþróað hugtak frumstæðra manna, (og Hómer hafi ekki getað gúderað slíkt) -- en guðin hafi fágast til fullkomnunar sem stytturnar sýni, í mannlega persónugervinga, -- og það beri að þakka grikkjum vel.

Ég tel hins vegar að meiri dýpt sé í upprunalegu hugtökunum, og þessi ,þróun" sé mjög til þess að við sjáum kalla og kellingar þarna uppi/úti, -- jafnvel hlægilega í sínum mannlegu brestum, -- en ekki frumstæða krafta innan okkar og í náttúrunni og í alheimi, eins og upphaflega var.
Semsagt úrkynjun og öfugþróun.

Guðveldis-Guð (Rómarveldisins) var næsta skrefið, -- þegar skilningurinn var að glatast, sýn á dýptina að þverra. Páll sagði mönnum að hætta að leita hinna óþekktu guða innan sín og predikaði einn þekktan sem lausnina á leitinni.

,Frumstæð" trúarbrögð er notað sem niðrandi hugtak, ,þróuð" trúarbrögð sem eitthvað gott fyrir nútímamenn (en þetta er snjöll strategía ein) -- sem svo nytsamir einfeldningar japla á sem einhverjum miklum skilningi á andlegri þróun hvíta mannsins.   runin er s a heimsyfirratki er fali orskri sem ltur t sem sannleikurinn eini sanni.  lfur sauagru, Guveldi, heimsveldi, me gn og htun um gltun nema allir hli og tri.

g tel a s um 180 misvsun (reginmisskilning) a ra, ef menn telja hernaarbrellur framrun.
Leit okkar að okkur sjálfum er beint út ( Guveldi) í stað innávið ( forna si):  g gefinn sjlfum mr, .e. transcendence. 

Innan okkar er hi eilfa a finna. Vi erum ginnungagap. En lifum og hrrumst efnisheiminum.

Og til hvers?  Til hvers erum vi a fast?  --  Til ess a rast til fullkomnunar.

Oft eru það guðfræðingar sem eru að útskýra menningararfinn, og sjá hann að sjálfsögðu í gegnum sín gleraugu, -- og eru auðvitað að vinna samkvæmt sinni þröngu menntun, -- og vinna fyrir sinn vinnuveitanda, stofnunina, rómarveldið sitt, Surt sem fór sunnan með sviga lævi, og fræðingunum þessum ber að gera mikið úr sínu og lítið úr annarra trú og lífshugmyndum (skv vinnusamningi).  Svokllu vilhll trarbragafrsla sklum er hndum srtrarflokks.

Heiðnin er djúpt í menningu okkar, en suðræni (moloch)guðinn er innflutt tæki; fórnir þær sem hann kennir (m.a. sonadráp og umskurn), og mann/kvenfyrirlitning, auk höfuðsyndanna 7 sem hann kennir sínum mönnum, er 180° misvísun við það sem gömlu gæjarnir vissu, en nú er skilningurinn að byrja að banka á dyr með bandinu sínu langa (opnar okkur dyr með orminum sínum endalausa) en við höfum verið stungin svefnþorni (Brynhildur, Þyrnirós) i gegnum myrkar aldir.
Mjallhvít fær koss og við vöknum, Öskubuska fær nýja skó og höllina

Guðveldi eru mest boð, bönn, refsing, hótun, umbun, uppkokkuð lögmál (samin á skrifborði), tal um kærleik og frið og fagurgali um eigin ágæti, þjóðfélagsreglur. Augnakallar komast upp með sýndarmennsku og flott yfirborð, oft á kaupi fyrir það.

Siður snýst um að finna sjálfan sig, frið í sér, virða náttúru og aðrar lífverur á sinni þróunarbraut, taka sinni fröken Skuldu og Skyldu, þróast í Þundarflæði með lögmálum náttúrunnar, skilja tilgang lífsins. Þetta er eiginlegt öllum mönnum, og allþarft íta sonum að skilja, en Guðveldi eru óþörf frjálsbornum mönnum.

Menn sem eru enn að dröslast með Gymisgarðana, Paradísina, lifa enn í ósvinnu dýrastigs og goggunarraðar. Menn sem nálgast Valhöllu (sprelllifandi) og nálgast að verða einherjar (sprelllifandi), hafa öðlast tærari sýn á raunveruna miklu, .e. eru a vera Sága.



Harald S. Harung:
an article in: Journal Of Human Values, 2:1 (1996)
Sage Publications New Delhi / Thousnad Oaks / London (pages 19-35:)
"Vedic Psychology and the Edda Poems"
Comparing two ancient traditions of knowledge: edda and veda;
the same fundamental principles are found in edda and veda;
Only fragments of edda have been preserved in the North.

This paper shows (Harald):

* The collapse of fullness that triggers of creation, has exactly the same explanation and description in edda and veda, and is now being understood by -- and explained in terms of -- modern science.

* Hávamál of edda -- vísur 138 and on -- teach the pure spirituality in heathenry, and the benefit thereof and its practical aspect in life.

The same is found in veda.

Harald compares in veda and these remaining fragments of edda:

* a basic unified state lying at the foundation of the vast variety in the universe.

* the process of creation from whithin this unified field,

* the development of higher states of individual consciousness, and the development of higher stages in the collective consciousness of society.