Fyrst eru hr drg a handriti f. sjnvarp ea sem kvikmynd

svo eftir sagan, Huginn Jruson hornungur, sem bk

************************

 

ISBN 9979-895-84-5

Huginn Jöruson   (handrit)
Huginn Jruson, hornungur    --    sakaml   (handrit heimildakvikmyndar, creative documentary)

rur og spenna:
Erlendis (í suðrænu rammkaþólskulandi) byrjar sagan á því að hópurunglinga leggur á ráðin um ferðalag.Ísland verður fyrir valinu / eða óspennandistaður á Íslandi verður fyrirr valinu: Hugosnýr hnetti og lendir á Íslandi / eða seturputtann blindandi á Íslandskortið.

Hugo fellur ekki inní hóp trúaðra lamba.En að öllu öðru leyti er hann eins og hver annarunglingur þarna.
(Atriði sem byggt er á sannri frásögnsuður-amerísks drengs:) Presturinn er að predika mikið ogfjálglega um mannkærleik í predikuninni, aðelska náungann.  Að messu lokinni, þegar allir fara út, rekurpresturinn litla svanga skítuga götubarnið, semleitað hafði skjóls milli bekkja aftast íkyrkjunni, út úr kyrkjunni og lokar stóru flottukyrkjuhurðinni. -- Vinnunni lokið. -- Engan svangarlýð vill hann hafa.

Krakkahópurinn kemur til Íslands. Fáránlegt að hafa valið þennan stað.Rok og rigning.
au er þarna á ferðalagi áÍslandi. Það var Hugo sem, af tilviljanakenndum stum, valdi stai sland.
Það eru mikil og óhugnanleg átökí sögunni í deja-vue, flash-back.
Deja vué er flash-back sem aðeins Hugo (ogvið áhorfendur) sjáum.
Hann situr í tóftunum, en við sjáumhvað hann rifjar upp: Hús með fólki í og a sem gerist fyrir fjrum ldum san.

Allt í einu vill Hugo stoppa. Hér er ekkert aðsjá. Hann hverfur upp í brekku. Krakkarnirbíða í rútunni enda leiðindaveður. Hugo vill endilega stoppa rútuna og fara út ástað sem ekkert er að sjá nema brekka og fjall.
au fer að lengja eftir Hugo.
Við sjáum Hugin Jöruson fyrir fjórumöldum, en krakkarnir sjá Hugo ínútíð.

Hann er eins og dreginn áfram að óskiljanlegriþörf fyrir að ganga upp brekkuna. Tóftir, grónar, heilla Hugo svo, að krakkarnir halda aðeitthvað sé að koma fyrir hans andlegu heilsu. egar hanngengur inn þar sem einu sinni voru dyr á bæ,sér hann fólk þar inni. Hann upplifirlöngu liðna atburði, sitt fyrra líf þegarþessar tóftir voru bær, fyrir fjórumöldum. Hann sérmóður sína.
Hún er ákærð fyrir morð prestinum, mor semhún framdi ekki.

Hann grefur í mold með berum höndum (eftirþví sem krakkarnir best fá séð),lyftir upp steini, finnur morkinn sauðskinnsskó, ogí honum einhverja enn morknari drullu, sem hann líturá sem fjársjóð.  Við hins vegar sjáum Huginn Jöruson meðglitrandi silfurpening, forna spnska mynt,  í nýjumsauðskinnsskó, vandlega falinn í heyi ogíleppa.

Krakkarnirsjá að Hugo (sem er Huginn Jöruson íflash-back) er ekki með öllum mjalla.
Krakkarnir senda eftir hjálp, sem berst seint -- sem beturfer -- þar sem við vonum að Hugo takist að setja saman atburðina sem áttur sér staðfyrir löngu, fría móður sína afákæru og rngum dómi. Hugo, nú Huginn í huga sínum, hefur snnun fyrir sakleysi móður sinnar

Hugo þarf að finna sönnunargögnin uppií hellisskúta í fjallinu,  komast til botnsí því sem hann er að leita að, -einhverju í fortíð - atviki sem er gleymt oggrafið en þarf að finna sannleikann í. En samferðafólk hans, krakkarnir, halda að hann ségenginn af göflunum og vilja láta koma honum tilhjálpar" vegna greinilegrar andlegrar vanheilsu hans(!),áhyggujufullir vegna undarlegheita hans sem þau skiljaekki eins og við áhorfendur.
Hjlpin" er á leiðinni og mun eyðileggjafyrir Hugo að finna sönnun þess aðmóðir hans var dæmd saklaus. Sönnunargögnin finnast í hellinum fjórum öldum sar.
Verður krakkahópurinn, og læknishjálpinsem er á leiðínni, fyrri til til að taka Hugoog setja í meðferð, en hann að komast yfirgögnin sem enginn sér að erþarna. Huginn/Hugo þarf að klifra upp aðhellisopinu -- sem lítur út eins og hver önnurvitfirra, þar sem enginn veit af hellisskútanum,földum í gróðri og klettasnösum.
Tekst honum að hreinsa mannorð móður sinnarfjórum öldum eftir hinn ranga dóm?
Í lok sögunnar hefur Hugo tekist að fámálið endurskoðað; hið sanna kemur í ljós.

***************************************************************

ISBN 9979-895-84-5

Huginn Jruson, hornungur    --    sakaml

(handrit heimildakvikmyndar, creative documentary)

 

Huginn Jruson, hornungur


 

Hugo unglingur (spnskur)

Hugo er bkasafni, myrkur, dimmleitt (gloomy), dkkar innrttingar;

 

Hann blaar bk um burarmiklar kyrkjubyggingar.
Hann verur hugsi, rifjar upp:  (flashback, spnskri kyrkju) Hugo 7 ra
:
(Atrii sem byggt er sannri frsgn suur-amersks drengs) 

Presturinn stru gmlu fallegu kyrkjunni er a tala mik og fjlglega um mannkrleik predikuninni, a elska nungann. A messu lokinni, egar allir fara t og gefa baukinn, rekur presturinn litla svanga sktuga gtubarni, sem leita hafi skjls milli bekkja aftast kyrkjunni, t r kyrkjunni og lokar stru flottu kyrkjuhurinni. -- Vinnunni loki. -- Engan svangan l vill hann hafa arna milli bekkjanna.   Vi sjum Hugo 7 ra stara etta atvik.
Strax (7 ra) fekk Hugo undarlegt deja vu:  (bndabr slandi) um slenska prestinn fjrum ldum fyrr
.    (ath deja-vu er t handritinu)
 

back to bkasafni  egar Hugo hugsar um etta n, lur honum ekki vel (svipurinn Hugo snir:  -hva kom fyrir mig arna kyrkjunni egar g var 7 ra? hvers vegna fkk g essa gilegu (ea viurstyggilegu) sn egar g var 7 ra?).

 

Rdd glaleg fyrir aftan hann segir: - ttir a lesa etta,    og bendir honum bkarrifrildi sem virist ekki vera hillunni heldur einsog hafi troist bakvi.

Vi sjum raunar ekki nema handlegg, xl og vangasvip manninum, sem er undarlega klddur af ntmamanni bkasafni a vera;    (pabbi Hugins, nrri v mennskur)

Hugo ltur eiginlega ekki upp heldur akkar manninum fyrir, meira horfandi bkina hrrlegu:  ,,Annlar fr sjferum Spnverja slandsmium gegnum aldirnar

 

Bkin er ekki skr safninu;  -....hvar fannstu hana?, spyr afgreislumaurinn

 

essari bk les Hugo um hinn kristilega krleika slendinga a drepa menn sem uru skipreka en komust lfs af land;   (a gtu veri teikningar/myndir bkinni)
(flashback, efni bkarinnar,  dlti ruglingslegt) vi sjum hugarheim Hugos vi lesturinn:
menn fjru ofsabrimi, sumir a drukkna, arir deyjandi fjrunni ar sem eim hefur skola land, barir brimi vi kletta, a rmagnast  --   og sguna um a slenskur bndi bjargai skipbrotsmnnum afskekktum sta einhverjum Aust-/Vestfjrum (kvei), grf lk me virulegri athfn v borin von var a eir fengju a hvla kyrkjugari. Bndinn flutti lifandi mennheim b sinn aftaka hr, hjkrai og geri a srum og brotum, en ar e um vtavert athfi var a ra var hann a fela mennina;

og yfirvaldi kom og vildi n menn sem kynnu a leynast og taka af lfi skv. lgum um erlenda skipbrotsmenn.    (Yfirvaldi ltur greipar spa um vermti skipsflakinu.)
(byggt snnum atburum slandi)
back to bkasafni    Hugo sleginn hug.

 

Bjart strt herbergi ( essu surna landi/ Spni) byrjar svo sagan v a hpur unglinga, ..m. Hugo, leggur rin um feralag.  -Hvert?  -vissufer, tilviljanafer.  sland verur fyrir valinu / ea spennandi staur slandi verur fyrirr valinu:  au sna  hnetti og Hugo, me bundi fyrir augu, lendir slandi.   (ea nota m Google Earth)

rtu slandi   Spnskumlandi krakkahpurinn kemur til slands. Frnlegt a hafa vali ennan sta.
(
Ktt er yfir hpnum, ljsir litir, skrir litir, glei og sakleysi og gski)

(staur vi Mifell Hreppum ar sem vegurinn beinlnis liggur fell/brekku) Hugo starir veginn og brekkuna. Allt einu vill Hugo stoppa.  Hr er ekkert a sj. Hugo vill endilega lta stoppa rtuna og fara t sta sem ekkert er a sj nema brekka og fjall  Hann hverfur upp brekku. Krakkarnir ba rtunni, enda etv. leiindaveur.  Hreint ekki venjulegur feramannastaur.  au eru lei Gullfoss og Geysi og nenna ekki a stoppa hr.

brekka, (pov karkkanna; vtt-, medium- og svo close-up-sko af Hugot)  Hugo er eins og dreginn fram af skiljanlegri rf fyrir a ganga upp brekkuna.

tftir brekkunni  Hugo finnur tftir, grnar, og egar hann gengur inn ar sem einu sinni voru dyr b, (flashback: br),sr hann flk ar inni. Hann sr mur sna, Jru.

(Huginn Jruson flash-back er dkkur brn og br; nota close-up og hans pov)

vi rtuna  Krakkana fer a lengja eftir Hugo.
Einhver eirra fer a tftunum og reynir a tala vi hann. Hann er annarlegur og rum heimi. Svarar ekki nema einsog t lofti.
vi rtuna  Krakkarnir sj a Hugo er ekki me llum mjalla.  au hafa hyggjur og kvea loks a lta blstjrann hringja hjlp.

(essar tftir heilla Hugo svo, a krakkarnir halda a eitthva s a koma fyrir hans andlegu heilsu;  au horfa hvert anna me vimtinu: ,,Hugo enn skrtnari en venjulega. au sj a Hugo situr tftunum, en vi sjum a Huginn rifjar upp hs me flki , upplifir lngu lina atburi, sitt fyrra lf egar essar tftir voru br, fyrir fjrum ldum.)

Hugo grefur mold me berum hndum (eftir v sem krakkarnir best f s), lyftir upp steini, finnur morkinn sauskinnssk, og honum einhverja enn morknari drullu (pov krakkanna), sem hann ltur greinilega sem spennandi fund ea fjrsj.
(brinn)  ........  Vi sjum Huginn Jruson me glitrandi silfurpeninga, forna spnska, vandlega falda heyi og undir leppa, fallegum en notuum sauskinnssk,

(dj vu):  egar bari var a dyrum fr Huginn sngglega felusta sinn uppi undir rjfri.
(Hann setti sig hfu,r hverri hengu ljsir ullarlagar, til a fela svart hr sitt).

(Huginn var mjg lkur rum rum heimamnnum, og augljst a Huginn var sonur spnsks skipbrotsmanns. Hann mtti ekki lta neinn, utan heimilisflksins, sj sig v hann var dkkur brn og br meal slendinganna og var alltaf falinn fyrir kunnugum  --   einsog raunar fair hans einnig)

Vi sjum a Jara (mir Hugins) var dregin brott sem sakborningur til dms og til aftku.
Huginn horfi r felusta snum bjarloftinu, gat ekkert gert nema vona a hann gti sanna sakleysi hennar, en hann var bara barn/unglingur. 

okkar huga arf  Hugo a komast til botns v sem hann er a leita a, - sakamli fort - atviki sem er gleymt og grafi, arf a finna einhvern sannleika sem hann virist vera flktur .

skipbrot fyrir fjrum ldum, spnskt skip vi sland aftakaveri, menn a drukkna.
Str svartur hundur bjargai einum skipverja r brimunu og drslai honum land nrri rnulausum. Spnski skipverjinn komst fturna, skjgrai af sta leit a mannabsta og hjlp, rmagnaist,.....

brinn   .....en hundurinn fann binn, geri vart vi sig (gelti ekki, heldur krafsai hurina), og bndinn fr a athuga mli.  Hundurinn var rlegur og virtist eiga erindi. Bndinn bj sig og fr t, samt vinnumanni, eltu hundurinn .......

strandstainn, ....til hsbnda hans, mttvana skipbrotsmsnnsins (fur Hugins).  Enginn annar virtist hafa komist lfs af. Bndinn og vinnumaurinn komu skipbrotsmanninum heim b(me v a bjarga skipreka Spnvera tti bndinn yfir hfi sr kru.)

hellir  (gng r tihsi/skemmu hellinn)   Bndinn faldi spnska skipbrotsmanninn sem lifi af. Hann var dkkur brn og br.  Hj honum hellinum var hundurinn stri.

Jara fri honum mat hellinn. Vi sjum a stir tkust me eim.

vi rtuna    Krakkarnir hafa sent eftir hjlp, en hn berst seint
-- sem betur fer --  ar sem vi vonum a Hugo takist a koma upp um atburi sem ttu sr sta fyrir lngu lngu.

Enn virist ekkert samhengi hugsunum Hugos.

r felustanum uppi bjarloftinu s hann eitt sinn a presti var veitt nturgisting, og vildi hann snga hj Jru, en hn veitti honum verka.

(ath : st spnska skipbrotsmannsins (pabba Hugins) og Jru (mmmu hans) er falleg st hellinum,

en samristilraun prestsins ljt og stf sena bastofu fullri af sofandi flki)

bjarloftinu, rtt skrinni, varr gmul nrri karlg kona, og heyrist henni humm og raul;  henni var frur matur lofti aski; --  og egar Huginn var felum ar vegna gests, fkk hann af eim mat.

vi rtuna    ,,Hjlpin" er leiinni og mun eyileggja fyrir Hugo a finna snnun ess a mir hans var dmd upplognum forsendum fyrir fjrum ldum san.
Verur krakkahpurinn  -- og lknishjlpin sem er leinni -- fyrri til til a taka Hugo og setja mefer, en hann a komast til botns essum hugarheimi snum, leita a helli sem enginn sr a er arna. 
Tekst honum a hreinsa mannor Jru (mur sinnar) fjrum ldum eftir hinn ranga dm?

a eru mikil og hugnanleg tk og atvik sgunni deja-vu,stundum allsundurlaus:

vi sjvarstrndina   Hnsur veltu bti, og hnsurnar tu sjstakkakltt mannakjt lifandi ekki kjalangt fr landsteinum.  Einum tkst a komast land, blugum og hrktum, og tkst a komast heim b, leit raunar t einsog sjreki lk......

brinn  .......og skaut heimamnnum og presti skelk bringu myrkrinu.

pov krakkanna hj rtunni   au kalla til Hugos
en Hugo arf a komast upp helli fjallshlinni;
krakkarnir eru hyggjufullir.
Hugo arf a klifra upp hlina a hellisopi, a gngunum sem liggja hellinn  -- auvita ltur etta t sem hver nnur klikkun.
Enginn veit af hellissktanum, fldum grri og klettasnsum, n af gngum r grinni st sem einu sinni var tihs/skemma

slenski presturinn deja-vu sgunni var mla hj yfirvldum vi a koma upp um a bndinn hsti skipbrotsmenn. Hann var krleiksrkum hsvitjunum, kom ti randi gljblkkum hesti, og reyndi a f flki bnum til a tala af sr.
Huginn horfi r felusta snum bjarloftinu ennan mann (prestinn) me slttar hendur. Allir vinnulnir nema hann. Hann t fisk og kjt en urfti ekkert a gera nema tala.  Jara jnai honum, dr af honum stgvlin, fri honum matinn.

Presturinn hafi a hlutverk a blessa bta, tilkynna dausfll, hugga ekkjur, og gerist oft nrgngull vi ekkjur.  Ef btur komst a landi fkk presturinn fisk; Gui var akka. Ef btur frst huggai presturinn ekkjurnar. Vilji Gus. 

(And Hugins slenski prestinum deja-vu sgunni skrir neikva afstu Hugos til prestsins sem rak gtubarni t r kyrkjunni, en strax fekk Hugo (7 ra) undarlegt deja-vu.)

Atriin koma oftast molum, ruglingslega, og okkur gengur hlf illa a koma eim heim og saman.
Huginn s margt r felusta snum bjarloftinu.

 

Hr er svo nokku samfelld atburars:

Eitt sinn kvaddi prestur, steig bak hinum blakka, rei brott fr bnum.

Huginn fr tihsi/skemmuna, og upp helli til pabba sins;  aan horfu eir yfir landi og su vtt. Hj eim l hundurinn stri.

(--enginn troinn stgur l a hellinum; gng lgu r tihsinu/skemmunni hellinn ar sem skipbrotsmaurinn var falinn;  ess vegna fannst hellirinn ekki, rtt fyrir tilraunir prestsins og margra ra grunsemdir yfirvalda--)

Huginn og pabbi hans su prestinn sem rei fr bnum, horfu hann hverfa fyrir klettasns, ---   en ---  hann sst ekki aftur veginum ar sem hann l fram. a var einsog presturinn hldi ekki fram veginn eftir a hafa fari hvarf fr bnum.
Huginn og pabbi hans litu hvor annan.

Vi sjum (hins vegar) a:   presturinn tjrai hestinn undir klettum  hvarfi fr bnum, og laumaist ftgangandi krkalei aftur a bnum.

Vi sjum a:  presturinn veitti Jru eftirfr, sur, egar hn fr tihsi/skemmuna  uppi brekkunni; hn gat ekki vita anna en a hann vri farinn.
Prestur lddist inn tihsi/skemmuna.
Jara var ekki tihsinu/skemmunni.  Presturinn komst annig snoir um gngin sem Jara fr inn.
 
Presturinn paufaist gegnum gngin alla lei hellinn. 
ar s hann spnska skipbrotsmanninn, Jru og Hugin.
llum var hrikalega brugi, --  presti mjg krkomi (allt a v djfullegt sigurglott augum hans), en etta var fur Hugins dauadmur,

--- og vi vitum a einnig yri bndinn krur fyrir a hafa hst skipbrotsmann og fali hann, neita a framselja hann.--  Allt var steinrunni nokkrar sekndur.

myrku skoti hellinum reisti stri svarti hundurinn sig hgt og hljlaust upp, --  skellti presti undir sig og beit prestinn rlega en kvei til bana kverk augabragi. Engin tk, v hann ttai sig ekki fyrr en um seinan a hundurinn var arna.

vi tihsi/skemmuna     Huginn teymandi hinn blakka hest prestsins;  (Fair Huginssetti sig lambhshettu sem faldi hr og skegg, klddist kvenmannsftunum, enda ltill og grannur maur;  etta a virka ljfsrt og alvarlegt, gervi til a bjarga lfi snu, en ekki hlgilegt)

au reiddu lk prestsins hesti prestsins brott fr bnum
httulegan sta veginum nokku fr bnum, t.d. einstigi brattri brekku,  ltu lki falla af baki.
au slepptu ar lausum hesti prestsins me hnakki og beisli, og ltu hann hlaupa fram.  (beisli uppi, svistetja slys
ath.  bndinn etv me rum, etv ekki)


Jara, mir Hugins, var sku um mori v vita var a presturinn gerist gengur vi hana njsnaferum snum fyrir yfirvaldi til a f hana til a ljstra upp um bjrgun Spnverja lifandi; --  vita var a presturinn gerist nrgngull vi Jru, og a eitt sinn veitti hn honum verka sjlfsvrn.   (Huginn 2ja ra s etta r felusta snum loftinu)

Vi sjum a Hugo sjlfur, standandi hsatft ntmanum, er ringlaur yfir hugsunum snum.  Kannski er hann a ruglast?  Kannski er hann ekki me llum mjalla?  Hva er etta sem skir hann svo?

vi rtuna   ,,Hjlpin berst, .e. lknir/sjkrabll kemur loks stainn. 

vi tftina   Lknirinn sest tftina og talar vi Hugo.  (annahvort kann lknirinn rlti spnsku ea eir tala ensku)
Hugo er ekkert ruglaur.  Hann spyr lkninn hvort til su gamlir dmar sakamlum slandi.  Hvort rtt s a yfirvaldi hafi deytt skipbrotsmenn samkvmt lgum.
-Helduru a einhver geti raunverulega muna fyrra lf sitt???, -atburi r fyrra lfi snu???

bkasafn Reykjavk   Vi sjum Hugo og slenskan sagnfring (etv, konu) finna, gmlum sakamlum skjalasafni, ml Jru. Hn var tekin af lfi fyrir mor presti. 

 

Sagnfringurinn les dmsor, Huginn sr sslumann fyrir sr:   -Hn var slk forda a verkar lki hins da og virta prests eru sem tt villdr hafi biti hann barkann.   Hn hefur breytt sr argadr, .........   sagnfringurinn  httir a lesa upphtt en vi heyrum hana hugsa a sem hn les fram, og ngistarhlj fyllir huga hennar:  --   ........eins og nornum einum er frt, og fr v dauadm ann og aftku sem nornum einum er tla.

Sagnfringurinn sr fyrir sr a Jara mir Hugins var brennd bli.  (vi sjum ljst hva hn sr fyrir sr)

Hn trast og tekur utanum Hugin.

Vi eru fegin a hann fkk ekki a vita meira.

 

 

Hugo fr enn dj vu:  yndislega stund, hann sem barn/unglingur me fur snum dkkum brn og br, og Jru mur sinni ljsri yfirlitum, slskini vi hellinn, og hundinn stra liggjandi hj eim. 
 

**************************

Gurn Kristn Magnsdttir

Gia  
sml,  http://www.mmedia.is/odsmal
freyjukettir@mmedia.is
odsmal@mmedia.is

Norrn menning
(+354) 694 1264,  (+354) 552 8080

 

*********************

Huginn Jruson, hornungur    --    sakaml  --   saga bk

rdrttur efnis sgunnar:
rur og spenna.
Erlendis ( surnu rammkalsku landi) byrjar sagan v a hpur unglinga leggur rin um feralag.
sland verur fyrir valinu.

Hugo fellur ekki inn hp trara lamba.En a llu ru leyti er hann eins og hver annar unglingur arna.
(Atrii sem byggt er sannri frsgn suur-amersks drengs:) Presturinn er a predika miki og fjlglega um mannkrleik predikuninni, a elska nungann eins og sjlfan sig, gera gverk, sinna eim sem minst mega sn, vera einsog miskunsami Samverjinn. 
A messu lokinni, egar allir fara t, rekur presturinn litla svanga sktuga gtubarni, sem leita hafi skjls milli bekkja aftast kirkjunni, t r kirkjunni og lokar stru flottu kirkjuhurinni. -- Vinnunni loki. -- Engan svangan sktugan l vill hann hafa sinni fnu kirkju.

Krakkahpurinn kemur til slands. Frnlegt a hafa vali ennan sta. Rok og rigning. Allt grtt.
En au er arna feralagi slandi, v verur ekki breytt. a var Hugo sem, af tilviljanakenndum stum, valdi stainn sland.

a eru mikil og hugnanleg tk sgunni deja-vue/flash-back.
Deja vu er flash-back sem aeins Hugo og vi lesendur vitum af.

Hugo situr tftum hrunins torfbjar, ea svo er a sj,
en vi vitum hva hann rifjar upp:  Hs ar sem flk br, og a sem gerist fyrir fjrum ldum san.

Hugo vildi a rtan stoppai sta sem ekkert a sj.
Hann hverfur upp brekku.
Krakkarnir ba rtunni enda leiindaveur.
Hvers vegna skpunum vill Hugo endilega lta stoppa rtuna og fara t sta ar sem ekkert er a sj nema brekka og fjall?
Krakkana rtunni fer a lengja eftir Hugo.

Vi sjum Hugin Jruson fyrir fjrum ldum, en krakkarnir sj Hugo nt.
eirra augum ltur t fyrir a hann s orinn ruglaur.

Hann er eins og dreginn fram a skiljanlegri rf fyrir a ganga upp brekkuna.
Tftir, grnar, heilla Hugo.
Krakkarnir eru vissir um a eitthva s a koma fyrir hans andlegu heilsu.

egar hann gengur inn tftina ar sem einu sinni voru dyr b, sr hann flk ar inni.
Hann upplifir lngu lina atburi, sitt fyrra lf egar essar tftir voru br, fyrir fjrum ldum.
Hann sr mur sna.
Hn er kr fyrir mor prestinum, mor sem hn framdi ekki.

Hann grefur mold me berum hndum (eftir v sem krakkarnir best f s),
lyftir upp steini, finnur morkinn sauskinnssk, og honum einhverja enn morknari drullu, sem hann ltur sem fjrsj. 


Vi lesendur fum hins vegar a vita a Huginn Jruson er me glitrandi silfurpening lfanum, forna spnska mynt,  njum sauskinnssk, vandlega falinn heyi og leppa r gruskinni.

ar e krakkarnir sj a Hugo (sem er Huginn Jruson flash-back/ snu deja vu) er ekki me llum mjalla, vilja eir senda eftir hjlp. En blstjrinn bst til a koma honum blinn aftur. Vi vonum a Hugo takist a setja saman atburina sem ttu sr sta fyrir lngu, fra mur sna afkru og rngum dmi. Hugo, n Huginn huga snum, hefur snnun fyrir sakleysi mur sinnar.

Hugo arf a finna sannleikann mlinu, og, uppi hellisskta fjallinu, rifjast upp fyrra lf. Hann er a komast til botns v sem hann er a leita a, -- einhverju fort -- atviki sem er gleymt og grafi en arf a finna sannleikann .

En samferaflk hans, krakkarnir, halda a hann s genginn af gflunum og vilja lta koma honum til hjlpar" vegna augljsrar andlegrar vanheilsu hans, hyggujufullir vegna undarlegheita hans  -- sem au skilja ekki eins og vi sem sguna lesum, vi sem fum a vita hva Hugo, n Huginn gmlu gleymdu sgunni, er a reyna a gera uppvst.

Hjlpin" er nsta leyti, en mun hn eyileggja fyrir Hugo a, a finna snnun ess a mir hans var dmd saklaus. Atvik rifjast upp fyrir honum n, fjrum ldum eftir hina gnvnlegu atburi. Hann hefur aldrei geta sagt fr essu vandamli snu a finnast hann upplifa skrtna atburi.
 
Huginn/Hugo arf a klifra upp a hellisopinu -- sem ltur t eins og hver nnur vitfirra, ar sem enginn veit af hellissktanum, fldum grri og klettasnsum.

Tekst honum a hreinsa mannor mur sinnar fjrum ldum eftir hinn ranga dm?
Tekst Hugo a f mli endurskoa; kemur hi sanna ljs?  Er einhver sem trir essu?

***************************************************************

 

 

 

Huginn Jruson, hornungur



 

 

bkasafni, Spni, blaar Hugo bk um burarmiklar kirkjubyggingar.

Dimmleitt er essu bkasafni, dkkar innrttingar, htt til lofts, gmul viruleg bygging.

En g lsing er vi lestrarborin. Menn sj v vel a sem eir eru a lesa, en umhverfi er ljsgltulti. Maur sr vart tundan sr tt einhver gangi hj.

a rkir gn, einsog tkast bkasfnum. Grafargn.

Allir la um einsog vofur. N bkur, setjast, lesa.

 

Hugo verur hugsi vi a horfa essar myndir bkinni.

Hann tlar listnm, og er arna safninu a via a sr efni inntkuprfi listasklann.

 

Honum verur hugsa til kirkjufera sem hann fr me mmmu sinni egar hann var ltill.

Einkum atviks sem hann var vitni a egar hann var 7 ra:

Presturinn stru gmlu fallegu kirkjunni sem mamma hans fr alltaf me hann , talai mik og fjlglega um mannkrleik predikuninni, a elska nungann.

A messu lokinni fru auvita allir t.

Allir gfu baukinn vi tganginn.

Mamma Hugos vildi alltaf sitja framarlega, svo au voru alltaf me eim sustu t.

Kirkjan tmdist smtt og smtt. Engum l .

Flk rabbai saman fyrir utan.

Mamma Hugos signdi sig, einsog allir hinir, me vga vatninu r fontinum vi dyrnar.

Hn signdi sig bi egar hn kom og egar hn fr.

a var hennar venja.

 

Umsjnarmaur kirkjunnar gekk fram ganginn, leit yfir bekkina, v hann urfti a sj um a enginn hefi gleymt neinu.

 

Hugo tk eftir a ltill, ttlralega klddur og magur strkur, sennilega umkomulaust gtubarn, hafi fali sig undir bekk aftast kirkjunni og kri ar hnipri.

Hann var einn, og hafi greinilega stolist inn kyrkjuna og leita ar skjls.

 

En umsjnarmaurinn hafi augun hj sr, og rak strkinn t, me hnussi og hui sta ora.

 

Hann lokar svo stru fallegu kirkjuhurinni.  Vinnunni loki.

Hann gat fari heim a bora.

 

Hugo sr etta fyrir sr ljslifandi. Man a hann bar etta atvik saman vi ru prestsins nokkrum mntum ur.  Krleikur, nungakrleikur.

 

Skrti a bkurnar f hann til a rifja upp gamla atburi.

 

Einu sinni sem oftar var hann a skoa, arna safninu, bk. henni voru heimildir um gamlar byggingar og gmul hs ftkra manna fyrr og n.

 

s hann fyrir sr atvik, sem hann rekur ekki minni til a hafa upplifa.

 

etta me gtubarni kirkjunni var atvik sem hann mundi, atkvik sem komi hafi fyrir, og ekkert athugavert vi a. Hann s etta hrpandi misrmi ora og gjra, tt hann vri ekki nema 7 ra.

 

En svo fkk hann stundum gilegar minningar um atvik sem hann hafi einfaldlega alls ekki upplifa.

 

a var um bndab r torfi og grjti.

Hann hafi heldur ekki dreymt etta. a var alveg vst.

 

Honum fannst einsog hann tti arna heima. Mamma hans sti rmi og vri a kemba ull, ea vinna eitthva v um lkt. Hn hefi ljst fallegt hr.

Honum fannst fleira flk tti arna heima.

Pabbi hans vri arna og brosti til hans. Hann vri dkkur brn og br.

Svo ekki meir.

Svo var essari hugsun loki.

Hn fr eins hljlaust og hn hafi komi.

Honum fannst etta skrti  --  og, j, svolti gilegt.

Eitthvert rugl.

Kannski listamenn eigi vi svona vandaml a stra, hugsar hann og brosir a sjlfum sr. Sj fyrir sr hugmyndir r lausu lofti gripnar.

 

Hva er hann er a hugsa um etta nna? Skrti egar svona myndir koma upp kollinn manni  --   gersamlega tr samhengi.

 

Hugo gengur a bkahillunni til a skila eirri sem hann er a skoa.

Hann tlar a finna ara, sem gti gefi honum hugmyndir a verkefni.

Ltur yfir titla kjlum bkanna.

 

Glaleg karlmannsrdd fyrir aftan hann segir: - ttir a lesa etta, og bendir honum bkarrifrildi sem virist ekki vera hillunni heldur einsog hafi troist bak vi.

 

Hugo ltur eiginlega ekki upp heldur akkar manninum fyrir, meira horfandi bkina hrrlegu:

  ,,Annlar fr sjferum Spnverja slandsmium gegnum aldirnar

 

egar hann ltur upp og tlar a akka manninum betur fyrir bendinguna, er hann farinn.

Svo hann hugsai: -bestu akkir  (sem var auvita asnalegt v maur var ekki arna).

 

a voru a vsu teikningar bkinni, en lti eim a gra sambandi vi erindi hans safni, ea a minnsta kosti sndist honum svo vi fyrstu sn.

Mest lesml.

Hann tlai eiginlega ekki a lesa bkur, aeins skoa myndir.

 

Hann finnur ekki skrningarmia bkarinnar egar hann tlar a skila henni hilluna.

Miinn sennilega dotti af ar sem hn hafi troist bakvi.

Hann fer v afgreisluna til a segja eim ar a bkin s einsog skr. Lklega hafi merkinging dotti af.

Maurinn ar akkar fyrir bendinguna, en segir svo:

-Heyru. Hvar fannstu essa bk?  g man ekki eftir a hafa s hana fyrr.

Mttu vera a a ba aeins?

 

Hann hverfur fr, og eftir drykklanga stund kemur hann fram og segir:

-Bkin er ekki skr hr safninu.

 

-Mr var bent hana hrna, segir Hugo.

-Hver benti r hana og hvar?

ttir a leita eigandans, og finnist hann ekki vri safninu akkur a f hana gefins. etta er strmerkileg bk sem g hafi ekki hugmynd um a vri til.

 

Hugo verur hlf vandralegur. Hann situr uppi me bk sem hann hefur ekki neitt veri a leita a.

 

- kemur me hana ef enginn finnst eigandinn   ---  og ef vilt eitthva losna vi hana!

 

Hugo dsir, gengur um gangana milli bkahillanna, ef hann skyldi sj manninn sem benti honum bkina.

Hann var hvergi sjanlegur.

Hugo er heldur ekki viss um a ekkja hann, en man a hann var skrtnum frakka sem leit hreint ekki t fyrir a vera tsku.

Bkagrskarar eru stundum algjrir forngripir og geta vel gengi eldgmlum frkkum, svo etta var geinilega einn svoleiis.

En hann var unglegur mlrmi. Ekki neinn forpokaur fauskur eftir rddinni a dma.

 

Hugo setur bkina vasann og fer me hana heim.

 

essari bk les Hugo um hinn kristilega krleika slendinga a drepa erlenda sjmenn sem uru skipreka vi slandsstrendur, en komust lfs af land.

 

arna eru lsingar af eim hrakningum sem sjmenn lentu illvirum og kulda.

Lst er hverju menn lentu egar skip eirra tk niri.

Mnnum skolar land, nr daua en lfi; sumir hafa drukkna,  arir skra deyjandi fjrunni ar sem eim hefur skola land, barir brimi vi kletta, a rmagnast. Kuldinn lsir sig sjblautar flkur, hr og skegg.

 

arna er skr saga um a slenskur bndi bjargai skipbrotsmnnum afskekktum sta slandi.  a stendur a hann hafi lti grafa lk me virulegri athfn, en borin von var a eir fengju a hvla kyrkjugari.

 

Bndinn flutti lifandi menn heim b sinn hestakerru aftaka hr, hjkrai og geri a srum og brotum.
 

En ar e um vtavert athfi var a ra var hann a fela mennina b snum.

fjrur skolai mislegu lauslegu r skipinu.

 

Yfirvaldi kom og vildi n menn sem kynnu a leynast og taka af lfi skv. lgum um erlenda skipbrotsmenn.

 

Yfirvaldi ltur greipar spa um vermti skipsflakinu.
Hugo er sleginn hug. En hvers vegna?  etta er lngu lii, eins konar mannkynssaga. Svona les maur aeins, en getur ekki ttt sig og teki inn sig vonsku manna gegnum myrkar aldir grimmdar og ffri.

 

Hugo skoar myndirnar betur egar hann finnur a hann er a sogast inn efni bkarinnar.

Greinilegt er a essar teikningar, sem ekki voru fagmannlega gerar, eru augljslega hugsaar sem heimild. Svo vel var etta gert smatriu, a greinilega hafi samtmamaur rissa etta upp og lti fylgja lsingunum snum vifangsefninu.
Mikill tmi hefur greinilega fari verki. Ekkert veri meira viri en koma efninu greinilega til skila.

 

Hugo fer a lta sr detta hug a essar teikningar gtu veri frumlegt efni til a fra fram vi inntkuprfi.

 

Hann tekur hluta r myndunum og tfrir.

 

 

Og viti menn:  etta vakti mikinn huga dmnefndarinnar.

Fornir spnskir hlutir og tbnaur gamalla spnskra seglskipa.
Frumlegt vifangsefni og vel unni.

Enda hafi drengurinn greinilega samviskusamlega glt vi smatrii og tfrt au af mikilli snilld n ess a missa sjnar heildarsamhengi.

Engu lkara en hann hefi etta allt, essa merkilegu forngripi, fyrir augum sr.

 

 

Nmi er skemmtilegt,

krakkarnir sklanum eru fnir.

a myndast gur hpur.

 

au leggja rin um feralag.

Hvert, er ri.

Hugmyndir koma fram, en loks dettur einhverjum hug a n hnattlkan, sna v fer, og einn s svo ltinn stoppa hnttinn me fingri.  Helst blindandi. anga, sem fingurinn lendi, mun svo ferinn heiti.

 

Ein stelpan, Maria, segir hljandi:  Vonandi ekki norurpllinn, ea mitt Kyrrahafi engri eyju!!

 

Hugo verur fyrir valinu vi a stoppa hnttinn me einum fingri.

a er meira a segja bundi kyrfilega fyrir augun honum.

Hntturinn settur af sta, Hugo leiddur a, og einn tveir og rr:  Hr!

 

Allir glpa stainn. Hugo tekur fr augunum.

au reyna a lesa nafni, j:  Islandia.

 

-Hva er n a?, segir Maria.  Vonandi ekki mrgsaklaki?

-Nei nei, r eru Suurplnum.  arna eru sbirnir og snjhs, segir einhver og hlr.

 

-En er nokkur lei a komast ennan sta?

-etta er Evrpu, svo a hljta a vera samgngumguleikar.

-vissuferir eru auvita tilviljanakenndar.

 

-Best a gggla etta og f upplsingar um hvernig menn geri snjhs.

 

Eldur og s,

engar gamlar byggingar, v landi var undir saldarjkli egar vi vorum a reisa okkar fornu, fgru byggingar.

eir bjuggu svo hlnum moldarkofum, sem auvita konuu niur egar htt var a ba eim.

Jklar, jkulr, hvalaskoun, Geysir, fer smhestum byggum --  j j, bara gtt.
Verst er engin listrn tilrif er a finna, en m skoa nttruform.

 

a verur ekki aftur sni me staarvali.

etta sem lentir me puttann er fjalllendi, greinilega, og alls konar firir og hlendi og vesen. Vonandi vegakerfi!!

 

Auvita hlaut eitthva frnlegt a koma tr svona frnlegri afer vi a komast a niurstu.

Hverjum datt etta eiginlega hug?

 

-a var bara einsog hvsla a mr, sagi Jose hljandi.

 

-Jah. Bara kenna einhverjum um a hafa hvsla a r.  Blsaklaus sjlfur!

 

 

Hpurinn er kominn t flugvll.

arna eru listnemar fer, og etta er litaglaur hpur.

Skrir litir eru allsrandir ftum eirra og farangri.

Heitir, djpir litir. Ljsir litir og dkkir litir bland.

Allir litir virast kla vel essa fru unglinga, dkkhra, dkkeyga, me fallega dkka h og tindrandi augu.

Ktt er yfir hpnum, lfsglei og sakleysi, tilhlkkun og gski.

Gaman er a vera ungur listsklanemi.  Framtin bjrt.

 

Maria er meira a segja stfangin -- laumi.

a er Hugo.

En hann er hgur og hugsi, ekki beint blheitur galgopi.

Enda er a etta fas hans, og ll r framkoma hans, sem heillar Mariu.

 

a er ekki eins rosalega kalt og au hfu bist vi,

en leiindaveur, suddi, sunnantt.

 

-Landslagi minnir helst myndir fr tunglinu, segir Maria vi Hugo rtunni fr KEF.  -Engu lkt sem g hef s.

 

Hugo horfir t regni, mosann og hrauni:  -etta er nokku fallegt.

Sju til dmis hvernig hrauni hefur storkna undarlegustu mtf.

Mr finnst einsog g fi trlega djpstar hugmyndir.

Undarlegir endalausir grir litir.

Maur hefi vart tra a til vru svona margir grir litir!

 

Maria hlr.

Ekki aeins vegna ess a a er Hugo sem segir a, heldur er etta alveg satt:  grtt hraun, grr mosi, gr rigning, grtt haf, grtt kri rtustunum, og jafnvel situr stinu fyrir framan au grhrur maur grum frakka.

Ekki a fura tt henni finnist etta skemmtilegt grmynd.

En hr er veri kalla snishorn af verum. Skiptir um veur nokkrum sinnum dag.

Reykjavk skartar llum snum fegurstu litum, essum blu fjllum, sem eru langt burtu, en vegna ess a lofti er svo trt, sjum vi au rtt einsog au su nlgt.

tlendingar, sem vanir eru mistri, segja:  -En st ltil bl fjll. Getum vi skroppi anga?
eim er sagt a Esjan s 900 metrar, og Skarsheiin 1200 og su langt burtu.
-a getur ekki veri. vru r strri, ekki satt?
Einhverjir tlendingar tluu a ra rabti r Reykjavk til a skoa litlu stu blu fjllin Snfellsnesi, og litla sta jkulinn ar endanum nesinu, og a urfti a hafa ofan af eirri hugmynd me miklum vegalendgatskringum og trlegum tlum um h fjalla, og tskringar essu sem svo margir klikka :  endalaust skyggni tru, norrnu lofti.

a arf a skoa Reykjavk by night.
Hpurinn er n nrri v smeykur vi ltin unglingunum.  Svona drekka menn ekki Spni. Svona hega sr ekki unglingar heima Spni.
Heima eru menn a vsu blheitir og oft tum hvrir, hr eru unglingarnir snargeggjair.

au rlta yfir Sbraut. Horfa fegur himinsins, nturhimin og dagrenning. 
Undurfagurt. Lofti er svo ferskt hr. eim ykir kuldinn ekkert svo slmur.

jminjasafni urfa listsklanemar auvita a heimskja.
a er oft hugavert a skoa gamla muni og gmul mlverk, gamlar altaristflur, jbninga, sitthva fleira.
J j, mjg hugavert allt saman. Og fallegir steindir gluggar essu hsi.

Hugo verur yfir sig hrifinn af gmlu dti r bastofu.
Hann einsog heyrir og upplifir hlji strokki, heyrir ljfrin rku grasi, heyrir niinn rokkunum.  Skrti.  etta er allt eitthva svo lifandi. Litirnir eitthva svo kunnuglegir. Gulbrnn skali af moldarbrnum litum llu, ftum, rmum, rmfjlum.

Ekki er jminjasafn n svo lifandi allra augum , er a?
Beinagrind gmlu kumbli. -Fallegt, segir Hugo. -Hn sefur.  Skyldi hn hafa vakna aftur einhvers staar annars staar?

au tla n varla a geta toga Hugo t fr essum safngripum.
Fara undan honum a skoa mlverkin.


Landnmssningin Aalstrti. reianlega merkileg.
J, hn er flott.

Hugo segir, hljandi: -g er viss um a g hef veri landnmsmaur slandi.  -g er svo rosalega forn skapi a mr lkar etta gamla dtar svo dmalaust vel.

Mara hlr, v Hugo er framrstefnumlari, hreint ekki forpokaur skounum. essi ntilkomni hugi hans gmlu dti er ekki stl vi anna fari hans.
Mara brosir, ekki aeins vegna ess a a er Hugo sem segir etta, ekki aeins til a knast honum, heldur er etta svo samrmanlegur ttur vi hliina sem hn ekkir honum.

 

 

Aftur rlta au niur Sbraut, n a degi til.

au eru ekki einu feramennirnir arna. 
Feramenn taka myndir.

Undarlegt nttrufyribri, ljsafyrirbri, er himninum. Allir feramennirnir eru uppteknir af v:
Tvr aukaslir, litlir, kringlttir deplar, eru beggja vegna slarinnar, og str, kringlttur ljsbaugur tengir saman.  Ljsboginn er heill og brotinn utan um slinga og deplarnir eru baugnum hvor til sinnar hliar vi hana.  eir heita gll og lfur. Sumir r hpnum hafa s svona fyrirbri mynd.

Blar borgarbanna jta framhj, og ekki vita hvort flki eim tekur eftir fegurinni himninum. A minnsta kosti virast engir stoppa og stga t, gefa sr tma til a njta.  a eru alltaf allir hrafer borgum.  Jafnvel svona litlum b sem essum.

au hafa daginn dag til a skoa essa norlgu hfuborg, einhverja minnstu hfuborg sem um getur.  Hr er fjallahringur allt um kring, og stutt sj alla vegu. Ferskt loft og andrm.

au setjast grjt, einsog feramenn gera gjarnan.
Horfa fegur nttrunnar. Drekka sig liti og lgun, skugga og birtu.
grum sjvarins merlar birta sem skolar a landi og lendir anginu.
Einn og einn btur siglir inn, einn og einn btur siglir t um hafnarmynni.  Seglsktur dla sr sundunum. Seglin eru hvt einsog vngir mfanna sem svfa endalausri leit sinni a ti.

Hugo og Mara sitja saman. au eru raunar oftast saman.
Hugo hugsar um a stundum langar hann til a segja Maru fr v a gamlar tilverumyndir eigi a til a koma upp huga hans.
Jafnum httir hann vi a.
a er svolti klikka a segja fr essu.
Veri gti a flk sem tala um svona einsog a sr raunverulegt, fli fr sr anna flk. Hann finnur a hann vill ekki vera a planta inn einhverjum annarlegum hugmyndum um sjklegar ofskynjanir og brjlislegar ranghugmyndir. Maur eyleggur fyrir sjlfum sr. Kannski yri engin stlka hrifinn af pilti sem vri svona gaga.  Hvaa kona velur sr mann sem er ekki heill gesmunum?  Hver vill eignast brn me manni sem gerir ekki greinarmun hinu raunverulega og hugarburi snum?  etta gti veri arfgengur krankleiki, andlegur.  Allt lagi fyrir listamenn a f frnlegar hugmyndir til a tfra, en a a telja a maur hafi raun upplifa eitthva fyrra lfi, og hgt s a muna, egar heilinn er dauur og morknaur, hva hafi gerst , er sko ekki alveg niri jrinni!

Hann httir alltaf vi a tala um etta.

 

Hann reyndi eitt sinn sem krakki a segja mmmu sinni a hann vri stundum hann sjlfur og stundum einhver annar, kannski lngu dauur hann sjlfur, en hn var ekkert a hlusta. Var ekki einu sinni hyggjufull n heldur myndai sr skoun, v hn afgreiddi etta sem ntt lj sem vri a fast kollinum drengnum snum, sem stugt var a skapa eitthva ntt og frumlegt, ea frnlegt og asnalegt.

gninni og kyrrinni arna vi sjinn ltur hann sr ngja a hugsa, hugsa einsog hann s a segja etta vi Maru: -egar g var krakki fannst mr stundum a g vri a horfa sjlfan mig utanfr.  
Hann finnur undireins a svona er ekki hgt a tala um upphtt.
Heldur fram a ora frsgnina n ess a segja eitt einasta or:
- var g essi sem var a horfa og essi sem g var a horfa , og ennfremur hafi g veri til ur einhvers staar annars staar, en mundi ekki alveg ljslega hvar og hvenr, n heldur hverju g lenti ar og .  Algjrt rugl a standa svona rugli. Hann brosir a sjlfum sr og ruglinu snu.

-Krakkarnir ra hvernig best s a komast ennan sta sem fingur Hugos lenti .  a arf a fara a finna t hvernig hgt er a komast ennan sta sem ferinni er heiti . Vonandi ekki eingngu frt me yrlu. a yri drt spaug, maur.

Meiri vitleysan!
Vi hefum n geta kvei eitthva almennilegt, krakkar.

Rtt mlin, sta ess a setja upp svona happdrtti.

Hefum ef til vill vali einhvern sta ar sem eitthva miki er af listaverkum.  Hr er aeins undarleg nttra. Ekki einu sinni rekstur gamla tmans og nja tmans, v allir lifa ntmanum og bi a loka gamla tmann inni sfnum og seldur agangur a honum.


Hugo hugsar, en varast a segja upphtt: -Kannski vorum vi uppi einhverjum gamla tma en munum a ekki. Hver veit nema vi hfum fst aftur og aftur. 
etta er auvita ekki krrtt hugmynd samkvmt v sem okkur hefur veri kennt.  Vi eigum a hafa fst einu sinni, lifa einu sinni, fara svo upp ea niur eftir v hvernig okkur hefur gengi a fara eftir reglum um gott og vont.
Dmd eftir v einhvern tma fyrirsjnlegri framt, sem er svo r a enginn hefur hugmynd um tmasetningu v mli.

Gaman vri a mla mynd af svona dmi, en svo lendir s sem kemur a dma lifendur og daua ofboslegu klri, v eir sem eru lifandi ea dauir halda v fram a eir su margsinnis bornir og geri a enn og aftur og tli sko a halda v fram allt til endmarka veraldar. a s sko fjri.

Hugi gtir ess a hlja ekki a hugsunum snum, og breytir brosinu, sem vart kom varirnar, ngjubros yfir fegur himinsins arna fjllum ofar.  a er ekkert elilegt, v allir eru a horfa essa smu fegur og drekka hana sig.

Einu sinni reyndi hann a segja mmmu sinni fr v a hann dreymdi oft alls konar flk sem hann ekkti.  Hann vissi ekki alveg hvort hann vri vakandi a hugsa ea sofandi a dreyma.
Henni fannst etta ekkert merkilegt, lklega vegna ess a hn ekkti aeins a mist eru menn vakandi a hugsa, ea sofandi a dreyma.  Allt svona anna en etta sem allir vita, hafi einfaldlega ekki mttkustvar hennar kolli.
Auvita sagi presturinn okkur allan sannleikann, og allt anna var hugarburur ea draumarugl sem ekki er takandi mark .

Ef hn hefi hlusta, hefi hn sennilega sent Hugo son sinn skriftastlinn.  Ekki hefi n teki betra vi vi a reyna a tskra ar!!!   Sennilega sta til a reka t djfla og sra t illa anda sem voru augljslega a taka sr blsta drengnum.
Hann brosir laumi.  Dramatskar lsingar hans v sem aldrei gerist eru spaugilegar.  Verst a hann getur ekki sagt neinum.
Kannski hgt a nota etta myndaseru rum til skemmtunar. En hva ef mnnum er ekki skemmt, heldur er hann orinn svartur sauur. a er slmt a vera ruvsi en hinir. Allir vera a passa inn . A gera grn a v sem sumum er heilagt er vru lei til a vera tskfaur r hinu krrtta hugsanasamflagi
Nei, best a egja.
Maur ekki a koma eim hugmyndum inn ara a maur s ekki normal.  Alveg arfi, v rugglega eru arir einfrir um a finna einhverja bresti fari manns og grafa upp allt sem talist getur ruvsi en flk er flest.

Hugo er alveg sttur vi a au eru a fara ennan einhvern sta sem hltur a vera hgt a komast .

essu landi er margt ru vsi en heima.
Algjrlega ess viri a sj annarra manna menningu, sj ruvsi stai.  a er svo margt ruvsi hans huga, hans leynda hugarheimi, a smvegis vibt af ruvsum kemur ekki a sk.  G vibt vi ruvsin sem fyrir eru.  Gerir allt enn frnlegra.

J, lklega er a svo, a s sem fr ofskynjanir telur r fullkomlega elilegar, en hinir, sem hafa pata af essum heilbrigu tilhneygingum rugludallsins, telja etta fullkomlega elilegt.  a er regin munur fullkomlega elilegu og fullkomlega elilegu. 
Mat manna fer eftir skilningi eirra og eftir v sem bi er a troa hausana eim.
Skyldum vi vera forritu einsog tlva, skilningur og mguleikar tilokair, vegna ess a forriti, hugbnaurinn sem vi drekkum me murmjlkinn, gerir ekki r fyrir frvikum neinn htt?

N hefur Hugo tilfinningunni a hann s leiinlegur. Allir eru a rabba saman, ra um a finna feraskrifstofu sem getur bent eim samgngur etta llabllaplss noruhjara veraldar.

etta flk er niri jrinni, lifir ninu, a er a segja v sem kallast n mia vi tma, mia vi dagatal og klukku.

Svo er til anna n, sem er tmalaust. --   En best er a tala ekki um svoleiis sem ekki er niri jrinni a mati n-mannanna sem eru niri jrinni.

Hugo tekur tt planlagningunni elilegan htt. Talar mli sem allir skilja. -J, best a finna tr essu og spyrja hve margir dagar fari a a komast, sj a merkilegasta, og komast til baka etta sem kallast menninguna.

 

Hugo hefur tami sr essa elilegu framkomu, en ar er vandlega ritskoa allt sem ekki m fljta me orum.
Ekki a gefa nein fri essu elilega.  a dregur aeins dilk eftir sr, er hann viss um.  Mannor er mikils viri samskiptum vi anna flk.


Maurinn feraskrifstofunni er auvita hjlplegur. etta er vinnan hans. Talar meira a segja spnsku.  Einsog i viti eflaust, eru engar jrnbrautir slandi.  Allt of ftt flk, allt of strjlblt, allt of miki af hlendi og fjalllendi, fjrum og vogskornum strndum -- og leiindaverum og fr. Jafnvel snjfl sem setja vegi kaf vnt.

Hann gefur allar upplsingar um far, um litla rtu, passlega stra fyrir hpinn, bl sem ekur ekki tmatflu heldur eftir v hver margir feramenn eru og hvaa tmum hentar eim best.

-i veri stt ef i vilji, og vi hringjum svona hlftma ur en bllinn mtir. Svo fer hann af sta egar allir eru tilbnir. Ekkert stress, engin tmapressa, afslappa og gilegt.  Er a ekki hentugt?  Ekki hgt a missa af blnum, v hann fer ekki fyrr en i eru tilbin.

 

 

au hafa aldrei s svona stran og mikinn mann einsog ennan blstjra. Hann vippar sr lttilega inn rtuna. Blstjrasti dar niur egar hann hlammar sr a.  Hann er hvorki glalegur n ungbinn. Aeins er.  Vatnsbl augu hans eru rleg, hvorki galopin nr hlflukt, aeins eru arna til a sj me.  mgulegt er a giska aldur hans.  Hvorki ungur n gamall.  Aeins er.
Hendur hans lkjast ferkar bjarnarhrmmum en hndum mennskum manni.

Hugo og Mara setjast af tilviljun fremst rtuna svo au sj raunar veginn fyrir framan blinn, hafa tsni t um framruna.

Allir eru tilbnir tilsettum tma, svo ekki er anna en leggja hann, einsog a er kalla slandi.

Smtt og smtt verur minni umfer eftir v sem fjr dregur ttblinu.
Og smtt og smtt vera vegirnir verri og verri, eftir v sem klukkutmarnir la.
a er auvita stoppa vi sjoppur. a er n venjan.

Trllaukni blstjrinn heldur ekki uppi neinum samrum.
Hann kastai ekki einu sinni kveju hpinn egar hann mtti til a skja au.  Ekki skrafhreifinn maur, greinilega.

au tala miki fyrstu, en smtt og smtt minnkar fjri samrunm.

Einhft korri blvlinni, smvegis hafoka kflum, og svona langar blferir yfirleitt, eiga sinn tt syfju og geyspum.

 

a er fallegt tsni fr veginum va. ru vsi en gerist og gengur hrabrautum og jrnbrautum erlendis, ar sem ekkert er a sj klukkustundum saman nema eins landslag allan tmann.
Hr til tilbreyting landslagi. Undarlega grir litir, dkkir og ljsir, grjti og klettum.  Klettar og hamrar sem gefa listamnnum tal hugmyndir um form og lgun sem fru vel listaverki.

En a v kemur a menn fari a syfja, eir fari a dotta, hagra hfinu sem a til a detta t hli anna veifi.

a myndast eitthvert tmaleysi.
Gerist oft egar maur sofnar. 
En enginn ltur klukkuna, enda hefur a engan tilgang. Ekki var sagt neitt kvei ea nokkurn veginn um hve langan tma ferin tki, og aan af sur klukkan hva fangasta yri n.


Smvegis suddi er fjallvegum.
Ea eru au a aka gegnum sk sem liggur yfir fjllunum?

 

Blstjrinn setur ruurrkurnar .
Smellirnir eim eru reglubundnir, alltaf eins, alltaf sama hraa.

a er hlfpartinn dleiandi a horfa tum framruna.
Auk essa er a sj, endalaust langan tma, endalausan, gran malarveg, sem hverfur undir blinn.  Rtt einsog bllinn gleypi endalausan, gran og slepjulegan vegaorm.

 


Allt einu segir blstjrinn, og a er einsog enginn eigi von a hann segi nokkurn tma nokku:

-Hr essum tkjlka slandi er vegakerfi sem slensku gengur undir nafninu kattargarnir.

Krakkarnir, a er a segja eir sem ekki steinsofa, lta allir t um gluggana.
arna er mjr, bugttur vegur, blindhir, blindbeygjur, brekkur upp og niur.

Og blstjrinn btir vi: -Endalausar efasemdir um hvort etta s frt eur ei.

Skrti, a egar lagt var af sta fr gistiheimilinu Reykjavk, var essi maur aeins blstjri, jafn nausynlegur hlutur og bllinn.  En n, egar hinga er komi, breytist hann mann me tilfinningar og splaugilegar athugasemdir.  a er einsog hann hafi veri dofinn borginni, en losni allur r lingin hr jarnesku berangrinu.

-En n er ekki svo kjalangt eftir fangasta, btir hann vi bjartri rddu.  -Nokkrar gar leiindabeygjur til vibtar, og allmargir hlar og blindhir. 

Gar frttir.
Ferir vru ekki farnar, svona a llu jfnu, ef enginn vri fangastaurinn.
Hugmynd um a vegur liggi einhvern sta, arf oftast a liggja a baki ferinni eftir honum.
a vi um raunverulega vegi, og einnig eiginlegri merkingu, annig meint, a menn hefja ekki verk r hugmynd nema til a, ea von um, a n kvenum tilgangi.
Svo er anna ml hvort fyrirhugaur rangur og tilgangur nist nokkurn tma.
Jafnvel verur leiin a markinu hugaverari en takmarki sjlft. Veri getur a tkoman veri allt nnur en fyrirhuga var upphafi.  Verri ea betri er heldur ekki vita egar upphafi verur til ea fist. 
A endi veri a skoa upphafi er v g regla sem bregst jafnoft, ea jafnsjaldan, og hn gengur eftir.

Enn sofna sumir, enn dotta arir, stara sumir t grmann, svona einsog mki ea tmalausri hvld.

 

Allt einu kemur svo vegarkafli, nokku beinn, mia vi kattargarnir, og etta er svolti srstakur vegarkafli:  a er einsog hann liggi beint fjall!!  Hann liggur upp litla h, og svo sst framhaldi ekki, er hvarfi han sr, v vegurinn beygir svo skvompu mefram fjallinu -- vegurinn, han s, virist raunar ekki eiga sr framhald, en svona er etta n bara hr strjlblum, byggum sveitum landsins. Upp og niur og lklega eitthva fram  --  vonandi.

 

t um framruna liti, essum grma, gegnum dropana sem urrkurnar eru a sletta til og fr, er vegur framundan sem endar fjalli!!

Svolti fyndi.

 

Hugo bendir Maru etta.  Hn er hlfsofnu xlinni hans.

-Sju gamni, Mara, segir hann: -a er einsog essi vegarkafli endi uppi hinni, haldi ekkert fram hinum megin, liggi beint inn fjalli!

Listamenn eiga a til a sj hlutina svona. etta er hugarheimur listamanna a sj eitthvert frnlegt fyrirbri v sem venjulegt flk ltur ekki truflast af.
Venjulegt flk veit auvita a vegurinn heldur fram handan harinnar.  Anna vri fsinna.

 

Mara ltur t um framruna rtunni. Hn brosir:  -J.. a er greinilegt a eftir nokkara mntur keyrum vi inn fjalli.  Vegurinn endar hr.  Svo hlja au bi.

Ekki ntt feralag a.

 

Mara krir sig n.  a er ekkert a sj nema grminn, og ekkert a heyra nema korri rtunni sem er randi, svfandi.  Auk ess eru allir frekar vansvefta, og meira og minna hlfsofnadi. Ea alveg sofandi. Ekki a fura tt hugmyndaflugi hlaupi me mann gnur.


Allir syfjair, nota ferina til a hvlast  --

nema Hugo.

Hann er glavakandi. Eiginlega upptendraur. a litla sem sst t vekur hj honum einhvern skiljanlegan huga.

essi sld, essi dumpungur, gerir allt svo raunverulegt. okusla fjallshlinni. Dalala near dalnum sem au ku um an. Yndisleg dul. Auvita er a essi ftlun listamannsins a sj fegur og dul svo einfldum hlut sem grmi regnsins slandi er.

Hr er ekki s litadr sem surn lnd skarta, me litsterkum blmum snum og ljsum sndum.  Hr er nnur verld me anna litrf. Svartir rakir steinar, enginn grur, svrt gljvot ml, svartur blautur vegur.

Hugo starir veginn fyrir framan rtuna, starir brekkuna upp hlinn ar sem vegurinn endar og liggur beint fjalli.

Allt einu vill Hugo endilega stoppa hr.
Mara vaknar aeins vi a Hugo stendur upp, og sr a hann tlar a tala eitthva vi blstjrann.
a getur n svo sem veri a hann tli a spyrja hversu langt s ennan langra fangasta, ar sem feramannapsarnir hrsuu hstert fyrir nttrufegur og sgusetur, menningararfleif og ruvsi feramennsku.  etta er kannski ljsi punkturinn essari vissufer?  Sj eitthva sem ekki er heima.  Auvita vkkar a sjndeildarhring manns.
 
Hugo varpar blstjrann, sem bregur gn egar hann er varpaur, v hann var a hugsa um eitthva allt anna, og rtunni var grafargn.  Ekkert heyrist nema vlarhlji og smellirnir urrkunum. Ekki einu sinni tvarpi .

Hugo biur hann um a stoppa.
Ekkert er sjlfsagara.
Sumir rumska aeins vi a bllinn stvast, sj a Hugo fer t, og a er n kannski ekki neitt til a fetta fingur t.

Hann er ef til vill blveikur og arf a f sr frskt loft, ea eitthva.

Hr er ekkert a sj.
Hvers vegna vill Hugo annars endilega lta stoppa rtuna og fara t sta sem ekkert er a sj nema brekka og fjall. 

Hann gti n ekki svara essu sjlfur. Hann arf aeins a fara t.

Auvita beygir vegurinn egar upp hina er komi, og heldur fram mefram fjallshlinni snum kattargrnum.  a a vegurinn lgi fjall var aeins brandari listamanns. Afskunin er, a listamenn sj stundum svona spaugilega hluti, ar sem essir sem eru niri jrinni lta sr ekki detta neitt svona t htt hug. a tti a vera afgreitt, nsta beygja, takk.
Ekki ng sta til a stoppa blinn og fara t a horfa brekkuna.

Hr er meira ferinni en listamannastlar. 
Hugo er einsog dreginn fram af skiljanlegri r til a skoa essa brekku vi fjallsrtur sta sem hann veit ekki einu sinni hva heitir.

Hugo gengur t ma.
Blstjrinn geyspar, teygir handleggjunm, sem eru strir einsog hrammar.
Krakkarnir halda fram a vera syfjair.
Mara ltur a vsu t um gluggann, og sr Hugo arka fum utan vegar, sem hann hefur n aldrei lfinu gert fyrr, og taka stefnu fjallshlina.

fyrstu heldur hn a etta s framhald af brandaranum hans um a vegurinn l fjalli.  Hann er alltaf a f skemmtilegar hugmyndir og tfra r  --  svona einsog listamenn gera gjarnan.  Mtf nsta verk.

Hugo gengur lengra, gengur upp brekkuna nest fjallinu. Krakkarnir ba rtunni. Engum dettur hug a standa upp og teygja r sr ti, f sr frskt loft, svona leiindaveri. Hr er hreint ekki neinn venjulegur feramannastaur, en au eru leiinni fallegan sta, og ar mun stoppa.

Hugo er eins og dreginn fram af skiljanlegri rf fyrir a ganga upp brekkuna.

Hann finnur tftir, grnar, og egar hann gengur inn ar sem einu sinni voru dyr b, sr hann fyrir sr flk ar inni.

Hann sr mur sna, Jru.
Ekki dkkhru mur sna Spni, heldur ljshra, unga konu sem hann er viss um a s mamma hans.


 

Mara stendur loks upp, spyr blstjrann hva Hugo hafi sagt.

-Ekki neitt, svarar hann. -Ba aeins um a g stvai rtuna. Hann ryfti aeins a skreppa t.
a er ekki algengt slandi a flk urfi a skreppa t ma, segir hann og horfir Maru, sem greinilega veit ekki hva a ir.  Svo hann tskrir:
-tlendingar gera ekki svoleiis, v astur eru n svolti arar vast vi jvegi erlendis, en r a segja ykir ekkert athugavert vi a a skreppa hvarf og kasta af sr vagi ti ma slandi.

Blstjrinn brosir til hennar, ar sem n hallar undir flatt og hugsar aeins og bur  -- 
brostir aftur, egar hann sr a hn hefur skili tskringarnar. Svolti feimnisml, egar ung og fgu dama hlut.
-a er nefnilega mislegt sem er hgt a gera slandi sem ekki er hgt a gera meal simenntara ja.  Vi erum svoddan sveitalubbar, frken mn.

essi blstjri, essi stri og mikli rumur, svona slendingur sem ltur t einsog trll augum smvaxinna Spnverja, hefur fallegt og barnalegt bros. Brosir me augunum snum vatnsblu.
essir rosastru slensku karlmenn svo trlega blir, a vi liggur a mlrmurinn s ekki samrmi vi lkamsstrina.  Maur bst vi drunum, en t kemur ljfasti vggusngur.

Blstjrinn vaknar vi samrurnar.
Mara raunar lka.
Hurin er aeins opin svo ferskur, rakur andvari kemur inn blinn.
Veitir ekki af v ma er rum, og frekar dauft yfir mannskapnum svona heildina liti.

g vona a hann hafi ekki veri neitt blveikur, segir Mara vi blstjrann.
-Nee, ekki held g a. Hann var ekkert esslegur.  Hress og hugasamur um slenska nttru, ea veri binn a lra a a er lagi a skreppa t ma hr slandi.
Vi stoppum alltaf egar vi erum benir um svoleiis stopp.  Einkum svona tilfelli, v hr er engin sjoppa ngrenninu, og ar me ekki um a ra br a sem slensku heitir pissustopp!  
Blstjrinn hlr.
-Ekki ntt a lra smvegis slensku, btir hann vi sr til afskunar.  -Svona eitt og eitt or, og f innsn menningu landsmanna.
Er a ekki tilgangurinn me feralgum a kynnast sium annarra ja?
Sumir eru kannski hneikslair svona nttrumenningu?  segir hann spyrjandi tn. 
Hann veit ekki hvort stlkan er hneikslu, og er a fiska eftir, hvort unga daman s of vel upp alin til a hlusta , ea halda uppi, svona vieigandi samrum.

Blstjrinn fer v t ara slma:
-Vi eigum svona hlftma akstur eftir anga sem vi tlum a stoppa og f okkur bita.  Svo eru um a bil hlfur annar tmi fangasta. ar er gifagurt og getur fari a hlakka til.  Jafnvel fallegt svona dumbungsveri. Jafnvel enn fallegra, v menningin og sagan njta sn best egar okuslingurinn sveipar allt sjanlegt dul.

Krakkana fer a lengja eftir Hugo.  Einn og einn fer a rtta r bakinu, a minnsta kosti til a lta fara betur um sig. Finna sr nja stellingu.

A v kemur a menn fara a sp hva s a gerast. Er rtan kannski eitthva bilu?
Vri n ekki spennandi hr!

Blstjrinn er binn a drepa mtornum.
Hann stendur loks upp og teygir r sr ti suddanum.

Hann horfir upp fjallshlina.
ar s hann strkinn, sem er inni tftum, og a hann borgar ar eitthva, situr hkjum snum ea eitthva svoleiis.

Vi vitum vel hva blstjrinn er a hugsa.  Hann orir ekki a segja neitt vi neinn um a ml.  Hann er hrddur um a ganga fram af ungu, erlendu dmunni, sem skildi varla a menn fru t ma til a vkva grasi rigningunni.

Hann kveikir sr sgarettu, teygir sig lpuna sna til a leggja yfir herarnar.
Stendur svo sallarlegur fyrir framan blinn, sem stendur arna mijum vegi. a er engin umfer hr essum tma rs svona veri.

J, auvita urfti a koma sveitamaur drttarvl rtt mean. -tli hann komist framhj? hugsar rtublstjrinn. 
Strkurinn drttarvlinni ekur hika tfyrir veginn og framhj, svo inn veginn aftur.  Ekki mli.  Hgir ekki einu sinni sr.

Mara er komin t. Blstjrinn bur henni lpuna sna herarnar, v a kemur hrollur hana.

-Svo er mjg reimt hr. Draugagangur, segir blstjrinn.
Mrg erlend skip hafa lent hr klettum og farist, hr ldum ur. Frnsk og spnsk skip.

g er ttaur han, og hr er sagan vi hvert ftml.
Menn hafa haft ngan tma veturna til a sinna listum. g forlta kistil, mjg gamlan, fan rnum, sem auvita voru bannaar og taldar djfullegar, en galdramenn ltu n ekki segjast og stunduu sna galdra rtt fyrir gnir og htanir yfirvaldanna og kirkjunnar.

a var mikill akkur a finna galdramenn, v var hgt a slsa undir sig jarir eirra og setja fjlskylduna niur bjum ar sem vantai vinnuafl.
a hafa n ekki alltaf veri raunverulega gldrttir menn sem voru ofsttir, heldur var me msu mti komi sk sem ttu gar jarir.

Sagan er hr vi hvert ftml, skal g segja r, en sland er ekkert a sj. Hr er saga sem er ekki skr byggingar og nnur mannvirki. Ekki snileg. Kannski ru vsi en maur upplifir feralg og menningu Evrpu.
a er a segja: meginlandi Evrpu.  slendingar tala um sland og Evrpu.
Eyjarskeggjar er stundum svolti skrtnir, skal g segja r. eir eiga a til a halda a eir su miklu meiri menn en arir.  Telja sig hafa einhverja myndaa srstu meal ja.  i sem eigi ngranna, sem haf ekki askilur ykkur fr, lti lklega svo a til su arir menn ykkur lkir, en menn svona einangrari eyju hugsa allt ru vsi.

a er engu lkara en menn hafi liti tlendingar slku hornauga a eir voru taldi htturlegir!  ess vegna var a siur kristna slandi a drepa alla skipbrotsmenn, fu sem lifu af.  a var glpur a skjta skjlshsi yfir .  Slkir manngskumenn sttir til saka.

Blsjrinn er n ekki viss um hvort hann eigi a halda fram a fra feramanninn. a virist ekki vera sossum miki anna a gera hr.

Mara spyr: -Hva gerist ef skip frust hr og menn komust af?
-eir uru ti. Frusu hel. Blddi t af srum snum.  Ef eir komust lifandi land, blautir og hraktir, tk frosti vi eim. eir rekmestu gengu ar til eir fundu b.
Oftast var flki hrtt vi manninn sem bari a dyrum, og enn hrddara vi refsingu, v yfirvaldi bannai a skipbrotsmnnum vri gefi hsaskjl og matur.

Mara verur hugsi. Hvlkur hugnaur!  Hvlk grimmd!

Blstjrinn horfir upp brekkuna, greinilega a ba eftir a drengurinn ljki sr af og fari a skila sr blinn.

Hann kveur a halda fram me frsluna, v ekkert blar a strkur tli a fara a skila sr.
Sagan hr og forneskjan er blstjranum miki hugaml. etta, sem mli snst um, eru hans forfeur, v mann fram af manni, kynsl eftir kynsl, bjuggu menn sama sta, ttaralinu, tt sum vru ltil og rr.
 
- svona oku eru menn a villast fram sjvarhamra. eir sogast ranga tt, og fara villir vega.  Eitthvert brengla seglusvi essu grjti, greinilega. Menn gersamlega tapa ttum ef skyggni er slmt.  ll klettabletin halla inn landi. Tali a mija landsins hafi sigi vegna unga nrra jarlaga sem til hafa ori vi gos.
Menn ramba fram a klettum rammviltir. Ill veur eru hr oft. Fari menn ea fjki fram af er voinn vs, v lgandi hafaldan skellur klettunum langt fyrir nean og gefur engum manni gri.
Nttruflin slandi eru ekkert lamb a leika vi, mn kra.
urfti ofurmennska til a lifa af hr.

Tali er a draugagangurinn valdi essari ttavillu manna.
eir gengu allir aftur sem drukknuu egar skipin fru niur. Eru vst oft tltandi sem sjrekin lk. eir vilja komast heima til sn. ar bur konan me brnin, og mur og feur, sem vissu ekkert um afdrif eirra.  eir finna engan fri ld eftir ld eftir ld.

a var sossum bskapur hr ldum ur. Mikil sjskn, gftir voru hr vi alveg uppi vi land.   En bskapur lagist af fyrir lngu.  essar tftir sem sr, arna sem strkurinn er, var bli.  Svona torfbir vera verum og vindi a br egar eir htta a jna tilgangi sem mannabstair.

a endai v a bndur heimtuu veg, v eir voru bnir a f niurgreidda jeppa. ingmaurinn gekk tullega fram vi a heimta veg handa atkvunum snum.   var etta fyrirbri lagt, og a kallast vegur islensku.
Bndur voru auvita himinlifandi yfir a vera bnir a f veg.  eir settu allt sitt dt jeppann og fluttu binn.
ingmaurinn tti ekki von a grnin yri til ess a atkvin hans flosnuu upp.

Menn bjuggu hr hellum stundum.  Vel hgt a halda sr hita hellum. Hellar voru einnig g geymsla fyrir mat, mtulega rakir og kaldir ef ekki var kynt. Ekki endilega frost djpum hellum.
Hinsvegar var mjg kalt verbum ar sem menn, sem fru veri, hrust.
En birnir, torfbirnir, voru hlir, merkilegt nokk.
Moldarglfi var hart og sltt vi a gengi var v. ar sem rakinn moldinni, kallaur kristalinskt vatn, kemur til ga egar moldarglfi er troi. En egar htt er a troa a ornar moldin og fkur brott. Efnafringur sndi a taki maur urra mold lfann og hnoi, verur moldin rk, ekki af raka r hinni heldur r sjlfri sr.
 
Allir torfbir hrynja svo a lokum, sperrur fna, hleslan gefur sig.  Svo grr tftin upp. Hvernig geta eir sem bjuggu hr fyrir hunduum ra fundi binn sinn aftur? Allt meira og minna horfi.

Maru finnst spurningin skrtin.


Hugo er binn a finna binn sem hann veit a er heimili hans.

Hugo grefur mold me berum hndum.
Hann lyftir upp steini essari hrundu hleslu. ar finnur hann morkinn hlut, sem hann sr sem sauskinnssk.  honum einhverja enn morknari drullu sem hans augum er spennandi hlutur. Vi a hreinsa brott mold og morku, heldur hann silfurpeningi, fornum, spnskum, sem var falinn heyi undir leppa, essum fallega sauskinnssk.
Hann ltur greinilega etta sem spennandi fund ea fjrsj.
Rtt einsog hann hafi fundi eitthva sem hann var a leita a, en samt er eitthva enn meira sem urfi a finna.


 

Mara fer a hafa hyggjur af hve lengi Hugo dvelur arna uppi hlinni. Henni er ekki sama. etta er ori einum of langt.
Hva skyldi hann n vera a pla? 
Einhver himnasending, greinilega, til a nota frumlegt verk, tekur lklega hug hans allan essa stundina.  En a er n ekki tilltissemi a lta hpinn ba svona.

Auvita vri spennandi a sj hverju hann er a safna arna.
Hn rltir af sta ttina til hans.

fyrsta sinn finni klofar hn yfir gaddavrsgiringu, hlfhrunda og rygaa, og essar fur eru argasta torfra hennar augum. Sklmarnar og skrnir vera vot af rekjunni. 
Mara er ekki, eiginlega, tbin fyrir svona svailfarir einsog etta. Hn stoppar og horfir upp a tftunum. 
Hn sr ekki Hugo, v hann virist hafa beygt sig niur.

Hn kallar til Hugos: -Ertu ekki a koma?  Vi bum.

Vi a Hugo heyrir einhvern kalla r fjarlg, finnst honum einsog hann urfi a fela sig.  Hann finnur a hann yrfti a lta sig hfuna, -  hvaa hfu? - essa sem bi var a festa hvta ullarlaga , lambhshettuna sem hann var a hafa egar akomumenn bar a, til a fela svart hr sitt.
Og a auki vissi hann a hann urfti a fela sig uppi loftinu undir rjfri.
Undarleg flttatilfinning heltekur hann.  Enginn m sj hann.
Allt etta myndaa heimilisflk bnum bur eftir a hann feli sig. Augu allra hvla honum.  Hvar er hfan?  Hvar er felustaurinn?
Allir hr eru ljsir brn og br, hann er dkkur, dkkhrur, me svarbrn augu. tlit hans er stan fyrir a enginn akomumaur m lta hann augum.  Enginn m vita a hann er til.

etta er undarleg tilfinning. Ekki svipu og oft hefur komi fyrir hann ur. Hann einsog finnur sjlfan sig einsog utanfr s, er hann sjlfur en finnur sjlfan sig allt ru umhverfi, allt ru samhengi.
Aldrei hefur honum fundist hann vera a ganga af gflunum tt svona hafi komi fyrir, heldur gefur etta tilfinningu um a vera satt, raunverulegt, og ekkert klikka. 
a er kannski svona a vera klikkaur, ea me ofskynjanir, a manni sjlfum ykir ekkert athugavert vi etta, en rum lst ekki etta. 
ess vegna segir maur aldrei fr essu.

Mara gefst upp a n sambandi vi Hugo og snr vi niur veg. Hn er orin vot fturna.
Krakkarnir spyrja auvita hva s gangi.
-Hugo er arna a finna eitthva vo vo sniugt, ltur t fyrir, segir Mara.

etta er ekki fyrsta sinn sem hann gleymir sr snum hugarheimi. etta er bara Hugo.
En er ekki ng komi?
Reynum a f hann til a koma, svo vi getum haldi fram ferinni.


 

huga Hugos koma atburir, en ekki neinu framvindusamhengi.
a koma menn einhvers konar embttismannabningum randi tt a bnum.
Hugo finnur a hann er Huginn, sem mamma hans, Jara, varpar, og hann verur a fela sig ur en eir koma.

Mamma hans er flutt brott af essum mnnum. Hn er mehndlu einsog sakborningur. a rkir rgandi gn og mikil sorg bastofunni.

Nstandi angist grpur Hugo.

Hugo, sem veit a hann er Huginn Jruson, er aeins barn, horfir r felusta snum.  Hann veit a mamma er saklaus. Hann strengir ess heit a sanna sakleysi hennar.
En hvernig?  a virast engir vegir frir.

-Hellirinn, hugsar Hugo. a er hellir.
Hann gengur t r tftunum, rakleiis brekkis upp fjallshlina.


Krakkarnir sj n a Hugo er sko hreint ekki a koma, heldur tekur hann stefnuna upp okuna.
Blstjrinn ltur Maru, spyrjandi augnari.  Svona einsog hann segi, tt hann aeins hugsi a:  -er ykkur sama tt hann fari svona og lti okkur ba?
Maru er ekki sama. Nei henni er ekki sama. Hn fer n uppeftir, ekki lengra en nrri v a tftunum.
Hn kallar:
-Hugo.
Hann ltur ekki vi, gengur aeins hraar, stefnir klettabelti fjallshlinni.

Ekki eru a endilega sgurnar sem blstjrinn var a hra hana me sem f hana til a fara eftir Hugo, heldur finnst henni etta ekki viurkvmileg hegan gagnvart hpnum.
-Hva heldur hann eiginlega a hann finni arna?, hugsar hn

Hugo kemur a klettabeltinu.
Hann er ekki einu sinni mur. Hann er fullur orku, tt hann s ekki fjallagarpur n tivistarmaur a neinu leyti.

Mara er orin sveitt og m.  Hn kallar anna kasti Hugo, sem ekki einu sinni ltur vi, heldur arkar fram,
N fer allt a vera ftinn, ur og skria.
Mara hrasar og skrikar ftur ru hverju spori, en Hugo er lttfttur og einsog hugurinn beri hann svfandi upp brekkuna.

Hann finnur op hellis, og ggjist inn. arna er engin htta ferum, finnur hann.  Eins konar skjl og kyrr, athvarf og ryggi, slubl tilfinning grpur hann.
Augu hans venjast myrkrinu.
Hann veit a fyrir utan var eins konar tihs, og ekkert elilegt a anga vri gengi fr bnum, enda hafi veri arna troinn stgur fr bnum tihsi.
En anna var ekki neinna vitori nema heimamanna: Hellirinn.
anga lgu essi gng, hr er munninn.  Hann bograr inn um opi.

Hugo er kyrfilega flktur eitthvert heilagt heit ess efnis a segja sannleikann mlinu. -  Hvaa mli?


Mara klngrast alla lei, sr hvar fjalli gleypti Hugo: Hellisop.
Hn var bin a lesa um a hundru hellna vru slandi, alls konar hraunhellar og hellar eldri berglgum.  Sumir hafi veri notair sem mannabstair, ea sem fjrhs.  etta er greinilega einn essara hundraa hellna sem essu landi finnast.  En hva skpunum er Hugo a pla?  Hellaskounarferir voru alls ekki feraplaninu.

Hn kallar inn myrkri:  -Hugo, ertu hr?
Hn fikrar sig fram. 

Innar hellinum er birta. a eru tvr raufar berginu.  Mara ltur uppfyrir sig.  Bergvatn seitlar inn bergveggnum. Glfi er sltt. Veggirnir hrjfir.

-Hugo, kallar hn, og n sr hn mta fyrir honum rmu rmi hellisbotninum.  -Hverju ertu a leita a, Hugo minn!

-Ekki trufla mig, Mara.   g ver a finna sannleikann.

Hugo er annarlegur og rum heimi. Svarar ekki nema einsog t lofti. Augu hans horfa eitthva sem ekki er arna.  Hn reynir a tala vi hann, en a er einsog hann vilji ekki lta trufla sig.

-Heyru, Hugo minn.  Krkkunum er fari a lengja eftir okkur. au vilja fara a halda fram.

Hann svarar ekki. Leitar einhvers arna inni hellinum, sem ekki er arna.
-Pabbi, segir hann hlfum hljum.  -Og Bruno.

Hann gengur a opinu sem ljsgltan kemur innum, og horfir yfir bjartftirnar near hlinni.  Han sr einnig t veg.  Han sr til mannafera.  Hinga er hgt a komast n ess a til manns sjist.  Hr er hgt a felast.
Hann starir t um opi.

-etta er felustaur pabba, hugsar hann, ea tautar.  -Og Bruno var hr lka.

Maru er illa brugi.  Fl dagsbirtan r raufinni lsir upp andlit Hugos. Svipur hans er einsog fergjulegur. Mara sr a eitthva er a.  Eitthva verulega alvarlegt. Augu hans eru mist flktandi, ea starandi, andadrtturinn grunnur, allt fas hans ber vott um hugarstand sem ekki er anna en annarlegt augum Maru.

Hn bakkar t r essari vistarveru, og Hugo tekur ekki einu sinni eftir v.
 
Hn fetar sig fram gngin og t, fer niur brekkuna, og er orin illa til reika, bin a rfa buxnasklmina, skrmu lfunum, og henni er miki niri fyrir.  a sj allir.
-Vi verum a f hjlp. a er eitthva miki a.

Blstjrinn vill vera viss: -Er hann ekki bara hellaskounarfer?
a er trlega heillandi a kanna hellana slandi.
eir eiga ekki sur sgu en okan og myrkri.
-Nei, svarar Mara. -Hann er annarlegu standi. Vi verum a f lkni ef a er mgulegt.

-Er Hugo eitthva enn skrtnari en venjulega?, spyr einhver r hpnum.
Svipur Maru er ungur, hn dregur djpt a sr andann, og a segir meira en or.  etta var ekki fyndi.

-Vertu rleg, stlka litla, segir blstjrinn hgt og hyggjulaust. -etta getur n ekki veri svo alvarlegt.
Best g rlti upp hellinn og tjnki vi kaua.
Hr morar allt lttrugluu flki, skal g segja ykkur.  Miki um srvitringa og flk sem sr meira en flestir arir.
mnum huga er etta skemmtilegasti staur jru, segir hann og hann hlr, v krakkarnir eru greinilega ru mli.

Mara er ekki eins hyggjufull og hn var. Eitthva svo traustlegt a hafa svona rlegan mann sem er til a hjlpa.

Svona strir menn eru strstigir.
Blstjrinn stikar upp hlina, ftviss og hragengur tt hreyfingarnar su allt a v letilegar. Hann virkar frekar einsog trll a rlta heim til sn fjalli en a arna s sk venjulegur blstjri a taka a sr a koma vitinu fyrir farega sem er a vera til a tefja fr.



Hugo er sestur sillu hellinum. Hreint ekkert fararsni honum.

Hann sr fyrir sr Jru, mmmu sna, koma me mat handa pabba hans. a rkir miki strki milli eirra.

Hann sr stra hundinn hans pabba, hann Bruno, sem vk ekki fet fr hsbnda snum.

Auvita var einhver sta fyrir v a pabbi hans bj hr essum helli sem enginn vissi af.  Hann var svona dkkur brn og br, einsog hann sjlfur, Huginn Jruson.  Allir arir ljsir yfirlitum.

Hugo upplifir lngu lina atburi, egar tftirnar voru br og ar bj flk.
egar einhvern kunnugan bar a gari urfti hann a felast. 

bjarloftinu, uppi rjfri, var einhvers konar fleti gamallar konu. Henni var frur matur anga upp. Sennilega karlg.  Hann fkk bita me henni egar einhver gestur var, og enginn akomumaur fkk pata af a hann var arna felum.  Allir vissu um gmlu konuna arna, og kjamsi henni var ekki til a vekja grun um a arna vri felum ltill, dkkhrur drengur.

En pabbi hans var alltaf hellinum egar gest bar a gari.
a var hltt og gott hellinum.
Reykurinn r eldstnni var ltinn fara t um gat ar sem hann sst ekki fr veginum. Enginn mtti hafa minnsta grun um a arna vri mannabstaur.

Pabbi hans gat alltaf fylgst me mannaferum tum etta op bergveggnum. a var einhver nausyn, finnst Hugo n.

Han r fjallshlinni sst miklu lengra en fr bnum.
Fr bnum s fr vegurinn hvarf vi klett.

Eitt sinn sem oftar  --  sr Hugo fyrir sr -- var presturinn a hsvitja. Hugo fyllist reii og hatri egar hann upplifir etta atvik.

Hann finnur a mikil tortryggni rkti vi tar komur prestsins, sem virtist vera arna hsvitjun tma og tma.

Presturinn fkk mat og gistingu.
Jara jnai honum, dr af honum stgvlin, fri honum matinn.
Hann vann ekkert anna en etta, hugsai Huginn Jruson, sem horfi hvtar hendur prestsins r felusta snum. Ekki vinnulnar hendur einsog llum rum.
Hann t og drakk, hlt uppi samrum. Ltt verk og lurmannlegt.
 



N rennur upp fyrir Hugo a essar meintu hsvitjanir voru svona tortryggilegar vegna ess a r voru njsnaferir.  En hverra vegum og hvaa tilgangi?
Var etta einhverju samhengi vi tilveru hans sjlfs?
Vegna ess a pabbi hans var hellinum?

Presturinn vildi snga hj Jru, en hn stjakai vi honum, og lokin, egar hann gerist nrgngulli og enginn bastofunni ori a veita henni hjlparhnd, veitti hn honum verka.
Prestuinn var reiur og sagist skyldu segja fr essu ofbeldi sem hann veri fyrir essum b, fullkomnum skorti gestrisni og viringu fyrir Gus jni.

Hugo finnur a hann fyrirleit essi hrsnior, Gus jnn. Allir bastofunni litu prestinn sem engan aufsugest, og tldu hann yfirvaldanna jn. 

Hugo skynjar n, a hann sem Huginn, var a varast a presturinn yri hans var. Var a skilja a prestuinn svoklluum hsvitjunum, vri httulegur njsnari.

En hvers vegna?  Allt etta rgandi pukur og hugnanlega andrmsloft?

Hugo nr ekki samhengi.  Hugur hans er uppnmi. Hann getur ekki yfirgerfi ennan sta, v a er eitthva hr sem hann arf a komast til botns .

er einsog pabbi hans, sem honum finnst sitja arna hellinum, lti hann brosandi og hvetjandi.

Bkin.  Bkin bkasafniu.  etta var rdd pabba hans.  Bkin sem var ekki til safninu.

Hann man n a pabbi hans og manna sgu honum fr llu sem gerst hafi.

a var aftakaveur. Spnskt skip lenti hrakningum, lenti klettunum ofsabrimi, tk niri skerjum, og brotnai spn.

Menn og lauslegir munir hrifust me briminu og skullu klettana. Lkin voru v og dreif. Sum hurfu hafrti.
 
Pabbi Hugins rankai vi sr fjru, og Bruno st yfir honum, beit ft hans og dr hann fram upp fjruna fr ldunum sem vildu hrfa hann til sn.  Str, str, str var essi svarti hundur. Ekki rennilegur a sj, en tryggur hsbndanum.
 
Lti mundi pabbi hans anna en a menn komu honum til hjlpar ar sem hann l, kaldur og slasaur, svartri, grttri fjrunni.

Bruno hafi fundi b.  Hsbndinn var var vi a krafsa var bjardyrnar, og heyri lgt gelt, og lgt lfur. Hundarnir bnum byrjuu a gelta. Hsbndinn fr t glugga, og br heldur en ekki brn, v slka skepnu hafi hann ekki augum liti fyrr. Dri, strt, svart og blautt, krafsai aftur hurina, lfrai mtlega, var rlegt, hringslai bjarhellunni, hringslai hlainu. 
Hsbndinn greip skotvopn og fkk me sr vinnumann til a athuga nnar hva hr vri seyi.

eir opnuu bjardyrnar lti eitt og ggust t. essi stra skepna gekk aeins fr, stoppai hlainu, krafsai, lfrai enn n.
etta var hundur, og hann var a reyna a tj eitthva.
Hsbndanum datt hug hva a gti veri:  Skipbrot.
etta gat ekki veri anna en skipshundur.

Hsbndinn og tveir vinnumenn eltu hundinn til sjvar. ar l maur, aeins einn maur, lifandi, en lki annars manns og lauslegum munum r skipi skolai land. eir su og lk marandi hlfu kafi, og egar nnar var grennslast, voru fleiri sem hfu drukkna og borist klettana, ar sem landganga var ekki mguleg.
Lklega hafi hundurinn synt me manninn sem lifi af og dregi hann land hr.

Skipsskrokkurinn var a liast sundur, fastur a hluta milli skerja, barinn af thafsldunni.

Hsbndinn og vinnumennirnir hjlpuu sjmanninum ftur og leiddu hann, ea frekar bru hann, heim b.  ar var hl a honum.  Hundurinn elti og var greinilega ktur og akkltur, tt hann vri slptur og rekaur.

Hundurinn fkk ekki a fara inn bastofuna, en lagist bjargngin eins nlgt bastofunni og honum leyfist. Hundarnir bnum ltu sig hverfa.

Hjin bnum geru sr fulla grein fyrir httunni sem v fylgdi a brjta lg og hsa skipreka tlendinga.
Allir vissu a enginn mtti vita.


 

Blstjrinn trest inn gngin a hellinum, kallar inn: -H, ertu hrna?
Ekkert svar. Hann kallar aftur og trest lengra inn gngin.
essir stru menn eru vanir v a umhverfi er ekki alveg snii fyrir .  urfa alltaf a beygja sig egar eir ganga innum venjulegar dyr venjulegum hsum.  Hr er ekki neitt venjulegt, heldur venjulegar astur.  Allir urfa a bogra hr.

-H, ertu hr?

Huginn situr sillunni. Andlit hans er fjarrnt.
Blstjrinn sest vi hliina honum, hress og ktur, og spyr:
-Hva ertu a pla?

-Hugo ltur augun honum og segir: -Hva gerist hr?

-Hr? spyr blstjrinn.  -Hr hafa tal hlutir gerst. Hva ert a hugsa um?

N rennur enn meira upp fyrir Hugo: 
-Hr, einmitt hr, horfum vi pabbi tum raufina, sum prestinn ra brott fr bnum.

Flki bnum s einnig prestinn ra brott, og hvarf fr bnum fyrir klettinn. a s ekki anna en a a hann rei brott og leiis heim.

Pabbi og g sum meira.
Han sst vegurinn allur.  Sst ar sem vegurinn liggur fram.
Vi sum a prestuinn kvaddi bjarhlainu, steig bak eim blakka og rei heim lei.
Vi sum a presturinn fr ekki lengra en hvarf fyrir klettasnsina.  ar fr hann af baki, tjrai hestinn, gekk upp fyrir klettinn, ar sem ekki s fr bnum.

Blstjrinn hlustar sallarlegur, einsog ekkert s sjlfsagara en svona tal.
-Einmitt a, segir hann.

-J.

Nokkru sar sum vi mmmu koma t r bnum og ganga af sta upp tihs.  Hn var me matinn handa okkur.

Pabbi fr fram gngin, tlai a vara hana vi, segja mmmu a presturinn hafi ekki fari nema rtt hvarf.  g lddist eftir honum.  Hann gaf mr merki um a lta ekkert heyrast til mn. Ba frekar innst hellinum.  Pabbi s hvar presturinn hafi fali sig tihsinu.

Huginn horfir aftur blstjrann, augu hans eru opin og tindrandi, og honum er miki niri fyrir.

-Mamma kom inn gngin me matinn handa okkur. Pabbi hvslai a henni a presturinn hafi seti fyrir henni, falist tihsinu.

Vi reyndum a fela okkur ti skoti.
Vi heyrum a presturinn paufaist inn gngin eftir mmmu.

Hn st arna miju glfi,
st grafkyrr me matinn.

-Jja, sagi presturinn storkandi. -tlar a matast hr, ljfan?
Ekkert sm sem tlar a raa ig.
Hann leit strnislega matinn sem hn hlt .
-Og bi a kynda vel.
Hr er nokku notalegt a vera, setjast aeins niur og f sr bita. Og kannski eitthva meira.
Hann horfi gnandi mmmu.  a var eitthva djfullegt augum essa Gus jns. Einsog langr ngja.

a var gn. rgandi gn, og tminn st kyrr.

Glotti augum prestsins leyndi sr ekki. Hann var sigri hrsandi yfir einhverju.

-Hverju ?, spyr blstjrinn.

-Hann var a njsna.
N agnar Hugo. 
Blstjrinn bur. Hann er orinn spenntur sgunni.
-Um pabba, btir Hugo vi.



 

Niri veginum ba krakkarnir vi blinn. Ekki blar Hugo og manninum sem var a fara a skja hann.
Skyldi hann hafa lent vandrum.  a er kannski eitthva meira en lti a?

-Eigum vi ekki a fara lka arna upp, og g hva er a gerast?

-Nei, vi skulum lta manninn um etta.  Hann er rlegri en vi og tekur ekki svona uppkomur neitt inn sig.
Kannski gerum vi aeins gagn me a fara lka inn ennan helli.

a verur ofan a ba enn um hr.
S bi verur a vsu aeins lengri en au bast vi.

a er vegna ess a Hugo og blstjrinn sitja hinir rlegustu sillunni hellinum og kryfja mlin til mergjar.




-Hva gerist svo? spyr blstjrinn Hugo.

-a gerist leiftursnggt.  Fyrst st tminn kyrr. Presturinn horfi mmmu, fri sig hgt nr henni.  Mamma hreyfi sig ekki.
g veit ekki hvort hann s okkur pabba ea ekki. Vi stum hnipri ti horni.
En a var pabbi sem hann var a leita.

t r dimmu skoti kom Bruno. Hann reis upp afturlappirnar, skellti prestinum glfi og beit hann barkann.

Blstjrinn horfir Hugo.
Hugo starir glfi.
Hann starir stainn ar sem presturinn l, dauur, bitinn barkann  --  fyrir fjrum ldum san.

N verur lng gn.
Eitthvert samhengi virist vera a koma hugsanir Hugos.
a er honum mikill lttir.
Hinga til hafa atvik komi upp huga hans sundurlaus, oftast molum, ruglingsleg.  Hann nr ekki alltaf samhengi.
Ekki hva sst er gilegt a hann getur n tala vi einhvern um etta, n ess a vikomandi telji hann geggjaan.


-Hver var Brn, spyr blstjrinn.
-Str, svartur Doberman sem pabbi tti.

Hugo, ea eiginlega Huginn Jruson, heldur fram:  -g man a mamma fr, til a segja hsbndanum fr essu hrilega atviki.

Hann kom upp hellinn.
Vinnumaur me honum.

Vi Reiddum lki t veg.
Handan vi klettinn bei blakki hesturinn prestsins.
Vi teymdum hann fram veginn a gljfrunum, steyptum lkinu ofan gljfrin, og slepptum hestinum, me tauminn uppi. Hann tk rs, lklega heim prestsetri.

-Ekkert okkar svaf vrt essa ntt, muldrar Hugo.
-Myndi etta lta t sem slys ea ekki?

Blstjrinn tekur essu llu me stkustu r:  -Prestar voru oft mla hj yfirvldum vi a nota hsvitjanir til a segja til um fjrhag flks.
eim var treyst, og eir gtu hala upp r flki upplsingar sem yfirvldin hefu aldrei geta fengi ru vsi ea af eigin rammleik.   Blstjrinn bur aeins, gefur Hugo tma.

-Hva svo? Hva gerist svo?

a yrmir yfir svip Hugos.
-eir komu. eir leiddu mmmu brott. Sgu a hn yri yfirheyr.
g horfi a r felusta mnum bastofuloftinu.

Angist hrslast um lkama Hugos, n Hugins Jrusonar, sem var heltekinn harmi, liggjandi hnipri bastofuloftinu, horfandi yfirvaldi handtaka mmmu.
-eir tku hana. Klluu hana fordu.

Hn kom aldrei aftur.

g strengdi ess heit a koma henni til hjlpar. En hvernig, a vissi g ekki. Enginn mtti vita a g var til, v g var kolsvartur og hefi lklega veri kallaur djfulsins afkvmi ef kunnugir hefu mig augum liti.
En g var einsog pabbi. g skildi aeins a enginn mtti vita a pabbi og g vrum til.  etta var leyndarml okkar heimilis.


Blstjrinn, jafn sallarlegur og yfirvegaur og venjulega, segir me lflegan tn rddu, tn sem gefur ga von og mikinn skilning:
-Vi erum lei t Eyrina, einsog veist. a er plssi sem ferinni er heiti . Alltaf kalla aeins Eyrin daglegu tali. ar er einmitt Hrasskjalasafni.
Frnka mn vinnur ar.  Hn er kafi a grska.
g er viss um a hn finnur etta ml fyrir okkur.
Hn er einsog lfamr. Nett og falleg me blan rm.
Yndislega ltil frnka.  Einskonar dkklfur me hvta vngi.
Kann allar sgur sem til eru essum kjlka.

Hugo hugsar: -Hann sagi fyrir okkur.
etta er fyrsta sinn sem hann hittir einhvern annan sem ltur svona undarlegheit sem sjlfsagan hlut.
essi maur ltur ekki svo a g s galinn?

eir standa rlega upp, mjakast fram gngin og t  -- t ar sem einu sinni var tihs, r hverju var innangengt hellinn sem enginn vissi til hvers notaur var.



Krakkarnir sj n loks  -- eim til mikils lttis -- a blstjrinn og Hugo ganga niur skriuna.
Skrti a eir ganga rugglega, eim skrikar ekki ftur, engu lkara en etta, sem ltur t augum krakkanna sem rgustu torfrur, s jafn sjlfsagt og auvelt yfirferar og borgarbum er a ganga slttri gangsttt.

En eim virist ekki liggja neitt , tvemenningunum.
Hr er nefinlega hugtaki tmi eitthvert allt anna hugtak en gerist og gengur meal borgarba.
Tmi er eitthva sem ekki kemur mlinu vi. Megngutmi gtir sn sjlfur en a er einstaklingur a ba sr til njan kropp, mjaltatmi er daglega regla, tmatal er skemmtun eirra sem gaman hafa af tyllidgum, gamli, horfni tminn er tmstundagaman grskara.  Framtin er eitthvert spennandi, galopi tm sem vi gngum inn einsog leiksoppar rlaganna rtt fyrir tal fnar hugmyndir um hva vi tlum a gera.
Dagur og ntt er ekki tmi heldur yfirbor jarar fleygifer, me okkur , austurtt.  rstir er mndulhalli jarar, bjrt sumur og dimmir vetur. a sr allt um sig sjlft.  Vi urfum ekki a hafa hyggjur af v sem nttran okkar stjrnar.

Ekkert tmahugtak er til arna sem nr v sem vi tengjum vi klukkur og dagatali veggnum, sem er tkrota af skuldbindingum, gjalddgum, fundartmum, alls konar tmum.

Krakkarnir vita til dmis nkvmlega hvenr au urfa a mta KEF, klukkan hva og hvaa mnaardag, til a n vlinni heim.  a er sko tmi.  Drt a missa af flugi.

En hr er ekkert svoleiis til.
Blstjrar hr essum kjlka aka eftir kattargrnum, og koma fangasta egar eir koma fangasta. Hvorki fyrr n sar.

Tmi er svii hugsana vakandi manna.  Tmaskyni brenglast vi a vi sofum djpsvefni, ea okkur dreymir, og egar vi sofnum svefninum langa kemur hann okkur ekkert vi.  Einnig vkustandi ar sem engin hugsun er, er tmaleysi. erum vi handan hugsana tmaleysu og rmleysu.
Vi sjum v svart hvtu a tmi er tilbningur, lklega arfi, er-var-munvera lklega breyting r einu anna, ha?  Plat. Hugarburur. ar me eru hugtakaplingar sem essar arfa tmasun um arfa.



Blstjrinn, essi stri rumur, segir Hugo sgur leiinni niur fjallshlina.
-Frnka mn litla grf upp sgu sem g ver a segja r: Prestar hfu a hlutverk a hugga ekkjur sjmanna sem frust. eir geru a oft einum of vel, a er a segja, gerust of vingjarnlegir, of nrgngulir, misnotuu sr ney kvennanna og sorg, vissu og fyrirvinnumissi, og a a hann sjlfur var heilagri eirra huga en anna flk. Ekkjurnar vissu a bli yri teki af eim, brnin sett niur, r sjlfar yru mannrttindalaus vinnuhj einhverra hsbnda, og eignarrttur eirra landinu var ekki til hugum eirra sem gtu slsa a undir sig.
eir komu r sinni vel fyrir bor, prestanrir.  Yfirvaldsins eigingjarnar arfir og heiarleg form, og peningar, voru oft ekki minni ttur starfinu en a boa Gus or.  eir geru sig missandi me v a jna svona tilgangi.
Flki bar oft heilaga viringu fyrir eim. a var engin vafi ea efasemd um starf eirra og mikilleik.
a geri eim auvelt fyrir til a f flk til a treysta sr. eir gtu hala upp r v leyndarml sem kmu yfirvaldinu til ga.
a tti sjlfsg gestrisni a hsa prestinn og hlja honum bli hj ungri stlku.  Mikill heiur a f a hlja presti.
Og svo kemur sagan sjlf:
Hnsur, hnsutorfur, ttu a til a velta btskeljum, lku sr a v a rugga btunum, sem svo endai v a r veltu eim.
 Hnsurnar tu svo sjstakkakltt mannakjt lifandi ekki kjalangt fr landsteinum. etta var bi skemmtun og veisla a hnsanna mati.
Eitt sinn tkst manni, raunar vinnumanni b ekki langt burtu, a komast land undan hnsutorfunni, blugum og hrktum. Honum tkst a haltra heim verbina, en skinnftin voru frosin utan honum, fu ullarnrftin frosin vi lkamann, og hann var stirur og lerkaur.  ar var gert a srum hans. Frttin um daua mannanna barst me frukonu.  Presturinn tk hlutverk sitt sem huggara mjg htlega og huggai ekkjurnar.  ar vissi essi maur sem af komst.
Vinnumaurinn lagi v land undir ft og gekk alla lei heim binn sem hann var vinnumaur . a var vetur, myrkur, slydda, en hugurinn bar hann hratt fram heim. Hann gekk inn binn, og ar var prestuinn a hugga ekkjuna, konuna hans.  Vinnumaurinn leit raunar t einsog sjreki lk, og skaut presti a miklum skelk bringu myrkrinu a prestur hentist hlfstrpaur t r rminu og rst a draugnum me bnaulu og barsm.
Heimamenn voru ekki svo trgjarnir a telja manninn draug, og skkkuu leikinn.  Vinnumaurinn fkk ahlynningu og blar mttkur. Prestur var snggur ftin, og kom sr brott, sneyptur og fmll.


eir koma vi tftunum, staldra ar vi.  ar var einu sinni br.  eim b tti leyndarmli heima fyrir lngu lngu san.
Hvern varar sossum um a n, nema hva sagnfringar og grskarar hafa gaman af svona skringilegheitum.

J, vi vitum um dreng sem vill f a vita hva gerist me mmmu hans. Hann arf a vo mannor hennar. Segja sannleikann.  Hn var saklaus.


Krakkarnir ba enn vi rtuna og eru fegin a n er loks hgt a halda ferinni fram, og hgt a koma Hugo til hjlpar essari  skiljanlegu og sngglegu slarkreppu hans.

-Jja, segir blstjrinn hress.  - er a skrnglast t a Eyri.
ar er ll astaa fyrir okkur Hugo til a komast til botns essu mli.

Krakkarnir ykjast skilja dulmli og snjalla lei essa stra, rlega, yfirvegaa manns til a tala um fyrir Hugo.

Hugo segir Maru a frnka blstjrans vinni i essu plssi sem kallast hr daglegu tali Eyri.  Hann muni hitta hana ar.
Hn sr mjg vel a sr svona mlum, og alltaf til a hjlpa og grafa upp gmul ml.

Hugo er ktur.
Mara er ng.
En ekki smu forsendum.  a vitum vi sem bar hliar mlsins ekkjum.

a, sem vi vitum ekki, er, me hvoru liinu blstjrinn spilar, hvort rumurinn er raun kafi dularfullum, vafornum hryllingsmlum, ea er aeins binn a finna ga lei til a koma Hugo til hjlpar greinilegum andlegum rleika hans.

Blsjrinn veit alveg hva hann tlar a gera egar on Eyri kemur.  a verur eftir svolitla stund.


Bllinn skrnglast fram undarlegu tmaleysi.  Hr er hvort e er enginn raunverulegur tmi til. Auvita eru au langt eftir tlun, en a virist ekki skipta neinu mli hvort au n fangasta klukkutmanum fyrr ea siar.
Hpurinn tekur glei sna.  Vonandi er etta ekki alvarlegt me Hugo. Vonandi hgt a bjarga essu einfaldan htt.

fangastaurinn er sagur hugaverur fyrir mislegt srkennilegt menningu og nttru, ea svo segja feramannapsarnir a minnsta kosti, tt ekki s nafi stanum finnanlegt Google Earth.

En a er n margt til hugum flks dreifblum lndum sem ekki er ngu strt hugum eirra sem gera landakort yfir jrina alla.  Og ekki ngu athyglisvert.  Sumt aeins skrti og stabundi.  ekkert erindi t hinn stra vef.

-Eftir tal beygjur og tal brekkur ar sem arf a skipta niur, tekur vegurinn skyndilega a liggja niur vi.  ru megin vegar eru snarbrattir hamrar niur endanlega djpan dal sem er fullur af dalalu og sr v ekki dalbotninn, hinum megin snarbrattur klettaveggur sem sr ekki fyrir endann tum rtuglugga s, aeins veggur upp okuna ea himininn ea almtti, ea eitthva arna uppi.

N er aeins niur og meira niur, niur bratta brekkuna, svo blstjrinn er bi lgum gr til a lta mtorinn taka vi ferinni, og bremsunni.
-Alveg a koma, segir blstjrinn hressilega.  -Erum a sturtast on Eyri

Vonandi fi i ekki hellu fyrir eyrun vi svona mikinn harmun svona sngglegan.
tekur maur fyrir nasirnar og bls , annig a rstingurinn hljhimnuna jafnist. Ea kingja. F sr brjstsykur.
Og ef mann kitlar magann er ekki anna en brosa, og ef maur er hrddur, ekki lta neinn annan sj a.  Bara lta t fyrir a vera tff. 
tt hr s allt fullt af draugum og afturgngum, gera r okkur aldrei mein.
Frekar a allar gar vttir su me okkur.

Vi essu er auvita ekker svar, hvorki jtt n neita.
Svo enginn segir neitt.
Auvita er engin htta ferum, en etta er n samt skrti, gnvekjandi og hrfandi senn.

etta plss er lti og virkar eiginlega mannlaust. Enginn er ferli.
Krakkarnir teygja r sr.
Blstjrinn fer inn hs, kemur t aftur me konu fylgd me sr, segir vi hpinn:  -Hr kemur rtta manneskjan til a sna ykkur allt a merkilegast hr.
Svo skuli i endilega fara heita pottinn.  a er missandi ttur a heimskja Eyrina. etta er nefniega heitur pottur sem engan sinn lka vri verld.  Sklur er hgt a f leigar, ef ykkur er illa vi a fara allsber on.  Sumir eru svo rgbundnir af jflagsreglum a eir geta ekki baa sig nema ftum.

Blstjrinn hlr.
Krakkarnir geta eiginlega ekki anna en brosa.
Auvita fara au ekki allsber ll saman on.  a getur veri a slendingar geri slkt, einsog blstjrinn lt skna, en, maur lifandi, etta vri hreint t sagt gilegt og viurkvmilegt.

Blstjrinn btir vi: -i eru ekki bin a vera ngu lengi slandi til a fla menninguna.  g veit a vi erum skrtnari en anna flk.

Vi urfum aeins a sinna mlefni, hrna vi tveir, segir blstjrinn og kinkar hfinu til tt a Hugo.

Hvort hsi er svo merkt Heilsugslust ea Hrasskjalasafn segir spnskumlandi unglingum ekki miki.  au koma til me a sj aeins hs, og skilst a ar vinni einhver sem getur hjlpa Hugo.

-g vil endilega f a koma me ykkur Hugo, segir Mara allt a v bijandi, en einnig me kvena kveni fasi snu.

Blstjrinn ltur Hugo, einsog til a segja a hann veri a kvea a. Hugo veri a svara Maru:
-g hefi gaman af v, ef nennir a standa svona lguu.
missiru af v sem krakkarnir eru a fara a gera hr, btir hann vi, til ess a vita hvort Mara vilji frna v og hanga inni skjalasafni me grskurum, en grskarar eru ekktir fyrir sitt tmaleysi og langar agnir mean eir hugsa og leita.

Mara er kvein.  Ekkert hr er henni meira viri en a a vita hvort hgt er a hjlpa Hugo.

au ganga rj ara tt en hpurinn, og a er bara gott ml a n a hjlpa Hugo.  Ea a minnsta kosti finna t hvort nokkur rf s yfirhfu a hjlpa honum.

Blstjrinn fer me au kvei hs, og spyr konu sem au mta forstofunni, eftir frnku.
Konan bendir eim a ganga inn salinn.
-Jara, kallar konan inn salinn, sem er lti anna en bkahillur, og a auki gamalt skrifbor. -Frndi litli vill finna ig.

-Jara?? hugsar Hugo. -Heitir lfamrin, frkna trllsins, Jara??

-J, g er hr, er svara mildum lfarmi, sem kemur einhvers staar fr;  greinilega er hn stdd innanum bkahillurnar einhvers staar.

-N urfum vi sko a tefja ig, frnka, kallar hann glalega.

-g er hr, svarar lfamrin.
au renna a hlji.
Uppi trppu er nett stlka, sem er dkk brn og br. Svart hr hennar er lia, augun tinnusvrt.
Hugo starir stlkuna.

-Hr er nefnilega tndi hlekkurinn kominn ljslifandi, heldur blstjrinn, hann frndi Trlli, fram.
-Geturu n sakamli um Jru formur na?

Svartlfurinn, hn frnka sem heitir Jara, tripplar lttftt niur stigann.  Hn er ltil og nett. Kvik hreyfingum. Svfur eiginlega fram, hefur gngulag sem stingur stf vi unglamalegt plampi sem einkennir slendinga upp til hpa.

-Minnsta ml.

N fer Trlli frndi a segja henni a sem Hugo sagi honum hellinum.
Hn upptendrast af huga.
Gleypir sig hvert einasta or.

Hn finnur sakamli, sem hn hefur auvita mikinn huga fyrir, og veit a eitthva var bogi vi essar galdraofsknir og aftkur blsaklausu flki.

Mara skilur n ekki alveg essa afer vi a slgreina flk sem leitar astoar.
Ef til vill er essi staur svo langt fr llu sem kallast menning, a menn hafa hr ekkert sem heitir heilsugsla, ea heilsugslan er inni bkasafni, ea allt er svo ruvsi essari eyju sem au hafa flkst til, a menn fara inn bkasafn sr til andlegrar heilsubtar.
Mara er mjg mjg hissa. J, Mara er alveg gttu. Hvers konar rugl er hr ferinni? Grafa upp rykfalli, aldagamalt sakaml?? Hva kemur a Hugo vi?  Hvaa pabbi og hvaa Bruno?

-Jara var sku um mori, v vita var a presturinn gerist gengur vi hana hsvitunarferum snum, tum ferum sem hann tk a sr fyrir yfirvaldi.

a var stfur grunur um bjrgun Spnverja lifandi, og a hsbndinn hefi hann falinn.  En a sannaist aldrei.

Vita var a presturinn gerist nrgngull vi Jru, og a eitt sinn veitti hn honum verka, sem a llum lkindum var sjlfsvrn. 
Presturinn kri atviki til yfirvaldsins, en veri gat n a presturinn vri a spinna etta upp.
Hreppstjrinn og sslumaurinn vildu ekki gera neitt r essu atviki, v prestuinn tti a sinna v sem hann fkk sposlu fyrir, en a var a f heimilisflki til a ljstra upp um skipbrotsmann.

Lklega notuu eir essa kru prestsins sar, egar urfti a sakfella Jru.

Yri hsbndinn fundinn sekur, gtu eir lti taka hann af lfi fyrir slkt lgbrot, og krkt jrina.

Vi vitum ll a dkkhr brn fddust essari tt minni. Enginn vafi leikur a hr var um a ra afkomendur spnsks skipbrotsmanns, sem aldei fannst . 
Nafni Jara, og nafni Huginn, voru algeng ttinni.

-Hugo spyr essa stlku spurningar sem hann hefi ekki tra a hann myndi nokkurn tma spyrja nokkurn mann:
-Helduru...., hann hikar aeins, -helduru a einhver geti raunverulega muna fyrra lf sitt, atburi r fyrra lfi snu?

Blstjrinn Trlli ltur brosandi Hugo, og veitir honum snilegan stuning me augntillitinu.

Hugo heldur v fram:
-Mr finnst g vera Huginn Jruson, nefndur hornungur, sem uppi var fyrir lngu san.

Mara ltur Hugo og hallar undir flatt, og hugsar: -etta er ekki svo galin lei til a f menn til a tala og opna sig, svo hgt s a finna t um hvaa undarlegheit s a ra.

-Blessaur, forfair, segir Jara og hlr.
-Auvita fumst vi aftur og aftur.  Hr essum tkjlka veraldar er allt nnur lfsspeki gangi en meginlandi Evrpu og raunar einnig sums staar slandi.  Hr hefur forneskjan lifa gu lfi, og me henni allt mgulegt sem ykir ekki krrtt samkvmt opinberum mlaflokkum.

Vi notumst vi essa gmlu gu lfsspeki. Hn klikkar aldrei.
Vi hfum ekkert vi neina tmapressu a gera, v hr er allt rttum tma egar a kemur.

-J, en, hvernig skpunum getur nr heili muna a sem gamli heilinn vissi?!  spyr Hugo n, ekki enn sannfrur um a svona hugmyndir einsog hann er me geti talist heilbrigt slarlf, tt hann hafi drslast me etta laumi alla t fr v hann man eftir sr.

-Miklu einfaldara en etta me heilann, svarar Jara.
Raunar finnst Hugo etta eitthva flknara en etta me heilann. Heilalaus maur hugsar ekki. Beinagrindin jminjasafninu getur ekki hugsa, ekki muna, v hn er heilalaus.
En hann fr ekki frekari tskringar.
etta er aeins einfalt ml, og hana n.


Jara les r dmsmlinu, sem hn vissi nkvmlega hvar, hvaa hillu, hvaa bunka, er skipulega varveitt, innanum alla essa bunka sem lta t einsog fjall af kraaki augum utanakomandi manna:

-Jara var tekin af lfi fyrir mor.

Hugo sr fyrir sr yfirvaldi sem kom og stti mmmu hans.
Hann horfi og gat ekkert gert.  Ekkert anna en strengja ess heit a segja sannleikann.  Hann vissi vel a a myndi hann ekki geta. En, undarlegt: Hann var samt viss um a einhvern tma myndi hann geta a.  g skal, tt sar veri, man hann a hann hugsai.  Svo brast hann grt. Hann grt, hljlausum grti hins umkomulausa sem verur fyrir rttlti heimsins grimma.

-Hn frnai snu lfi fyrir mitt lf, og fyrir pabba lf, segir Hugo, og ekki er laust fyrir trega og sorg rddinni.
Fyrir honum er etta ekki eitthvert atvik fyrir lngu san og langt burtu, heldur tmalaus sannleikur hr og n.

-Og lf hsbndans og allra hjanna, btir Jara vi.

Aldei komst upp um a essi spnski skipbrotsmaur hefi komist lfs af og vri felum essum b.

Jara var tekin af lfi fyrir mori prestinum sem Brn beit barkann.

Hr segir. -Hn jtar ekki.
Hn agi, hvernig sem eir reyndu a pna uppr henni jtningu.  Slkt geta galdranornir einar. Enginn vafi leikur v a hn er galdranorn, segir dmsori.

Hn var slk forda, segir hr fram, -a verkar lki hins da og virta prests eru sem tt villdr hafi biti hann barkann.   Hn hefur breytt sr argadr, ......... 

Jara httir a lesa upphtt en vi heyrum hana hugsa a sem hn les fram, og ngistarhlj fyllir huga hennar:  --   ........eins og nornum einum er frt, og fr v dauadm ann og aftku sem nornum einum er tla.

Jara veit a formir hennar, Jara mir Hugins, var brennd bli. 

Vi erum fegin a Hugo fr ekki a heyra etta niurlag. Hann fr aldrei a vita.

tt Jara dkklfur tali um etta yfirveguum rmi, er Hugo allur tttur og reyttur eftir innri tk, finnur hann til sigurtilfinningar sem er gileg.
Bi er a sigur a hafa stai vi heit sitt um a sanna sakleysi mmmu, og einnig sigur yfir honum sjlfum og essu laumuspili sem hann hefur stunda alla vi.  Hann taldi etta ftlun, en hr essum skrtna sta sem ekki passar inn tma og menningu, finnur hann a a er ekkert athugavert vi svona tvfalda tilveru.

Jara tekur utanum Hugin. -Vertu ekki meyr, vinur. Svona fr etta. Hn d hetjudaua. Allt flki ttinni er hargerar hetjur hver sinn htt. Sumir gn, arir me dum.

N er Mara ekki svo sannfr um a etta s rtti staurinn fyrir mefer.

Engu lkara en hr s miki af lttrugluu flki samankomi.
Hn veit ekki hva hn a taka alvarlega, og hverju, aftur mti, er hreint ekki hgt a tra.
Og svipur hennar kemur upp um hugsanir hennar og efasemdir.

-Vi erum svo illa innpkku og reyr einhverjar skoanir sem hefur veri planta inn okkur, segir Jara.
Jara skynjar vantr Maru svona mlum, svona hugmyndum sem aldei fyrr hafa komi upp hennar lfi.
Ekki fyrsta sinn sem Jara hittir svona uppali flk, ea flk r menningarheimum sem ekki leyfa a svona klikkun fi samrmst v sem innprenta hefur veri.

-Er nokkur sta til a tskra etta allt fyrir samferaflkinu ykkar? spyr Jara og ltur Maru.
Mara ltur Hugo.
Hugo ltur Maru.
Blstjrinn ltur au bi, og yfirvega bros frist yfir varir hans.

-tli etta ngi ekki, segir blstjrinn Trlli svo hgt og rlega.
-Er ekki komi ng svona einum og sama deginum, ha?

 

au rlta t, t gtu, sem er holtt malargata.
Hugo er reyttur, en samt lur honum vel.
Mara er enn mjg hugsi, svolti rvillt, en getur ekki bori fram neina rkrtta spurningu, vill ekki tra v sem hn heyri, en hefur ekkert skrra fram a fra.
-Getur veri, hugsar hn, -a Hugo hafi virkilega geta muna fyrri lf?  Eru til svona fingar eftir fingar raun og veru.
Skyldu allir, ea aeins sumir, ......
Hn httir a hugsa um etta.  Allt of flki.
Aalatri er a Hugo lur vel.
Hann tekur utanum Maru.
a er fyrsta sinn sem hann gerir a.
Blstjrinn og Jara mega vel sj a, en arfi a krakkarnir sji a. Of snemmt a fara a lta au halda a eitthva s milli eirra.  a er bara svo gott a hafa Maru nlgt sr. Srstaklega nna, egar hann veit a hn veit allt um etta rgandi leyndarml sem hann hefur drslast me hinga til sem argasta vandraml.


N heyra au a krakkarnir eru a hlja og skemmta sr ekki alllangt fr. 
au koma ljs vi nsta hshorn.  Hri blautt, greinilega eftir heita pottinn og sturtuna, sem Hugo og Mara misstu af.

Blstjrinn hugsar: -Skyldu au hafa veri svo mikil nttrubrn a fara ber heita pottinn?  -Borin von, svarar hann sjlfum sr.
-jflagsreglur eru svo skaplega ttrii net a s sem einu sinni flkist v sem barn, getur ekki losas sig vi r.
Hva skyldu au urfa a ba hr lengi ur en au fru sundfatalaus on?
Lklega ef a vri einn, vri a mguleiki. Heiti potturinn gti brtt af honum fjtrana. En hpur myndi ekki lta sj sig svona menningu. Hpur er bindandi, en s sem er einn fer hr ltur vaa. Hpur er ahald fyrir fjtrana. Hver og einn tkkar rum, og enginn vill lta sj a hann s illa upp alinn, og pakkar sr inn ryggi rngsni og kredda.


Allir sj a Hugo lur vel. Hann er ekki neitt annarlegur lengur.
a hefur tekist a koma honum jafnvgi, sj au.
Hann geislar af r og jafnvgi.  Fyrst dettur eim hug a hann s lyfjum, randi lyfjum, en auvita er a ekki vst.
Nei, hann fkk ekki lyf, fkk bara sannleikann.

Konan, sem er fararstjrinn arna, bendir a enn er eftir a skoa safni.
Gott a Mara og Hugo sj eitthva af v sem er boi hr plssinu.

Strmerkilegt safn hr essu afskekkta plssi. Menningin sr hr djpar rtur.  Fornir og nir hlutir, alls konar listaverk handlaginna en lrra manna.  Nytjahlutir og einnig mislegt sem aeins var gert til a gleja auga. Gjafir handa eim sem maur elskar.

Hr verur gist ntt.
morgun verur hgt a fara btsfer mefram klettunum, horfa fuglalf sem hvergi sinn lka. Hnsur sem ekki velta strum traustum stlbtum, hvali sem koma alveg upp btunum. Hgt a horfa hi gnvekjandi haf sem gefur og tekur.  Haf sem er senn lfsviurvri kynslanna og gnvaldur og daui.

Hugo horfir t glitrandi fjrinn. Hugsanir ba til tma fram og aftur, fram og afturbak, en allt er einsog a s senn hr og n.
Hugo fr enn dj vu, og n er a gileg tilfinning: --  hann upplifir yndislega stund, hann sem barn me fur snum, bir dkkir brn og br, og hann sr blan svip andliti Jru, mur sinnar, ljsri yfirlitum, slskini vi hellinn, og Bruno, svarta hundinn stra, liggjandi fram lappir snar hj eim, me sn stru, rlegu, en svkulu, tryggaraugu. 

N er allt svona svo yndislegt og elilegt.


*********