Tilbaka

Útdráttur úr 1. kafla, bls. 30.

Kynningarkafli úr febrúarbók, bókaklúbbsins Birtings, 2002: 

Samræður við Guð

... Þeir eru til sem segja að lífið sé skóli, að við séum hér til þess að læra ákveðnar lexíur, svo við getum, þegar við "útskrifumst," haldið áfram til stærri verkefna, laus við höft líkamans. Er þetta rétt?

Þetta er enn einn hluti goðsagnar ykkar, byggður á mannlegri reynslu.

Er lífið þá ekki skóli?

Nei.

Og erum við ekki hér til að læra lexíur?

 Nei.

 Hvað erum við þá að gera hér?

 Til að muna og endurskapa þann sem þið eruð.

Ég hef sagt þér þetta aftur og aftur. Þú trúir mér ekki. En það er allt í lagi, það er eins og það á að vera. Því í raun og veru ef þú skapar þig ekki sjálfur eins og Sá sem þú ert, þá getur þú ekki verið hann.

 Allt í lagi, en þú hefur ekki skilið mig. Komum aftur að þessu með skólann. Ég hef heyrt leiðbeinanda eftir leiðbeinanda segja okkur að lífið sé skóli. Ég er hreinskilningslega sagt í losti yfir að heyra þig neita því.

 Skóli er staður sem þú ferð til ef þar er eitthvað sem þú veist ekki að þig langar að vita. Hann er ekki staður sem þú ferð til ef þú veist eitthvað nú þegar og vilt einfaldlega upplifa þekkingu þína.

Líf (eins og þið kallið það) er tækifæri fyrir þig til þess að vita í gegnum upplifun það sem þú veist þegar huglægt. Þú þarft ekkert að læra til þess að gera það. Þú þarft einungis að muna það sem þú þegar veist, og hegða þér samkvæmt því.

Ég er ekki viss um að ég skilji þetta.

 Við skulum byrja hér. Sálin, þín sál, veit allt sem þarf að vita, alltaf. Það er ekkert hulið fyrir henni, ekkert óþekkt. Samt er ekki nóg að vita. Sálin leitar eftir að upplifa.

Þú getur vitað að þú sért örlátur, en án þess að þú gerir eitthvað sem sýnir örlæti, þá er það ekkert nema hugtak. Þú getur vitað að þú sért vingjarnlegur, en án þess að þú gerir einhverjum gott þá hefurðu ekkert nema þá hugmynd um þig.

Það er eina þrá sálar þinnar að breyta æðsta hugtaki sínu í mestu upplifun sína. Þangað til hugtak verður að upplifun, er það ekkert annað en tilgáta.

Ég hef verið að íhuga sjálfan mig í langan tíma. Lengur en þú og ég gætum munað samanlagt. Lengur en sem nemur aldri þessa heims sinnum aldur alheimsins. Þá sérðu hversu ung, hversu ný reynsla mín er af sjálfum mér.

 Ég er hættur að skilja aftur. Reynsla þín af sjálfum þér?

 Já. Ég skal skýra það út fyrir þér á annan hátt:

Í upphafi, er Það sem er Allt-sem-var, og það var ekkert annað. Samt, Allt-það gat ekki þekkt sjálft sig, vegna þess að Allt-sem-er, er Allt-það-sem-var, og það var ekkert annað. Þess vegna, Allt-sem-er … var-ekki. Því í fjarveru af einhverju öðru, er Allt-sem-er, ekki til staðar.

Þetta er hið mikla Er/Er ekki sem dulspekingar hafa verið að vísa til allt frá upphafi tímatals.

Svo, Allt-sem-er vissi að það var Allt-sem-var til, en það var ekki nóg, því það gat aðeins þekkt algeran mikilfengleik sinn huglægt, en ekki reynslulega. Því var upplifun þess af sjálfu sér það sem það þráði, því það langaði að vita hvernig það væri að vera svo stórfenglegt. Þetta var samt ómögulegt vegna þess að að sjálft hugtakið "stórfenglegt," er afstætt hugtak. Allt-sem-er gat ekki vitað hvernig það var að vera stórfenglegt nema Það-sem-er ekki, birtist. Án nærveru Þess-sem-er ekki, er Það-sem-er ekkert.

Skilurðu þetta?

 Ég held það. Haltu áfram.

 Allt í lagi.

 Það eina sem Allt-sem-er vissi var að það var ekkert annað.  Svo það gat hvorki né mundi nokkurn tíma þekkja sjálft sig frá tilvísunarpunkti utan sjálfs sín. Slíkur punktur var ekki til. Aðeins einn tilvísunarpunktur var til og það var hið innra eðli. Sé-ekki-til. Er-ekki-til.

Samt þá valdi Allt að þekkja sjálft sig reynslulega.

Þessi orka - þessi hreina, ósýnilega, hljóða, og þess vegna algjörlega ókunna orka, kaus að reyna sjálfa sig, sem sá stórfenglegleika sem hún var. Til þess að gera þetta, þá gerði hún sér grein fyrir að hún yrði að nota tilvísunarpunkt hið innra.

Hún ályktaði réttilega, að sérhver partur hennar þyrfti nauðsynlega að vera minna en heildin og ef hún þannig einfaldlega deildi  sjálfri sér í parta, þá gæti hver partur, þar sem hann væri minni en heildin, litið á hina partana af sér og séð stórfenglegleika.

Svo að Allt-sem-er skipti sér niður, og varð á einu dýrðlegu augnabliki, Það-sem-er-þessi og Það-sem-er-þetta. Í fyrsta skipti var til þessi og þetta, algjörlega aðskilið frá hvort öðru. En samt voru bæði til samtímis. Og það gerði líka Allt-það-sem-var-ekki.

Þannig voru skyndilega til þrjú frumatriði: Það sem er hér. Það-sem-er-þarna, og Það-sem-er-hvorki-hérna-eða-þarna. - en sem verður að vera til þar sem hérna og þarna eru til.

Það er Það-sem-er-ekkert, sem heldur öllu. Það er tómið sem heldur rúminu. Það er heildin sem heldur pörtunum.

Skilurðu þetta?

Fylgistu með í þessu?

 Ég held ég geri það reyndar. Hvort sem þú trúir því eða ekki, þá hefurðu dregið upp svo skýra mynd að ég held að ég sé í rauninni að skilja þetta.

Ég ætla að ganga lengra. Þetta Ekkert-sem-heldur-öllu er það sem sumir kalla Guð. Samt er ekki nákvæmt að segja það heldur, því það gefur nefnilega til kynna að Guð sé ekki,  Allt-sem-er-ekki, "ekkert". En ég er Allt, sýnilegt og ósýnilegt, svo þessi lýsing á mér sem hið mikla og ósýnilega, hlutleysið, eða rúmið á milli, í meginatriðum austræn dulspekileg skilgreining á Guði, er ekkert nákvæmari en hin hagnýta vestræna skilgreining á Guði, sem Allt-það-er-séð-verður. Þeir sem trúa því að Guð sé Allt-sem-er og Allt-sem-er-ekki, eru þeir sem skilja þetta rétt.

Og svo til þess að skapa Það-sem-er-"hérna" og Það-sem-er-"þarna," þá gerði Guð sér það mögulegt að þekkja sjálfan sig. Á augnabliki þessarar miklu innri sprengingar, skapaði Guð afstæði sem er stærsta gjöf sem Guð hefur nokkurn tíma gefið sér. Svo að samband er stærsta gjöf sem Guð hefur nokkurn tíma gefið þér, atriði sem verður rætt nánar síðar.

Úr engu spratt Allt, andlegur atburður sem  var algjörlega mótsagnalaus, og vel á minnst, með því sem vísindamenn ykkar kalla kenninguna um Stóra hvell.

Þegar náttúruöflin spruttu öll fram, þá varð tíminn til, því eitthvað var fyrst hér og síðan þar, og tímaskeiðið sem það tók að komst héðan og þangað var mælanlegt.

Alveg eins og hlutar sjálfsins sem urðu sjáanlegir byrjuðu að skilgreina sjálfa sig sem hluta af hver öðrum, þá gerðist það sama hjá ósýnilegu hlutunum.

Guð vissi að til þess að kærleikur gæti verið til og þekkt sig sem hreinan kærleika, þá varð algjör andstæða hans að vera til líka. Svo Guð skapaði sjálfviljugur hinar miklu andstæður, algjöra andstæðu kærleikans, allt það sem kærleikur er ekki, það sem nú er kallað ótti.  Á því andartaki sem ótti varð til, gat kærleikur verið til sem eitthvað er hægt var að upplifa.