|
|
Lára litla, falleg stúlka með gullna lokka og ómótstæðilega
spékoppa í kinnum, varð allt í einu veik í maganum í miðri messu, í
kirkjunni, einn sunnudaginn.
"Mamma," hvíslaði hún, "mér er svo
hræðilega illt í maganum."
"Reyndu að harka af þér þangað til messan er
búin," hvíslaði móðir hennar á móti.
Lára reyndi eins og hún gat, en
allt kom fyrir ekki.
"Mér er að versna, mamma," hvíslaði hún aftur, "ég
get ekki haldið aftur af mér lengur."
Móður hennar leist nú ekki orðið
á blikuna og sagði:
"Jæja, ef það er svona slæmt, tiplaðu þá út úr
kirkjunni og út í runnana hér úti og komdu svo aftur þegar þér er farið að
líða betur."
Lára fór út en var komin aftur að vörmu spori.
Móðir
hennar hvíslaði þá aftur sigri hrósandi að henni:
"Ég vissi að þetta
var bara ímyndun hjá þér. Þú gætir annars ekki hafa farið alla leið út í
garð, lokið þér af og komið svo aftur, á svona skömmum tíma."
"Ég
þurfti ekki að fara alla leið út í garð, mamma," sagði litla, sæta Lára,
"ég fann nefnilega bauk rétt við kirkjudyrnar, sem á var skrifað:
Handa þeim sjúku og þjáðu."
|
|