Kiddi var nýgenginn í klúbb, sem vinur hans hafði mælt með honum til inngöngu í (en sá var búinn að vera félagi þar all lengi). Þeir sátu við barinn og voru að fá sér bjór þegar einhver kallaði upp "21" og það kvað við talsverður hlátur í hópnum. Fáeinum mínútum seinna kallaði einhver annar "34" og hláturhrina reið yfir hópinn. Kiddi botnaði ekkert í þessu og spurði vin sinn hvers vegna allir færu að hlæja þegar þessar tölur væru kallaðar upp. "Jú, sjáðu," svaraði vinur hans, "við erum búnir að vera að segja sömu brandarana í svo mörg ár að við ákváðum bara að númera þá niður, þannig að ef þig langar að segja brandara þá kallar þú bara upp númerið á honum." Kiddi kinkaði kolli og sagði: "Má ég reyna?" Vinurinn samþykkti það og Kiddi kallaði "121", sem varð til þess að allir í klúbbnum emjuðu stanslaust af hlátri í heilar 15 mínútur. "Hvers vegna hlægja allir svona rosalega að þessum brandara," spurði Kiddi. "Við höfum ekki heyrt þennan áður," svaraði vinurinn á milli hláturhviðanna.

           Tilbaka    Til aðalsíðu