Ungur kaþólskur prestur ákvað að ganga í klaustur. Hann gekk í mjög stranga trúarreglu. Við innskráninguna sagði ábótinn honum að munkarnir í klaustrinu væru látnir sverja ALGERAN þagnareið. Þeir mættu ekki segja eitt einasta orð, með einni undantekningu þó, og hún var sú, að á tíu ára fresti máttu þeir segja tvö orð. Eftir tíu ár í algerri þögn gaf ábótinn til kynna að nú mætti munkurinn segja orðin sín tvö. Munkurinn sagði: "Rúmið hart!" Svo varð hann þögull á ný og sneri aftur til starfa sinna. Önnur tíu ár liðu og ábótinn gaf aftur til kynna að nú væri kominn tími fyrir hann að segja orðin sín tvö. Og munkurinn sagði: "Vondur matur!" Enn önnur tíu ár liðu og ábótinn lét hann vita að nú mætti hann segja orðin sín tvö í þriðja sinn. Munkurinn sagði: "Ég hætti!" Ábótinn hristi höfuðið og sagði: Ég vissi að það myndi koma að þessu. Þú hefur ekki gert annað en að kvarta undanfarin þrjátíu ár!"

           Tilbaka    Til aðalsíðu