Af þeim sjúkdómum sem verið er að fást við, þykir mönnum mestu máli skipta um einn, það er krabbamein í maganum.

Sjúklingurinn er Jón Jónsson bóndi frá Stóradal í Húnavatnssýslu. Hann kenndi sjúkdómsins í síðast liðnum júnímánuði, og var við rúmið eftir, er á sumarið leið. Hingað suður kom hann 8. október. Síðan 10. október hefur hann ekki stigið á fæturnar. Hann hefur legið í húsi bróður síns, cand. Þorleifs Jónssonar póstafgreiðslumanns, og verið undir ágætri læknishendi. Læknirinn hefur afdráttarlaust fullyrt, síðan er maðurinn kom suður, að engin von sé um bata.

Þegar maðurinn kom suður í haust, fannst bólga hægra megin í maganum á svo sem lófastórum bletti. Hún fór stöðugt vaxandi, færðist yfir bringuspalirnar og var komin undir vinstra síðubarðið, þegar tilraunirnar hófust. Fyrir neðan bólguna var lífið mjög uppþempt og hart. Frá nóvemberbyrjun hætti sjúklingurinn að nærast á öðru en mjólk og cacao, við og við. Lystin var engin. Sjúklingurinn hafði alltaf öðru hvoru niðurgang. Þvagið var orðið mjög lítið, þegar tilraunirnar byrjuðu, mjög þykkt og dökkt. Svitinn var ákaflega mikill. Svefn hafði sjúklingurinn ekki á nóttum, nema með ópíumsinntöku, svaf ekki upp á síðkastið ef hann fékk minna en 30 dropa. Brjóstþyngsli voru orðin mikil.

Lækningatilraunir byrjuðu til fulls 7. febrúar, hafa á morgun staðið réttar þrjár vikur. Þá var sjúklingurinn orðinn svo aumur, að búist var við andláti hans á hverjum degi.

Breyting hefur allmikil orðið á honum síðan.

Fyrst er það að bólgan er nú töluvert minni. Uppþemban fyrir neðan bólguna er að miklu leyti horfin. Matarlyst fór sjúklingurinn að fá þegar við byrjun tilraunanna og hefur haft hana síðan. Hann nærist töluvert  mikið á hverjum degi. Hægðirnar hafa jafnan síðan verið í góðu lagi, niðurgangur aldrei komið fyrir. Þvagið er orðið jafn mikið að vöxtum eins og úr heilbrigðum manni og allt að því eins útlits. Svitinn hvarf að mestu leyti skömmu eftir að byrjað var á tilraununum og hefur ekki komið aftur. Úr ópíumskammtinum var dregið smátt og smátt og nú sefur sjúklingurinn betur af 10 dropum en áður af 30. brjóstþyngslin mega heita horfin. Yfirleitt verður ekki annað séð en að sjúklingurinn sé á batavegi, hver sem úrslitin kunna að verða.

Fjallkonunni þykir ekki ósennilegt að einhverjum lesanda hennar þyki fróðlegt að fá vitneskju um hvernig þessar tilraunir gerast, hvers menn verða varir. Hér skal skýrt frá því í stuttu máli.

Miðillinn Indriði Indriðason frá Hvoli í Dalasýslu, 22ja ára piltur, sest á legubekk í herbergi sjúklingsins. Vandlega er breitt fyrir glugga, með því að það er reynsla, ekki aðeins hér, heldur og um allan heim, að fyrirbrigðin eru meiri örðugleikum bundin ef bjart er.

Eftir eina til tvær mínútur hefur miðillinn misst meðvitundina að því leyti að hann veit ekkert í ÞENNAN heim. En hann talar þá oft við verur úr ÖÐRUM heimi, að því er honum sjálfum finnst. Tilfinninguna hefur hann og misst, svo að stinga má hann með nálum að óvörum, hvar sem vill um líkamann, án þess að hann verði þess minnstu vitund var. Þetta ástand er á útlendum málum nefnt TRANCE. Hér er það kallað MILLIBILSÁSTAND.

Þegar miðillinn er kominn í þetta ástand, er farið að tala út af vörum hans, án þess að varirnar bærist minnstu vitund. ÞAÐ hefur margsinnis verið athugað í björtu ljósi við aðrar tilraunir en hjá þessum sjúklingi. Málrómurinn er allur annar en miðilsins og fer eftir því hver segist vera að tala í það og það skiptið.

Að sjálfsögðu geta verið skiptar skoðanir um það hverjir það eru sem tala út af vörum miðilsins, hvort það séu einhverjir ókenndir þættir í persónu miðilsins sjálfs eða verur frá öðrum heimi. Og séu það verur frá öðrum heimi, þá hvort verurnar séu þær sem þær segjast vera, eða einhverjar aðrar. Það mál verður ekki rætt í Fjallkonunni að þessu sinni. Um það trúir hver því sem honum þykir líklegast. En til þess að gera frásögnina einfaldari, eru hér teknar gildar sögusagnir þeirra sem tala um það hverjir þeir séu.

Athöfnin byrjar ávallt með hjartnæmri bæn, þegar miðillinn er kominn í millibilsástandið. Þá bæn flytur stundum þjóðkunnur, íslenskur vísindamaður, sem látinn er fyrir nálægt 15 árum, en stundum prestur, sem lést á Vesturlandi fyrir nálægt fjórðungi aldar. Í bænunum er ávallt lögð rík áhersla á það að þessari lækningu sé ekki unnt að frá framgengt án vilja og fulltingis drottins, og Guð er beðinn um aðstoð við þetta starf, bæði til þess að hjálpa hinum sjúka manni og til að birta jarðneskum mönnum mátt sinn, o.s.frv.

Að bæninni lokinni og stundum ofurlitlum viðræðum við þá, sem viðstaddir eru, fer norskur læknir að tala. Hann mælir á “nýnorska” tungu, talar með öðrum orðum eina af hinum mörgu norsku mállýskum, með mjög norskum hljómblæ. Miðillinn getur ekki talað það mál né heldur enginn þeirra er enn hafa heyrt það. Í fyrstu veitti örðugt nokkuð að skilja lækninn, bæði vegna hljómblæsins og eins vegna þess að hann viðhafði stundum orð sem enginn viðstaddur hafði heyrt áður. Sum þeirra hafa síðan fundist í orðabók Ivar Aascus, önnur í öðrum norskum bókum.

Þegar læknirinn hefur gert vart við sig, flytur miðillinn sig á stól hjá rúmi sjúklingsins og fer höndum um hann. Læknirinn talar á meðan, sumpart við sjúklinginn, sumpart við aðra viðstadda, sumpart við aðstoðarmann sinn, danskan mann, Jensen að nafni, sem á að hafa látist fyrir eitthvað 20 árum. Hann segir Jensen fyrir um eitt og annað viðvíkjandi lækningatilrauninni. Stundum heyrist Jensen svara utan við miðilinn, t.d. í rúminu fyrir ofan sjúklinginn.

Áður en læknirinn skilur við sjúklinginn biðst hann ávallt fyrir á norsku og dregur krossmark yfir sýkingarstaðnum, í nafni heilagrar þrenningar. (Hjá öðrum sjúklingi hér í bænum, sem hann er að gera tilraun við, flytur hann stundum bænina á frönsku, enda segir hann að sér hafi veitt jafnlétt að tala frönsku og norsku í sínu jarðneska lífi. Miðillinn kann ekki nokkurt orð í þeirri tungu.)

Fyrir lækningunni gera hinir ósýnilegu gestir þá grein, að hún sé sumpart afleiðing af krafti bænarinnar, þeir halda því stöðugt fast fram að þeir hafi í öðru lífi fengið sannanir fyrir því að áhrif innilegrar bænar séu margfalt meiri en jarðneskir menn geti gert sér í hugarlund. Sumpart segja þeir að lækningin stafi frá efnum sem hleypt sé inn í axlarliðinn á miðlinum og leidd þaðan eftir handleggjum og höndum fram í gómana og þaðan inn í líkama sjúklingsins. Sum efnin segjast þeir nota til þess að opna hörundið.

Eina af þeim óperationum hefur mönnum verið gerður kostur á að sjá að nokkru leyti. Hún fór fram á mánudaginn var. Læknirinn leyfði að kveikja ljós og bera það að manninum. Þá sást gat á lífinu, svo sem fingurgómsstórt, á bólgunni neðanverðri. Út úr því vall brúnleit vilsa. Miðillinn tók úr þessu sári brúnleita klessu, stóð upp og lét hana í ofninn. Læknirinn sagðist hjálpa miðlinum til þess að losna við þessa klessu og koma henni í eldinn, hún væri afar megnt eitur. Jafnframt sagði læknirinn Jensen að vera yfir sárinu á meðan. Miðillinn var þá látinn þvo sér vandlega úr karbólvatni, sem hann annars gerir í hvert skipti eftir er hann hefur farið höndum um sjúklinginn.

Þegar þvottinum var lokið sagði læknirinn aftur að kveikja. Sárið var þá enn opið en minna en áður. Efir fáar mínútur var þetta athugað í þriðja sinn. Þá sást engin missmíði.

Þeir voru viðstaddir tilraunina í þetta sinn, auk miðilsins og sjúklingsins, Björn Jónsson ritstjóri, frú Ragnheiður Bjarnadóttir (kona Þorleifs Jónssonar), og ungfrú Ingibjörg Salóme Pálmadóttir frá Löngumýri í Blöndudal í Húnavatnssýslu. Þau sáu þetta öll og eru reiðubúin til þess að standa við það hvar sem er.

Þegar lækningatilrunum og handaþvotti er lokið, kveðja gestirnir hver af öðrum af vörum miðilsins og því næst vaknar hann, eftir svo sem eina eða tvær mínútur, alheill en talsvert þreyttur.

Læknirinn hefur margsinnis tekið það fram að hann geti ekkert um það fullyrt hvort sjúklingnum batni til fulls eða ekki, það sé komið undir ýmsum atvikum, sem hann hafi ekki vald á. En hann kveðst hafa góðar vonir.

Hver sem úrslitin verða, virðist oss ekki ástæðulaust að lofa lesendum Fjallkonunnar að fá rétta vitneskju um þetta mál, ekki síst fyrir þá sök að það hefur kvisast hér um bæinn og ýmsar ósannar sögur eru um það sagðar. Í blöðum er ósjaldan minnst atburða, sem ekki eru merkari.

Og jafnframt finnst oss ekki úr vegi að bera það undir gætna sæmdarmenn, hvort þeim finnst vel við eiga að hellt sé yfir þessar tilraunir öllum þeim svívirðingum sem viku eftir vikur standa í stjórnablöðunum og Frækornum, samfara miður viðurkvæmilegu fáviskuhjali í predikunarstólnum í dómkirkjunni. Er það frá nokkru sjónarmiði óhæfa og skömm, að reynt sé að lækna menn, sem liggja fyrir dauðans dyrum, stórþjáðir af sjúkdómum, menn, sem enga verulega hjálp geta fengið hjá bestu læknum landsins?