ÞANKAR
|
Spádómar |
|
| |
Þó tímans streymi verði
lítt fyrir áhrifum af því hvaða tala er skráð á almanök og tölvur
mannanna, og skríði áfram af alkunnum þunga, hvað sem öllu öðru líður, þá
er gaman að velta fyrir sér þessari áráttu mannanna að líta tilbaka við
hver áramót, svo ekki sé nú talað um árþúsundamót. Og oft er það þannig að
mönnum nægir ekki að líta tilbaka, þeir gera allt hvað hægt er til þess að
skyggnast inn í framtíðina líka. Og mest ber á þessu um áramót, jafnt hjá
blöðum og almenningi. Ef til vill er tilgangurinn hjá sumum sá að reyna að
læra af reynslunni, gera næsta ár betra en það sem er að líða, og er það
ekki ómerkari tilgangur en hver annar. Hitt er svo annað mál að flestir
virðast býsna fljótir að gleyma því sem upp var rifjað eða að komist, á
þessum tímamótum, þannig að þegar fram á árið kemur eru menn farnir að
lifa fyrir líðandi stund, eins og þeir hafa jafnan gert.
Oft hafa menn velt
því fyrir sér hvort hægt sé að sjá fyrir framtíðina, hvort lífshlaup okkar
og athafnir séu fyrirfram skráðar og ákvarðaðar. Um þetta atriði eru
ákaflega skiptar skoðanir og auðvitað enginn dauðlegur maður sem getur
sagt af eða á um það. Kenningarnar eru engu að síður ýmsar sem uppi eru,
og fara þær svolítið eftir því hvort þeir, sem þær smíða, telja lífið hafa
einhvern annan tilgang en þann einan að fæðast, lifa og deyja, án nokkurra
annarra markmiða, í fortíð eða framtíð.
Sumir vilja meina
að lífið kvikni líkt og bál af neista sem verður til í samslætti efna,
bálið logi meðan efniviður er til þess, síðan slokkni það einfaldlega og
hverfi, svo á eftir verði þess ekki vart að nokkuð hafi skeð eða orðið
til.
Aðrir hafa þá
skoðun að jarðlífið sé einungis áfangi á langri braut, sálin sé til fyrir
fæðingu og haldi áfram að vera það eftir dauðann. Dvölin á jörðinni sé
skóli til mótunar og fágunar fyrir hærra stig, jarðlíkaminn þau klæði sem
nauðsynleg eru til afkomu og brúks í þessu skólahúsnæði. Þess vegna megi
segja að sálin hafi með sér námsskrá, yfir þær einingar og námsleiðir sem
hún hefur ætlað sér að fara, viljandi eða óviljandi, hér á jörð. Af því
leiði að þeir sem lengra sjái en almennt gerist, geti fengið nokkrar
upplýsingar um hvað fyrir liggi í næstu
framtíð.
Víst er um það að
allmörg dæmi eru til um það að sumt fólk hafi getað séð fram í tímann, svo
árum skipti, varðandi hvað verða vildi í lífi fólks, og það allt komið
fram svo óbrigðult var.
Svo eru þeir sem
tala um það að "námsskráin" sé nokkuð opin og frjáls, hver einstaklingur
hafi frjálsan vilja, hann geti tekið ákvörðun um að víkja frá henni, sér
til bóta eða miska, allt eftir atvikum og innan ákveðins
ramma.
Takmörk virðast
jafnan vera á því hversu langt, þeim sem það geta, er kleift að sjá fram í
tímann, og oft eru upplýsingarnar nokkuð almennar og lítt niður negldar.
Það gæti stafað af því að engum nemanda er hollt eða til árangurs að vita
svörin við spurningum prófsins fyrirfram. Það mundi hvorki sýna
raunverulega framþróun hans eða leggja honum þá ábyrgð á herðar að vera
sinnar eigin gæfu smiður, að svo miklu leyti sem honum er það
ætlað.
Eitt sinn var
undirritaður staddur á svokölluðum transmiðilsfundi, þar sem viðstöddum
var gefinn kostur á að ræða við og spyrja þann sem talaði að handan af
vörum erlends miðils, sem var í transi. Var sá, sem talaði, svokallaður
stjórnandi/leiðbeinandi miðilsins, eða sá, sem sá um "tæknilega" hlið
málsins hinum megin frá. Á fundinum var staddur maður sem átti uppkominn
son með augnsjúkdóm, sem til stóð að gera tilraun til að lagfæra með
skurðaðgerð í Bandaríkjunum, eftir nokkra mánuði. Talið var að þessi
skurðaðgerð gæti brugðið til beggja vona, og hugsanlega gat farið svo að
sonurinn missti alveg sjón á báðum augum, ef þessi tilraun færi á hinn
verri veginn. Maðurinn hafði nokkrar áhyggjur af málinu, ekki síst vegna
þess að hann var sá aðili sem einna mest hafði þrýst á son sinn með að
fara í þessa aðgerð, en sonurinn verið mjög hikandi við að fara í
hana.
Hann lagði tvær
spurningar fyrir leiðbeinandann, og var sú fyrri um það hvort hann gæti
séð fyrir um hvernig þessi aðgerð myndi
takast.
Ekki man ég lengur
um hvað seinni spurningin var, en eitthvað var það léttvægara mál.
Leiðbeinandinn hóf mál sitt á því að segja að fyrri spurningin fjallaði um
mál sem ekki væri á hans færi að sjá eða svara til, en hann myndi senda,
eins og hann orðaði það, einn hjálparmann sinn á staðnum, til að gá að
þessu, og ætlaði hann því að svara seinni spurningunni fyrst, á meðan hann
biði eftir umbeðnum upplýsingum. Það gerði hann og þegar hann var að ljúka
svarinu við seinni spurningunni, tilkynnti hann að nú væri svarið komið,
og tjáði hann manninum niðurstöðu þess sem leitað hafði, og mun það sama
líka hafa komið á daginn þegar fram liðu
stundir.
Nú geta menn haft ýmsar
skoðanir á því hvort þetta er marktækt eða ekki, en gefi maður sér það að
þarna hafi verið hægt að ganga úr skugga um málið fyrirfram, hvernig eða
hvar svo sem það var gert, í ljósi þess að svarið reyndist rétt þegar til
kom, þá myndi það benda til að allir atburðir og athafnir eigi sér
allnokkurn aðdraganda, ekki síður í tengslum við andlegu sviðin en hin
jarðnesku. Að einhvers konar forritun eigi sér stað á andlegri braut
mannsins, í takt við athafnir hans, vilja og hegðun. Það forrit, sem hann
þannig í sífellu skapar sér, segi svo til um framvindu mála, og þannig sé
hægt, hafi menn tengingar og hæfileika til, að skyggnast svolítið inn í
nánustu framtíð, forvitnast um þann undirbúning sem verund viðkomandi
einstaklings hefur skapað sér. Og í ljósi þessa, hvað myndu menn þá segja
um nauðsyn kærleika og góðra hugsana, annars vegar, og andstæðu þess hins
vegar?
Margt
fleira mætti hugleiða um þetta efni, en ekki skal lengra farið út í það að
þessu sinni, en aðeins vonað að fólk haldi þeim sið sínum sem lengst að
líta jafnt tilbaka sem framtíðar á áramótum, sjálfu sér og öðrum til gagns
og skemmtunar.
G.B.
Andleg málefni - titilsíða
Til aðalsíðu