Tilbaka

Andleg málefni

Til aðalsíðu

Hefðbundinn göngutúr eftir kunnuglegum klettastíg snerist upp í heldur óvenjulega reynslu fyrir hjón nokkur, sem þar dvöldu í sumarfríinu sínu. Eftir að hafa hikað lengi við að segja frá þessari reynslu sinni, af ótta við að vera talin eitthvað rugluð, þá hafa þau nú gert sér grein fyrir að fleiri hafa orðið fyrir svipaðri reynslu.
Þeim segist svo frá:

Þegar þetta gerðist vorum við í sumarbústað, við dvöldum á búgarði vina okkar, sem staðsettur er á milli Looe og Polperro í Cornwall (á Englandi). Ég hafði oft dvalið þarna áður og þekkti svæðið vel, eða það hélt ég a.m.k.
Einn sólbjartan laugardag, þegar sumarfrí fólks stóðu sem hæst, ákváðum við að ganga til Polperro eftir stígnum sem lá yfir klettahæðirnar á milli þorpanna tveggja, leið, sem ég hafði gengið margoft áður. Stígurinn hlykkjast á milli burknavaxinna klettahæðanna og frá honum er mjög sérstök útsýn yfir sjóinn. Margir ganga eftir þessum stíg, sérstaklega á sumrin, en hann er þó í engu neitt sérstakur nema fyrir fegurð landsins, sem hann liggur um.
Við lögðum af stað nokkru eftir hádegi og allt var eins og við höfðum búist við fyrstu mínúturnar af göngu okkar. Við spjölluðum saman á göngunni en þögnuðum smám saman þegar við fórum að verða vör við breytingar á umhverfi okkar. Það fyrsta sem ég tók eftir var að þessi venjulegu umhverfishljóð höfðu hljóðnað, ég gat t.d. ekki heyrt nokkurt hljóð berast frá mannþrönginni sem var á ströndinni rétt fyrir neðan klettastíginn sem við vorum að ganga eftir. Eitthvað annað var líka orðið öðruvísi, en ég gat ekki gert mér grein fyrir hvað það var.
Þegar við gengum fyrir bugðu á stígnum þá varð mér litið í kringum mig og tók þá eftir, mér til nokkurrar undrunar, að minnismerki, sem við gengum vanalega framhjá, var komið hátt upp í hlíðina fyrir ofan okkur. Ég sagði eitthvað um þetta við eiginmann minn og velti því fyrir mér hvernig við hefðum getað lent á öðrum stíg, þar sem ég hafði aldrei tekið eftir neinum slíkum þarna.
Við héldum þögul áfram leið okkar og þegar við komum nokkuð lengra eftir stígnum, þá tók ég eftir að ekki var allt eins og það átti að vera. Ég sá að komin var röð af dyrum í burknana sem uxu á klettunum, þær minntu mig á þessar snúningshurðir sem maður stundum sér. Við stönsuðum þegar við komum á móts við þessar dyr, - kannski hefðum við átt að ganga í gegnum þær, en við vorum bæði orðin áfjáð í að komast aftur í venjulegt umhverfi svo að við héldum áfram framhjá þeim. Við gengum fyrir síðustu bugðuna á stígnum og sáum Polperro þorpið framundan.
Við fyrstu sýn virtist allt vera eðlilegt nema hvað gatan var óvenjulega auð miðað við að það var laugardagur að sumri, í raun virtist bara alls ekki neinn vera á ferli. Rétt fyrir ofan höfnina er hellir og við gátum greinilega séð að inni í honum logaði eldur og í kringum hann virtust standa verur, klæddar sem víkingahermenn. Á þessu andartaki voru einu hljóðin sem við heyrðum, þau sem bárust frá sjónum og mávunum.
Við gengum rakleiðis þangað sem stígurinn endaði og er við stóðum þar og horfðum niður til þorpsins, þá bar fyrir okkur undarlega sýn. Sumt af fólkinu var í nútíma klæðnaði á meðan hinn hluti þess var klæddur í föt frá fyrri öldum, svo að í þorpinu virtist vera fólk úr bæði nútíð og fortíð. Einnig var það einkennilegt að þrátt fyrir að þorpið virtist vera fullt af fólki og það væri svo nálægt okkur sem raun bar vitni, þá heyrðust samt engin önnur hljóð en þau frá sjónum og mávunum.
Ég veit ekki hve lengi við stóðum þarna, stjörf yfir því að vera "draugar" á okkar eigin tíma. Ein manneskja eða tvær fóru framhjá okkur í seilingarfjarlægð en virtust samt ekki hafa hugmynd um nærveru okkar. En svo, smám saman, tóku hin hversdagslegu hljóð eins og hróp, fjarlægur umferðarniður, flugvélahljóð, o.s.frv., að berast eyrum okkar og þegar við loks gengum í gegnum þorpið, þá virtist allt orðið eðlilegt aftur.
Það var ekki fyrr en seinna að við hjónin bárum saman reynslu okkar og gerðum okkur grein fyrir að við hefðum bæði séð það sama og heyrt sömu hljóðin. Hvorugt okkar hafði fundið til ótta við það sem gerst hafði, heldur vorum við einungis undrandi. Við eyddum næstu þrem dögum í það að reyna að finna þennan sérstaka klettastíg okkar aftur, án árangurs þá og aldrei síðan hefur okkur tekist það.
Við höfum oft rætt þessa reynslu okkar í sumarfríinu og velt henni fyrir okkur, t.d. því hvað hefði skeð ef við hefðum reynt að ganga í gegnum einhverja af dyrunum á klettinum. Vorum við komin inn í annað tímaskeið? Hrökk "hinn staðurinn" um stundarsakir inn í okkar eigin tíma?
Við munum aldrei komast að því, þó ég leyfi mér þau forréttindi að ætla, að af einhverjum ástæðum hafi okkur verið leyft að gægjast rétt sem snöggvast, undir þetta einkennilega tjald, sem hylur tímann.

Tessa Lawton.

Tilbaka  Andleg málefni  Til aðalsíðu