Kynningarúrdráttur efni kaflans:
Bataleið AA-samtakanna

"Aðdragandinn að fæðingu AA-samtakanna."

Höfundur: Hjalti Björnsson NCAC

Meðgöngutíminn.

Forsögulegt.
    Árið 1785 skrifaði Dr. Benjamín Rush, faðir bandarískrar geðsjúkdómsfræði og ritari sjálfstæðisyfirlýsingarinnar, að alkóhólismi væri sjúkdómur sem þróaðist og eina lausnin væri “algert bindindi.” Læknar þess tíma tóku þessu fálega og samþykktu engan veginn. Flestir töldu alkóhólista veikgeðja og syndara!

Bindindishreyfingin (Temperance Movement).
    Áfengisvandamálið óx mikið seinni hluta 18. aldar og fram á 19. öldina. Aðgangur að, og framboð á, áfengi, jókst jafnt og þétt. Margir dóu úr áfengissýki. Við þessar aðstæður varð bindindishreyfingin til árið 1808 í Saratoga, New York, og 1813 í Massachusetts. Hún ól af sér bandarísku bindindisamtökin A.T.S. (American Temperance Movement), árið 1826. Upphafleg hugmynd þeirra (A.T.S.) var að hvetja fólk til hófdrykkju; það er að draga úr eða minnka drykkju. Þetta var fyrsta tilraun í USA til að fást við afleiðingar áfengissýkinnar. Þessi hreyfing leiddi síðan til stofnunar hinnar fyrstu alþjóðlegu bindindishreyfingar árið 1851. Það var í Utica, New York að “International Order of Good Templers,” eða I.O.G.T. var stofnað. Upp úr 1936 hafði sú hugmynd þróast í reglum þessum að um “algert bindindi” yrði að vera að ræða meðal félaga þeirra.
    Maðurinn sem lagði línurnar í þessum samtökum hét Lymon Beecher. Samtökin töldu sig hafa loforð frá 1/3 hluta þjóðarinnar um að drekka ekki, þegar veldi þeirra stóð sem hæst. Viðhorf bindindishreyfingarinnar til vandræðadrykkju var einfalt: Koma í veg fyrir drykkju ungs fólks! Halda hófsömum í hófsemi! Hinir drykkjusjúku myndu fljótlega deyja (deyja út)! Þeir töldu fylgi við þessa lífssýn leysa vandamálið. Samtökin byrjuðu þó að missa fylgi strax og þeir tóku að boða algert bindindi. Sumir af fjárhagslegum stuðningsmönnum hreyfingnarinnar, sem vildu gjarnan dekka svolítið, drógu úr stuðningi og yfirgáfu hana eftir fyrstu árin, sem voru þó mjög árangursrík. Samt sem áður ólu þessi samtök af sér aðrar hreyfingar sem lét sig varða þessi mál.

Hjálpræðisherinn (Salvation Army).
    Fimm árum eftir stofnun hins alþjóðlega I.O.G.T. í Bandaríkjunum, eða árið 1856, stofnar Wiliam Booth í Bretlandi hin alþjóðlegu samtök, Hjálpræðisherinn. Hjálpræðisherinn kemur síðan til Bandaríkjanna árið 1882. Eru samtök þessi óbeint til höfuðs alkóhólismanum.

Washington Samtökin.
    W.S. hafa verið kölluð brautryðjendur AA-samtakanna. Þau voru stofnuð af alkahólistum fyrir alkahólista. Samtök þessi voru kraftmikil en skammlíf. Þann 2. Apríl 1840, sátu sex menn að drykkju á bar í Baltimore, Maryland. Síðar um kvöldið ætluðu bindindissamtökin að halda fyrirlestur skammt frá. Sér til skemmtunar og til að sjá hvað þær væri á boðstólum, fóru fjórir af þessum sex á fundinn. Þeir komu til baka á barinn, djúpt snortnir af því sem ræðumaðurnn hafði sagt. Þetta leiddi svo til þess að sexmenningarnir fóru að tala um að stofna sín eigin samtök: “Samtök fyrir þá sem vildu hætta að drekka.” Hópurinn velti því fyrir sér að nefna samtökin eftir Thomas Jefferson, en hættu við það og nefndu þau “Washington samtökin” í höfuðið á George Washington. Önnur nöfn festust einnig á samtökunum svo sem “Washington templarasamtökin” og “Washington - algjört bindindi” og fleira, en almennt voru þau kölluð “The Wasingtonians.” Samtökin dreifðust og eftir um það bil eitt ár mættu um 1000 manns reglulega á fundi. Þetta voru fyrstu samtökin stofnuð af alkóhólisum sem státað gátu af árangri. Á tveggja ára afmælisfundinum ávarpaði Abraham Lincoln samkomuna. Upp úr þessu voru 5000 deildir stofnaðar. Washingtonsamtökin eru talin hafa haft um 600.000 félaga í U.S.A. þegar best lét. Miðað við fólksfjölda, þá hefur það verið gríðarlegur árangur.
    Það voru einnig W.S. sem fundu upp á því að vera með “Speaker" fundi, eins og þekktir eru í AA-samtökunum í dag. Sömuleiðis að fundarmenn stæðu upp og segðu frá reynslu sinni, tengdri áfengisneyslu og afleiðingum hennar. Þessi hefð er trúlega upphafið að því að alkóhólistar deila með sér reynslu sinni, trú, von og kærleika, eins og enn tíðkast í AA-samtökunum. Því miður var ekki boðið upp á neina sérstaka áætlun til að ná andlegum bata fyrir félaga W.S.
    Eftir um það bil þrjú ár byrjaði áhuginn á samtökunum að dvína. Samtökin blönduðust inn í mjög alvarleg og hatröm deilumál um þrælahald, sem ollu mikilli upplausn í samtökunum og minnkandi tiltrú fólks á þeim (Ekki var um að ræða neinar reglur til að verja samtök þessi eins og erfðavenjur AA-samtakanna verja AA-samtökin). W.S. tengdust einnig bannsamtökunum sem voru löngu úrelt og nutu ekki virðingar í þjóðfélaginu. Samt sem áður voru þetta merkileg samtök, með góðar hugmyndir, en höfuð ástæðan fyrir hruni þeirra var að miklu leyti skortur á “framkvæmdaáætlun” til að ná settu marki í batanum frá alkahólisma. Eftir rúm sjö ár höfðu samtökin nokkurnvegin lognast útaf.
    W.S. virtust sjá andlega vakningu sem hluta af lausni á vandanum (trúlega reynslan af fundinum í Baltimore), þá er ljóst að þeir höfðu ekkert sjúkdómsinnsæi. Þeir litu ekki á alkóhólisma sem sjúkdóm þrátt fyrir að sú skilgreining hefði verið sett fram af Dr. Rush 1785, eða 55 árum áður.
    W.S. voru fyrstir allra til að opna heimili til að meðhöndla alkahólista árið 1845 fyrstu meðferðarstöðina sem sögur fara af.

Emmanúel hreyfingin.
    Þó að Emmanúel hreyfingin sem stofnuð var í Boston árið 1900, hafi ekki haft skilning á, né notað sjúkdómsskilgreininguna á alkahólismann, þá var það fyrsta hreyfingin sem taldi sálfræðilega þætti hluta af vandanum.
    E-hreyfingin var nær eingöngu í austur fylkjum Bandaríkjanna. Á blómaskeiði þessarar hreyfingar töldu forsvarsmenn hennar að í þeim væru um 30.000 félagar sem náð hefðu bata eftir þeirra hugmyndum. Bók William James, “The Varieties of Religious Experience” hafði mikil áhrif á samtökin. Á sama hátt og W.S. þá átti Eemmanúel hreyfingin sinn þátt í sumum af þeim hugmyndum sem síðar ólu af sér AA-samtökin.
    Úr þessari hreyfingu er talinn fyrsti formlegi og opinberlega skráði “áfengisráðgjafinn,” Courtney Baylor. Baylor kom á fót skrifstofu til að hitta skjólstæðinga. Hann upplýsti að til hans leitaði fólk öll kvöld og tók hann 20 dali fyrir viðtalið. Þrátt fyrir það að hann væri sjálfur endurhæfður alkahólisti deildi hann ekki þeirri staðreynd með skjólstæðingum sínum. Baylor var mjög farsæll ráðgjafi og hefur trúlega verið fyrstur til að koma upp hnitmiðuðum og árangursríku meðferðarplani fyrir alkóhólista. Einn af þeim sem hann vann með var Richard Peabody. Peabody þessi skrifaði síðar bókina “The Common Sense of Drinking,” sem útgefin var 1930. Sú bók var notuð af Oxford-hópnum og lesin af upphafsmönnum AA.
    Peabody skrifaði um aðferðir og hugmyndir Courtney Baylor og í bókinni gefur meðal annars þetta að líta (bls. 10 og 11): “Drykkja er greinilega óskin um að komast undan raunveruleikanum. Hinir villandi töfrar af drykknum stafa af því að áhrif áfengis eru ótrúlega fullnægjandi fyrir ákveðnar sálrænar þarfir. Flestir sem taka einn drykk munu lýsa því sem þeir fá út úr því tilfinningalega á þennan hátt: (1) rólyndi, jafnvægi, stilla og slökun. (2) sjálfsánægja, sjálfsöryggi og sjálfsmikilvægi. Á meðan þörf meðalmannsins fyrir hugarró og sjálfsánægju er svalað með neyslu áfengis, ef því er neytt í hófi, þá eru aðrir, - eðlilegir að öðru leyti, - sem bregðast óeðlilega við áfengi, eða þannig að áfengi er alltof heillandi fyrir þá. Það eitrar taugakerfi þeirra. Þeir sem bregðast þannig við áfengi þurfa að útiloka það algjörlega úr lífi sínu, ellegar hljóta þeir mjög alvarlegar afleiðingar af neyslu þess.” Það er vel mögulegt að athugasemdir Dr. Silkworth í AA bókinni séu að hluta til tilvitnun í bók Peabodys, þegar Sildworth útskýrir óeðlileg viðbrögð við áfengi þegar það kemur í líkama alkóhólista. Bók Peabodys átti stóran þátt í því að koma orðinu “alkahólisti” inn í orðaforða fólks, í stað margra annara svo sem róni, úrhrak, drykkjurútur, o.s.frv. Orðið alkahólisti, eða á ensku “alcoholic,” varð síðan hluti af nafni alþjóða samtaknna Alcoholics Anonymous (AA skammstöfunin).
    Þrátt fyrir að þeir Cortney Baylor og Richard Peabody kæmu með margar góðar hugmyndir í útgáfum sínum og vinnu, skildu þeir ekki til fulls að um sjúkdóm væri að ræða. Sjúkdóm ofnæmis og þráhyggju  (obsession). Þeir voru þó langt á undan samtíð sinni hvað varðar almenn viðhorf til áfengissýkinnar.

Oxford hreyfingin (Oxford-Groups).
    Oxford hreyfingin var trúarleg (andleg) hreyfing stofnuð í Bandaríkjunum árið 1918. Þrátt fyrir að hóparnir væru ekki eingöngu ætlaðir alkóhólistum, höfðu þeir greinilega mikil áhrif á þá stefnu sem meðferð alkóhólisma tók. Dr. Frank Buchman, einn af bandarísku stofnendunum var starfandi sem skólastjóri við drengjaskóla í Philadelfíu. Hann átti í miklum samstarfserfiðleikum við meðstjórnendur sína í skólanum, vegna þess að hann fékk ekki nægt fé til rekstrarins. Þessir erfiðleikar enduðu með því að Buchman sagði up stöðu sinni í miklu fússi og fór til Englands árið 1908. Kvöld eitt árið 1911, þegar hann var staddur í lítilli kirkju í Cumberland á Englandi, talaði kona nokkur um kraftin í krossinum og hann upplifði skyndilega og mikla breytingu á sjálfum sér. Hann snéri heim til Bandaríkjanna og skrifaði bréf til stjórnarinnar í skólanum sem hann hafði hætt hjá í reiði. Hann skrifaði bréf til að “bæta fyrir” mistök sín. Þrátt fyrir að hann fengi engin svör frá stjórninni losnaði hann við reiðina og sektarkendina.
    Buchman byrjaði að starfa með öðrum og ferðaðist til Austurlanda fjær. Meðan hann var þar hitti hann Sam Shoemaker, sem síðar varð prestur. Upp úr 1920 varð söfnuður Sams, - sem síðar nefndist Calvary House, - höfuðstöðvar Oxford hópanna í Bandaríkjunum. Eitt sinn er hann ferðaðist í lest með hóp af stúdentum úr Oxford háskólanum, kom lestarvörðurinn og vildi vita deili á þeim. Lestarvörðurinn setti skilti á klefa þeirra þar sem á var ritað “Oxford hópur.” Þetta varð síðar nafn hópanna og hreyfingarinnar.
    Sagt hefur verið að Oxford hóparnir hefðu verið fólk sem var að reyna að lifa lífinu á sama hátt og fyrstu aldar kristnir menn. Fundir hópanna voru einskonar “heimboð.” Samtökin höfðu enga formlega uppbyggingu og meðlimir borguðu engin gjöld. Í hópnum var fólk með mismundandi trúarskoðanir, sem kom saman til að þroskast eftir andlegum leiðum. Það var engin félagaskrá og þeir sem komu hafði oftast verið boðið af öðrum. “Heimboðin” voru oftast haldin á vinsælum stöðum, svo sem sumarbúðum, frægum hótelum eða efnameiri heimilum, þar sem gestirninr borðuðu saman og ræddu andleg málefni. Til eru staðfestar upplýsingar um eitt slíkt “heimboð” í Hollywood þar sem 36.000 manns mættu. Margir áhrifamenn tengdust þessum hóp, meðal annars borgarstjóri New York og Harry Truman forseti. Þá er talið að Oxford hóparnir hafi haft mikil áhrif á stjórn og umsvif flestra trúarhópa þessa tíma.
    Hugmyndir Oxford hópanna hafa mjög líklega verið upphafið að félagskap AA-samtakanna. Megin reglur Oxford hreyfingarinnar voru: 1). Skilyrðislaus heiðarleiki. 2). Skilyrðislaust hreinlyndi. 3). Skilyrðislaus óeigingirni. 4). Skilyrðislaus ást. Framgangsmáti og sameiginleg markmið þeirra voru: (1) Að deila syndum sínum og freistingum með annari kristini manneskju sem hefði falið líf sitt Guði, og að nota það sem hjálpartæki fyrir þriðja aðila til að koma auga á sínar eignin syndir og freistingar, og geta létt á samviskunni. (2) Að afsala sér allri stjórn á lífi sínu í fortíð, nútíð og framtíð, og fela stjórnina Guði. (3) Að gera upp sakir við alla sem þeir höfðu gert á hlut, beint eða óbeint. (4) Að hlusta á, samþykkja og treysta á stjórn Guðs og lúta henni í öllu sögðu og gerðu, stóru og smáu.
    Við nánari skoðun þessara markmiða má sjá í þeim hugmyndir sem síðar uðru að 12-spora kerfi AA-samtaknna. (1) Fyrstu aðferðinni (deila syndum sínum), má líkja við 4. og 5. sporið. (2) Annari aðferðinni (afsala sér), má líkja við 3. sporið. (3) Þeirri þriðju (gera upp sakir) við 8. og 9. sporið og þeirri fjórðu (að treysta á Guð) við 11. sporið.
    Ritmál Oxford hreyfingarinnar lagði til að með orðinu “synd” væri átt við sjálfselskulegt atferli. Þar eð fáir alkóhólistar gátu sætt sig við þessi hefðbundnu trúarlegu skilyrði, endurritaði Bill Wilson þessar aðferðarlýsingar þannig að: í stað “að deila syndum sínum,” kom “við gerðum rækileg og óttalust siðferðileg reiknisskil í lífi okkar” (4. sporið). Á sama hátt var það að “játa” og “við játuðum afdráttarlaust fyrir Guði, sjálfum okkur og trúnaðarmanni yfirsjónir okkar” (5. sporið). Að “lúta stjórn annars í stóru og smáu” og aðrar álíka hugmyndir voru mjög óaðgengilegar fyrir nýendurhæfða alkóhólista. Þar sem fáir alkóhólistar vildu “lúta stjórn, eða fela sig á vald” varð sú aðferð að: “Við tókum þá ákvörðun að leita Guðs og láta vilja okkar og líf lúta handleiðslu hans, samkvæmt skilningi okkar á honum” (3. sporið). Þessi skilyrði voru mun aðgengilegri og ásættanlegri fyrir alkóhólista.
    Eitt af skilyrðum Oxford hreyfingarinnar var að “gera upp sakir við aðra” og þar eins og víðar í þeirra ritum átti þetta að gerast “afdráttarlaust, eða skilyrðislaust.” Þessu gátu alkóhólistar ekki tekið og því breytti Bill W. þessu í tvö spor til að auðvelda alkóhólistum þennan þátt. Þessi tvö spor voru að: “Skrá misgjörðir okkar gegn náunganum” (8. sporið), og “við bættum brot okkar milliliðalaust, þar sem það var hægt” (9. Sporið). Þessi spor stóðu undir því sama og númer (3) í aðferðum Oxford hreyfingarinnar.
    Lokafasinn í prógrammi Oxford hreyfingarinnar var að taka ábendingum (leiðsögn). Enginn sjálfmiðaður alkóhólisti vill þiggja leiðsögn frá annarri manneskju. Þess vegna var þeirri aðferð breytt í AA á þann hátt að “við skyldum biðja um skilning,” og það þá “með bæn og hugleiðslu,” og þannig komast að því hver væri vilji Guðs fyrir okkur (11 sporið). Fyrsta og síðasta sporið (1. og 12. sporið) voru upphaf og endir AA-prógrammsins. Í fyrsta sporinu viðurkenndi alkóhólistinn vanmátt sinn gagnvart áfengi og í því 12. var boðið upp á hugmyndina um að deila reynslu sinni, og vinna með alkóhólistum, væri besta tryggingin fyrir því að um áframhaldandi edrúmensku yrði að ræða hjá alkóhólistanum. Fullkominn, skipulögð áætlun um hverning ætti að öðlast bata, var orðin raunveruleg staðreynd.
    Við getum auðveldlega séð að bataáætlun AA-samtakanna, fær mikið frá Oxford hreyfingunni. Stofnendur og upphafsmenn AA-samtakana, Bill W., Dr. Bob, Ebby T. og Rowland H., voru allir meðlimir AA-Oxford hópsins.

Bannárinn.
    Meðan þessi þróun átti sér stað, settu stjórnmálamenn, sem voru undir miklum þrýstingi ýmissa trúarhópa, lög sem bönnuðu framleiðslu, dreyfingu og sölu áfengis í Bandaríkjunum. Tóku lög þessi gildi 29. janúar 1919 og urðu með þeim mikil tímamót í sögu þjóðarinnar. Er lagasetning þessi í dag talin vera meðal mestu stjórnunarlegra mistaka síðari tíma í sögu Bandaríkjanna. Urðu Bandaríkin með þessu fordæmi fyrir önnur ríki, - þar á meðal Ísland, - sem einnig settu lög um áfengisbann. Banninu var aflétt í Bandaríkjunum árið 1933, af einni ástæðu, - skatttekjur af sölu áfengis töpuðust við bannið og sá biti var orðin of stór fyrir ríkiskassann. Landið var í mikilli efnahagskreppu og Roosvelt forseti vissi að skattur af áfengisölu gæti hjálpað mikið við að rétta af fjármálin. Áfengið varð þannig samþykkt aftur og skattar af því eru enn í dag stór liður í tekjum hins opinbera. Áfengisneysla varð því aftur opinber en skilningsleysi og fáfræði um áfengismálinn höfðu lítið breyst, - og ekkert hafði verið gert til að takast á við hið raunverulega vandamál, - alkóhólisma.

Fæðingin.

Rowland Hazard og Dr. Carl Gustav Jung.
    Rowland Hazard, áberandi bankaeigandi í Vermont, var búinn að reyna allt til að hafa stjórn á drykkju sinni. Á árinu 1930 fór hann til Zurich, í Swiss til meðferðar hjá Dr. Carl G. Jung, geðlækni. Carl Jung var einn af vitrari geðlæknum þess tíma. Hugmyndir hans og rannsóknir á mannshuganum höfðu mikil áhrif í greininni og hafa enn í dag. Þetta var á svipuðum tíma og Dr. Silkworth byrjaði að vinna á Towns Hospital. Rowland var í meðferð hjá Dr. Jung í um það bil eitt ár, en snéri að því loku til síns heima. Fljótlega var hann farinn að drekka aftur. Rowland snéri þá aftur á fund Dr. Jung og ráðfærði sig við hann. Spurði hann Dr. Jung hvort nokkur leið væri til að ná tökum á alkóhólinu. Dr. Jung sagði honum að hann væri með hugsun krónísks alkóhólista og að hann ætti sér enga von nema að verða fyrir “þýðingarmikilli andlegri reynslu,” eða á ensku; “vital spiritual experience,” sem bæri með sér róttækar hugarfarslegar breytingar. Þessa staðhæfingu hafa AA-samtökin gert að höfuð inntaki viðleitni sinnar og hefur hún orðið þess valdandi að milljónir manna hafa öðlast bata frá alkóhólisma um allann heim.
    Dr. Carl Jung sagði Rowland frá alkóhólistum sem hefðu náð bata, en að það væri sjaldgæft og ætti sér ekki stað nema eftir víðtæka trúarlega reynslu sem innihéldi hugarfarsbreytingu. Hann lagði til við Rowland að hann reyndi að koma sér inn í eitthvert trúarlegt umhverfi með “von um hið besta.” Skömmu síðar var Rowland komin í samband við Oxford hreyfinguna og losnaði þar undan drykkjuáþján sinni. Dr. Jung ráðlagði Rowland einning að lesa bókina “The Varieties of Religious Experience” eftir William James. Þegar Rowland kom til New York varð hann virkur meðlimur á Oxford fundunum sem voru haldnir í Calvary krikjunni.

Ebby Thatcher.
    E.T. hafði verið nokkuð vel stæður, en 1934 riðaði hann á barmi gjaldþrots. Í júlí ákvað hann að fara í sumarbústað fjölskyldunar í Manchester, Vermont. Þetta var eina athvarf þessa brotna manns. Bústaðurinn hafði verið í niðurníðslu mjög lengi og hann ákvað að reyna að viðhalda honum svolítið. Meðan hann var þarna versnaði drykkja hans stöðugt. Rowland Hazard var í sumarbústað sínum nálægt Manchester þar sem hann frétti af drykkjvandamáli Ebby. Tveir af gestum Rowlands, þeir Shep Cornell og Cebra G. heimsóttu Ebby og sögðu honum frá Oxford hópunum. Nokkrum dögum seinna heimsótti Rowland Ebby og sagði honum frá sínu áfengisvandamáli, og hverning hann hefði tekist á við það og náð bata.
    Innan fárra daga var Ebby í vandræðum aftur vegna drykkju. Ebby hafði verið að mála þak á bústaðnum þegar fuglahópur kom og settist á það nýmálað. Hann sótti byssu sína í húsið og byrjaði að skjóta stjórnlaust á þessa fiðruðu óvini. Nágrannar hrigndu á lögregluna sem handtók Ebby og setti í fangelsi. Við réttarhöldin var dómarinn (faðir Cebra G.) tilbúin að setja Ebby á hæli fyrir drykkjusjúka. Rowland sem hafði fylgt Ebby fyrir dóm kom á málamiðlun. Eftir að hafa sagt frá því hverning hann hefði náð bata frá alkóhólisma, sannfærðist dómarinn um að sleppa Ebby, gegn því að Roweland hefði eftirlit með honum. Ebby gisti þá nokkurn tíma hjá Rowland, eða þar til hann fór til New York, og þá með Shep Cornell. Þar bjó Ebby hjá einum meðlima Calvary safnaðarins. Ebby fór fljótlega að starfa í söfnuðinum við að hjálpa öðrum, samhliða því að honum var hjálpað. Þetta varð honum góð aðstoð í bataþróuninni.
    Þegar Ebby hafði verið ódrukkinn í nokkra mánuði hitti hann gamla kunningja sem sögðu honum þær fréttir að gamall skólafélagi hans og vinur, Bill Wilson væri í miklum vandræðum út af drykkjuskap. Ebby hafði samband við Bill. Nokkru síðar bauð Bill honum í heimsókn og hlakkaði til að fá sér í glas með sínum gamala vini. Bill til mikillar undrunar kom Ebby edrú og færði honum sama boðskap og Shep, Cebra og Rowland höfðu flutt Ebby áður. Það var í nóvember 1934, heima í eldhúsinu hjá Bill að Ebby flutti honum boðskapinn sem síðar varð lausn á alkóhólisma hans. Sami boðskapur og Dr. Jung hafði fært Rowland fjórum árum áður. Það fór hrollur um Bill þegar Ebby nefndi Guð, en þá stakk Ebby upp á því að hann reyndi að trúa “samkvæmt sínum eigin skilningi á Guði.” Á þessari stundu breyttist “boðskapurinn” úr “trúarlegri reynslu” í “andlega reynslu.”

Bill Wilson (William Griffith Wilson).
    Bill W. og Ebby T. hittust fyrst og urðu vinir þegar þeir gengu saman í skóla í Manchester, Vermont. Sem ungir menn vissu þeir hvorugur hve mikilvægu hlutverki þeir ættu eftir að gegna í lífi hvers annars síðar á lífsleiðinni. Bill var kallaður í herinnn í fyrri heimsstyrjöldinni. Eftir þjálfun var hann staðsettur í Ft. Rodman herstöðinni í New Bedford, Massachusetts. Þar fór hann í partý og var boðið í glas sem hann þáði. Hann var þá tuttugu og tveggja ára gamall. Bill var mikill drykkjmaður frá byrjun. Hann var aldrei á neinu meðalstigi í drykkju og hann drakk aldrei “sócialt.” Eftir heimsstyrjöldina vann hann í Wall Street sem verðbréfasali. Hann þótti snjall sem slíkur og duglegur. Velgengni hans var þó fljótlega ógnað af versnandi drykkju.
    Haustið 1933 leitaði hann sér í fyrsta sinn aðstoðar á Towns Hospital í New York. Spítali þessi hafði sérhæft sig í meðferð á áfengis- og vímuefnafíklum. Þar hitti hann Dr. William D. Silkworth, sem hafði unnið þar siðan 1900. Til meðferðar hjá W. Silkworth komu alls um 50.000 alkóhólistar, meðan hann vann að þessum málum. W. Silkworth taldi að einungis tvö prósent hefðu náð bata af þessum stóra hóp sem hann hafði til meðferðar. Silkworth sagði Bill frá kenningum sínum um alkóhólismann. Taldi hann “að hér væri um að ræða ofnæmi, samfara andlegri þráhyggju.”
    Hjá Silkworth heyrði Bill í fyrsta sinn að alkóhólismi stafaði ekki af skorti á viljastyrk, og væri heldur ekki merki andlegra vankanta, heldur sjálfstæður sjúkdómur. Honum leið eins og nýjum manni þegar hann yfirgaf spitalann og vissi þá að hann gæti aldrei framar tekið eitt glas án þess að eiga það á hættu að skaðast. Þessi vitneskja dugði stutt og hélt honum ekki edrú frekar en annað. Sumarið 1934 var Bill aftur kominn inn á spítalann og þá komin með sterk einkenni starfrænna truflanna á heilastarfseminni. Dr. Silkworth sagði Louis, konu Bills, að hann gæti ekki haldið út eitt ár til viðbótar eins og hann væri á sig kominn, og að trúlega þyrfti að loka hann inni til þess eins að hann færi sér ekki að voða. Bill yfirgaf spítalannn og óttinn hélt honum edrú í smá tíma. Hann féll aftur í drykkju vopnahlésdaginn þann 11, nóvember 1934.
    Í lok nóvember 1934 fékk Bill símtal frá Ebby, sem vildi koma í heimsókn. Það fannst Bill góð hugmynd og hlakkaði til að fá einhvern til að drekka með. Hann hafði ekki séð Ebby í fimm ár en þá höfðu þeir báðir verið drekkandi. Bill hafði einnig frétt að Ebby hefði verið lokaður inni á drykkjumannahæli og velti því fyrir sér hverning honum hefði tekist að sleppa þaðan. Hann vildi heyra Ebby segja frá því. Bill hafði ennig fyrir mörgum árum sett sér þau mörk að ef hann ætti eftir að drekka eins og Ebby, þá ætlaði hann að hætta. Bill til mikillar undrunar þá var Ebby edrú þegar hann kom og vildi ekki þiggja drykk þegar hann bauð honum. Bill tók einnig eftir því að Ebby bæði leit út, og hagaði sér örðuvísi, en hann var vanur. Ebby sagði Bill frá því hverning hann hefði orðið edrú, og héldi sér þannig. Bill hélt áfram að drekka meðan Ebby talaði og þegar Ebby nefndi Guð, fór hrollur um Bill. Hann þoldi hvorki trúarboð né skipulögð trúarbrögð. En einu gat hann ekki neitað: Ebbý var edrú, en hann, Bill, var það ekki.
    Bill drakk í nokkra daga eftir þetta, en ákvað síðan að fara á einn af þessum Oxford fundum sem Ebby hafði sagt honum frá. Hann kom við á bar á leiðinni á fundinn og hitti þar mann að nafni Alec og bauð honum með sér á fundinn. Báðir komu illa drukknir á fundinn í Calvary söfnuðinum. Tekið var vel á móti þeim, borinn fyrir þá matur og kaffi til að reyna að hressa þá við. Það bar lítin árangur og á miðjum fundi eftir að hafa heyrt nokkura menn tala um reynslu sína, bæði í drykkju og frá henni, vildi Bill tala líka. Hann stóð upp, fór í pontu og tjáði sig! Hann gat aldrei síðar munað hvað hann hafði sagt. Bill var lagður inn á Towns Hospital þann 10. dessember 1934. Á leiðinn þangað hafði hann keypt sér nokkra bjóra og var að drekka þá þegar hann talað við Silkworth við innskráninguna. Þar sagði hann honum að nú hefði hann loks “fundið nokkuð” sem myndi hjálpa honum til að verða ódrukkinn. Silkworð sagði honum að fara í rúmið. Daginn eftir, þann 11. desember, drakk Bill síðasta bjórinn sinn. Hann vissi ekki þá að þetta átti eftir að verða síðasta afeitrun hans. Varð því 12. 12. 1934 fyrsti dagurinn sem hann varð ódrukkinn, einn dag í einu, í samfellt 36 ár. Hér er gaman að skoða það að þetta leiðir síðan til 12 spora og 12 erfðvenja.
    Næstu daga var Bill í mikilli áfengisþoku. Ebby heimsótti hann og stappaði í hann stálinu. Bill fór í mikið þunglyndi þegar runnið var af honum. Á fyrstu klukkustundum þess 14. desember 1934 var Bill kominn í ástand þar sem hann var fullur sektar og iðrunar, hjálparvana og vonlítill, og grét hann mikið þar til hann “lagði ráð sitt í hendur Guðs” eins og hann lýsir því í bókinni “Lífsviðhorf Bills,” (As Bill Sees It): “Hugarangur mitt varð óbærilegt og loks fannst mér ég vera sokkinn til botns. Í bili fannst mér síðasta vígi þrjósku minnar og stolts hrunið til grunna. Ég vissi ekki fyrr en ég var farinn að hrópa; ‘Ef Guð er til þá sanni hann sig. Ég er reiðurbúin til að gera hvað sem er!’ Skyndilega birti og sjúkrastofan varð böðuð hvítu, skæru ljósi. Mér fannst sem um mig léki andblær sem ekki var af þessum heimi. Mér fannst allt í einu ég vera frjáls maður. Smám saman hvarf sýnin. Ég lá eftir í rúminu en góða stund var ég í öðrum heimi, nýjum vitundarheimi. Ég var fullur vellíðunar og fann enn návist HANS og hugsaði með mér: ‘Svo þetta er þá Guð predikaranna.’”
    Eftir þetta urðu rótækar breytinga á verðmætamati, viðhorfum og hugmyndum Bills. Fór hann að hugsa og hegða sér öðruvísi enn áður. Má skoða reynslu þess sem hinar raunverulegu fæðingu hugmyndanna að því sem síðar verður kveikjan að AA-samtökunum. Bill Wilson var þrjátíu og níu ára þegar þetta átti sér stað. Hann andaðist 24. janúar 1971, þá sjötíu og sex ára.

Starfað með öðrum.
    Bill Wilson útskrifaðist frá Towns Hospital 18. desember 1934 og hófst strax handa. Hann fór reglulega á fund í Oxford hópunum í Calvary söfnuðinum. Oxford hópurinn var ekki eingöngu fyrir alkóhólista og leiddi það til þess að alkóhólistarnir tóku að mynda hóp innan hópsins. Þeir gerðu sér fljótt grein fyrir því að það að aðstoða aðra við að verða edrú hjálpaði þeim sjálfum að vera ódrukknum. Bill sannfærði Silkworth um að hann gæti aðstoðað menn sem væru á spítalanum. Hann fékk leyfi til að koma þangað og deila reynslu sinni með alkóhólistum sem þar voru. Fljótlega lenti Bill í vandræðum þar sem honum fannst engin hlusta á sig. Að lokum benti Silkworth honum á hvað hann gerði rangt. Hann sagði honum að hætta að predika yfir mönnunum. Reyna heldur að útskýra fyrir þeim hverning þetta var hjá honum sjálfum, og hvað hefði gerst.  Bill fylgdi ráðum Silkworths og þá fóru hlutirnir að gerast.

Dr. Bob Smith (Robert Holbrook Smith).
    Í maí 1935, lenti Bill Wilson í miklum vandræðum vegna viðskiptasamninga sem mistókust. Hann var þá staddur í Akron, Ohio. Velgengni hans í einkalífinu var ógnað og honum fannst hann standa tæpt gagnvart áfenginu. Hann reyndi að hafa upp á einhverjum alkóhólista sem hann gæti talað við. Prestur á staðnum, Tunks að nafni, lét hann fá nokkur símanúmer sem hann gat hringt í og eftir krókleiðum nái hann sambandi við Henríettu Sieberling. Hún hafði verið gift alkóhólista, en var skilin við hann. Bill sagði henni erindi sitt og hún kom honum í smband við Dr. Robert Holbrook Smith, sem hún hafði reyndar lengi, - án árangurs, - reynt að aðstoða í gegnum Oxford hreyfinguna, sem hún var meðlimur í. Dr. Bob Smith og Anne kona hans voru búin að vera lengi viðloðandi Oxford hópinn þar í bæ. Bob hafði lesið mikið um hugmyndir þeirra og stundað fundi hjá hópnum til að komast að því hverning þeir virkuðu, eins og hann sjálfur lýsti því. Hann drakk þó reglulega.
    Henrietta bauð Bill heim til sín. Þegar hann kom hringdi hún í Anne og ætlaði að bjóða henni og Dr. Bob að koma. “Smitty” var þá útúrdrukkinn og þau gátu ekki komið. Næsta dag, 12. maí 1935, hittust Bill Wilson og Dr. Bob Smith í fyrsta sinn. Þegar þeir hittust var Bob órólegur og skalf talsvert. Hann tilkynnti Bill að hann gæti í mesta lagi stoppað í 15 mínútur, en róaðist þó þegar Bill stakk upp á því að hann fengi sér í glas. Þeir töluðu saman í sjö klukkustundir samfleytt. Dr. Bob hafði heyrt flest það sem Bill sagði áður, en það sem var þó öðruvísi var að nú heyrði hann annann alkóhólista segja þetta. Það var engin fyrirlestur, heldur persónuleg reynsla.
    Bill dvaldi á heimili Bob og Anne í Akron næstu þrjá mánuði. Dr. Bob hafði verið ódrukkin í tvær vikur þegar hann ákvað að fara á læknaþing í Atlantic City, fyrstu vikuna í júní. Hann hafði ekki misst af þessu þingi í 20 ár. Þetta endaði á miklum túr og síðan tók við þriggja sólahringa afeitrun þegar heim var komið. Dr. Bob drakk í síðasta sinn þann 10. júní 1935. Í dag er sá dagur skoðaður sem upphafsdagur AA-samtakanna.

AA byrjar.
    Þann tíma sem Bill dvaldi á heimili Bob og Anne iðkuðu þau hugleiðslu og íhugun alla morgna. Það hófst með hljóðri stund. Eftir  nokkurn tíma las Anne kafla úr bókum um trúarleg efni. Síðan fór eitt þeirra með bæn upphátt og eftir það allir í hljóði. Eftir aðra þagnarstund sögðu þau hvort öðru frá því sem kom í huga þeirra. Þessar morgunstundir voru í raun hugmyndir Oxford hópanna. Margar AA deildir hefja fund á svipaðan hátt í dag.
    Þegar Bill snéri til New York í ágúst 1935 voru fjórir orðnir edrú og sá fimmti á “snúrunni.” Frá því um haustið 1935 til vors 1936 hjálpaði Bill tveimur til að verða edrú í New York. Haustið 1937 voru sjö endurhæfðir alkóhólistar í Akron og fimm í New York. New York alkóhólistarnir sögðu skilið við Oxford hreyfinguna 1937. Eftir það héldu þeir fundi á heimili Bill og Louis Wilson. Í Akron héldu alkóhólistarnir áfram að halda fundi í Oxford hópnum fram til loka ársins 1939 er þeir skldu sig einnig frá þessari hreyfingu og stofnuðu deild svipað og alkóhólistarninr í New York. Héldu þeir fundina til að byrja með á heimili Dr. Bob. Árið 1937 var hafist handa við að skrifa AA bókina. Bill Wilson var mikið í þeirri vinnu. Handritið var 1200 blaðsíður. Það var skorið niður í 400 blaðsíður fyrir prentun, enda bókin fljótt kölluð “stóra bókinn.” Bókin kom úr prentun 1939 og var AA-samtökunum gefið nafnið eftir að bókin kom út.

    Helstu heimildir:

1. The Variaety of Religious Experience: William James, New York, N.Y., Modern Library 1929.
2. The Way it Began: B. Pittmann, Seattle, Washington, Glen Abby Books 1988.
3. Alcoholics Anonymous Comes of Age: New York, N.Y., AA World Service Inc. 1957.
4. Pass It On; Bill Wilson and the AA Message: New York, N.Y., AA World Service Inc. 1984.
5. Dr. Bob And The Good Oldtimers: New York, N.Y., AA World Service Inc. 1980.
6. Not God. A History of AA: Ernest Kurtz, Center City, Minnesota Hazelden Educational Services 1979.

                                                                           HÞB 1993.