Vincent P. Collins:

- Viðurkenning vanmáttarins -

Horfst í augu við lífið
    Fyrr eða síðar, koma allir að þeim punkti í lífinu þar sem lífið virðist vera orðið of umfangsmikið til þess að hægt sé að takast á við það. Lífið er af sjálfsögðu aldrei of umfangsmikið fyrir okkur, enn það getur vissulega virst vera það. Þegar það gerist verðum við að ná lífinu aftur í fókus. Við kunnum að hafa tapað sjónarhorninu en því er hægt að ná aftur.
    Þú kannt að vera farinn að sjá heiminn sem ólýsanlega stórann—jörðina, 40.000 kílómetra að ummáli, og geiminn, fullann af óþekktum veröldum. Eigi að síður er heimurinn takmarkaður við hús þitt, vinnustað þinn, heimabæ þinn. Jafnvel ef þú flýgur til Indlands eða Parísar eða Hong Kong, er heimurinn ekki stærri enn innanmál flugvélarinnar og ekki lengra í burtu enn næsti flugvöllur.
    Þú kannt að vera farinn að sjá heiminn sem morandi af milljónum og milljónum manna. Í raun og veru samanstendur heimur þinn af mjög litlum hópi fólks—þeim sem þú býrð með, þeim sem þú vinnur með, og þeim sem þú ert kunnugur.
    Og hin hræðilega, ógnandi framtíð, þessi óendanlega martröð af skuggalegum dögum og árum! Þú getur jafnvel ekki hugsað þér að hugsa um þetta. Jæja, hættu að hugsa um þetta allt. Þú lifir einungis brot af sekúndu í einu; það á við um þessa mínútu sem er að líða. Þú getur einungis hugsað um einn hlut í einu, framkvæmt einungis einn hlut í einu; þú lifir einungis einn andardrátt í einu. Því er það ráðlegt að hætta að lifa í morgundeginum sem ef til vill kemur aldrei, farðu að lifa einn dag í einu, - deginum í dag. Gerðu áætlun fyrir morgundaginn, en lifðu einungis til þeirrar stundar þegar þú gengur til rekkju í kvöld.
    Í stuttu máli, þessi hræðilegi raunveruleiki, lífið, er hægt að skera niður í sína réttu stærð. Lífið er einungis staðurinn sem ég er á, tíminn sem er að líða, og fólkið sem er í kringum mig núna. Við þetta getur þú ráðið - að minnta kosti í dag.
    “Enn líf mitt er bara eitt vandamál á fætur öðru!” Auðvitað er það það - það er eðli lífsins.
    Ég veit ekki hvernig þetta er hjá þér, en það tók mig langan tíma að ná því að minnsta kosti að sum þessarar vandamála væru sköpuð af mér sjálfum. Sem dæmi, þá hélt ég að það væri skylda mín að reyna að leysa vandamál annarra, vera dómari í ágreiningi þeirra, og sýna þeim hvernig þeir ættu að lifa líf sínu. Ég var særður þegar þeir vísuðu frá hinni óumbeðnu ráðgjöf minni. Að lokum tókst mér að skilja að við getum ekki hjálpað neinum nema þeir virkilega þurfi á hjálp að halda, og séu viljugir til að þiggja hana, vilji að þú hjálpir sér, og biðji þig um að hjálpa sér. Jafnvel þá getur þú einungis hjálpað þeim til að hjálpa sér sjálfir.
    Gamall Arabi, sem hafði tjaldað í návist hóps dansandi Derfissa (Súffis = islam-sértrúarsöfnuður) var spurður, “ónáða þeir þig ekki?”
 “Nei!”
 “Hvað gerir þú í málinu?”
 “Ég læt þá dansa!”
    Ég orsakað sjálfum mér ónauðsynlega hryggð með því að reyna að vera “óeigingjarn,” gagnvart öllum öðrum fyrst, sjálfum mér síðast, og reyna að gera öllum til geðs. En þú getur ekki gert öllum til geðs. Þú getur slegið sjálfan þig út með svona viðleitni og öðru slíku til að geðjast “frænku þinni, systur og frænda,” og þú kemst að því að þau verða ekki í raun fyrir neinum áhrifum á einn eða annan máta.
“Öllum gert til geðs, engin er ánægður; mér sjálfum gert til geðs, að minnsta kosti er ég ánægður!”
Góðgerðarstarfsemin byrjar á sjálfum mér, og skýr sjálfshyggja er grundvallareiginleiki gefin okkur í vöggugjöf af náttúrunni. Þú getur forðað þér frá miklu hugarangri með að viðurkenna tilgangsleysi þess að gera öllum til geðs, eða að geðjast einhverjum sem ekki er hægt að gera til geðs.
    Ótrúlega stór hópur fólks trúir því að annað fólk geti sært tilfinningar þess. Þetta fólk mun ekki trúa þér þegar þú segir því að þetta sé alrangt – að engin geti sært þig nema þú leyfir honum það! Ef óábyrg eða óréttmæt gagnrýni orsakar þér óhamingju, þá er það að minnsta kosti að hluta til þér sjálfum að kenna. Við segjum öll, “mér er sama hvað aðrir segja,” en hin sorglega staðreynd er sú að það skiptir okkur máli, og að láta sem svo sé ekki gerir hlutina verri. Hvað skal gera?
    Sú iðkun að loka á fólk sem fer í taugar þínar eða kemur þér úr jafnvægi; taktu ákvörðun um að þú ætlir ekki að gefa því neina athygli sem “hann” eða “hún” segja, og það þá í fúlustu alvöru. Þú munt ekki trúa áhrifunum fyrr enn þú reynir þetta sjálfur. Ef þú að minnsta kosti neitar að reyna þetta, þá gæti einhver kaldhæðinn efasemdaeinstaklingur (eins og ég, til dæmis) farið að gruna að ef til vill sé það orðið svo sterkur vani hjá þér að láta særa tilfinningar þínar að þér myndi leiðast án þess.
    Nóg um óþarfa þjáningu.
    Hvað um raunveruleg vandamál, vandmál sem koma án tillits til þess hvað þú gerir, hugsar, eða segir?  Þetta hræðilega vandmál sem hefur enga sjáanlega lausn? Stöldrum við eitt andartak og skoðum hvað vandamál er í raun.
    Vandamál er staða kringumstæðna sem ógnar velferð þinni. Og hvað eru svo “kringumstæður”? Kringumstæður eru fólk eða hlutir. Þannig að til þess að “leysa vandamál okkar” þýðir í raun að fá fólk og hluti í þær stellingar sem við viljum að það eða þeir séu í. Stundum tekst okkur þetta. Oftar er það samt að okkur tekst það ekki. Hvað þá?
    Það eru nokkur atriði sem við getum framkvæmt. Við getum oft skoðað í kringum okkur og fundið einhvern til að ásaka. Eða við getum núið ösku í hár okkar, gengið í niðurníddum skóm með slitnum hælum, lagt áherslu á að gretta okkur betur í hrukkurnar, og farið á milli vina okkar, kyrjandi “aumingja, aumingja ég!” Okkur gæti lánast að gera fjölskyldu okkar vansæla. Við getum elt uppi lækna. Við getum forðast prestinn okkar, barið okkur á brjóst, og kennt Guði um allt saman: Hvað hef ég gert til að eiga þetta skilið?”

Viðurkenning vanmáttarins
    Þessar mismunandi “heimilis uppskriftir”–sem ásaka aðra, innihalda sjálfsvorkun og annað slíkt–framkalla aðeins eina tegund af niðurstöðum: þær gefa öllum, að okkur sjálfum meðtöldum, enn meir vanlíðan og auka á vandamálin án þess að leysa þau.
Eigum við að “bölva Guði og deyja?”  Nei.
    Gerðu það sem stjórnmálamaðurinn gerir:  “Ef þú getur ekki sigrað þá, þá gakktu í lið með þeim!”  Ef þú getur ekki leyst vandamál þín, þá lærðu að lifa með þeim og þrátt fyrir þau.
 “Auðvitað; rétt si svona!  Þetta er mjög auðvelta að segja ´lærðu að lifa með þeim,´ en það er annað að framkvæma það! Hvernig ferðu svo að því að framkvæma þetta?”
    Mjög auðvelt, vinur minn; svo auðvelt að þú munt ekki einu sinni reyna það nema þú sért orðin aðframkominn. Sért þú nægilega aðframkominn munt þú reyna hvað sem er. Svo reyndu eitthvað sem virkar - reyndu viðurkenninguna!
    Viðurkenningin er hin eina raunverulega uppspretta stillingar, hugaróar, friðar. Hún er einnig þekkt sem “uppgjöfin,”  “að beygja sig fyrir hinu óumflýjanlega,”  “að ganga í lið með þeim sem ég get ekki sigrað.” Þetta fæst ef þú hefur sterka löngun til að hjálpa sjálfum þér og ert viljugur til að biðja Guð um að hjálpa þér.
    Okkur til láns, þá er hin fullkomna uppskrift fyrir viðurkenningunni, sem er einföld og handhæg sem væri hún dósaopnari, við höndina, bíðandi eftir því að við notum hana eins og hundruð og þúsundir hafa gert á undan okkur. Skrifuð af Reinhold Niebuhr, er hún þekkt sem “æðruleysisbænin.”
Hér kemur hún:
“Guð gefi mér æðruleysi til að sætta mig við það sem ég fæ ekki breytt, kjark til að breyta því sem ég get breytt; og visku til að greina þar á milli.”
    Þú ert einfaldlega að byðja Guð að gefa þér getu til að taka fólki og hlutum eins og það og þeir koma fyrir, ef þú getur ekki breytt þeim. Við getum mjög sjaldan breytt fólki, þó að við getum breytt okkur sjálfum. Við biðjum Guð, ennfremur, að gera okkur kleift að sannfæra okkur sjálf að við myndum ekki vilja hafa hlutina öðruvísi, jafnvel þótt við gætum það. Einungis Guð er nægilega máttugur til að stjórna öllum hlutum, og Hann virðist kjósa að láta suma hluti koma rétt út án þess að breyta þeim.
    Í framkvæmdinni: horfstu í augu við vandamálin sem eru að gera þig óðan, og segðu: “Er eitthvað sem ég get gert í þessu hér og nú, í dag?” Ef svo er, þá gerðu það! Ekki fresta því í aðra mínútu í viðbót. Ef það er ekkert sem þú getur gert í því í dag, þá viðurkenndu það og gleymdu því.
    Þú kemst ekki yfir sjö metra háann vegg með því að berja höfðinu í hann—þú fær einungis höfuðverk. Ef þú sest niður í skuggann af veggnum og segir, “Mögulega er ég betur settur hérna meginn, eftir allt saman,” þú getur verið viss um að Guð mun láta hlutina æxlast á betri veg fyrir þig og alla aðra. Þessi eiginleiki Hans til að láta hlutina þróast til hins besta er þekktur sem guðleg forsjón, eða “kærleikur Guðs.”

Kærleikur Guðs
    Guðleg forsjón eru þau gæði í guðlegri framkvæmd þar sem Hann framkallar gott úr illu, eða þar sem Hann leyfir okkur að gera illt svo að Hann geti að lokum framkallað gott úr því. Kærleikur Guðs er besta svarið við hinni aldagömlu kvörtun: “Hvers vegna leyfir Guð þeim að komast upp með að gera þetta?”
    Við vitum öll að fólk hegðar sér ekki eins og það ætti. Sumir eru illir, hrokafullir, eigingjarnir, grimmir, vanþakklátir, og illgjarnir alla tíð. Jafnvel þeir allra bestu (ertu að taka eftir?) eru stundum illir, hrokafullir, o.s.frv.
    Hversvegna gerir Guð ekki eitthvað í því: Hann gæti, allt í lagi; en þó undarlegt kunni að virðast, myndi það eyðileggja allt. Hann skapaði okkur með frjálsan vilja, það er, valdið til að velja um það hvort við gerum gott eða illt. Honum var mjög vel ljóst að sumir einstaklingar myndu misnota hin frjálsa vilja, en Hann gaf okkur hann eigi að síður, vegna þess að án hans værum við vélmenni. Hans áætlun er að launa okkur með vist á himninum, en þú launar ekki vél fyrir að gera rétt, - hún getur ekki gert annað. Engin frjáls vilji, engin laun.
    Við getum því þegið þá staðreynd að “þetta er syndugur heimur!” Við þurfum ekki að minna Guð á það; í reynd, þurfti engin að líða meira fyrir það en Hann sjálfur þegar Hann var hér á jörðinni. Hin mikli munur liggur í því að Hann viðurkenndi óréttlætið og snérist ekki gegn því. Það er því í gegnum þessa gjörð af viðurkenningu sem Hann átti eftir að bjargar okkur. Allt það sem Honum var gert var leyft af Föðurnum okkur til bjargar. Fyrir sinn hluta, viðurkenndi Hann það sem vilja Föðurins. “Faðir, ef það er mögulegt, tak þennan kaleik frá mér; en ekki minn vilji, heldur þinn verði.”
    Heldur þú því fram að þú sért fórnarlamb meira óréttlætis enn Hann? Eða þýðingarmeiri enn Hann? Þú myndir fegin vilja sleppa frá hinni óþolandi stöðu þinni, en það geturðu ekki. Hann hefði getað það, en gerði það ekki! “Er nemandinn ofar meistaranum?”
    Forsjón Guðs snéri hinu mesta og hræðilegasta óréttlæti allra tíma upp í mestu blessun allra tíma. Guðleg forsjón er enn að snúa illu upp í gott, ef fórnarlömb óréttlætisins þiggja örlög sín, jafnvel eins og Kristur þáði sín. Þegar þú beygir þig fyrir hinu óumflýjanlega og þiggur óréttlætið, þá ertu ekki að láta sem það sé ekki til eða að afsaka það eða að útskýra það í burtu. Þú ert einungis að þiggja hin óbeina eða frelsandi vilja Guðs.
    Guð samþykkir ekki hið illa eða umber óréttlæti; Hann einungis leyfir það, á meðan Hann vinnur að undrinu sem leiðir það til góðra endaloka. Þannig að ef við finnum okkur í því sem virðist vonlaus staða, þar sem öll sund virðast lokuð, skulum við ekki gera uppreisn. Í staðinn, verðum við að verða meðvituð um að Guð hefur sínar ástæður, í hinni óendalegu gæsku sinni og visku, sem leyfir gerðirnar. Og þessvegna viðurkennum við þetta, segjandi: “Verði Þinn Vilji!”  Þegar í stað fellur byrðin frá herðum okkar, og vissan um að allt muni verða í lagi færir frið í sálu okkar.
    Horfðu til baka yfir líf þitt. Í heiðarleika muntu nú geta séð hvernig hönd Guðs hefur fært þér hamingju í endalok á margra atburði sem virtust um tíma vera ómildaðir sorgaleikir? “Hví óttist þið, ó þið sem trúið svo litlu?”

Þjáning
    Einhver húmoristi sagði einhverju sinni: “Bara af því að við höfum réttinn til að leita hamingjunnar er ekki merki um að við munum einhvern tímann ná í hana.” Stundum virðist næstum sem að Guð vilji ekki að við séum hamingjusöm hér á jörðunni, að Hann krefjist eymsla og þjáninga í þessu lífi sem greiðslu fyrir hamingju í því næsta. Hinir strangtrúuðu trúðu þessu, en þú skalt ekki trúa því! Guð vill að við séum hamingjusöm hér og nú á jörðunni, og jafnvel bendir á leiðina. Stundum neitum við samt að horfa í þá átt sem Hann er að benda.
    Vandamálið felst í því að flest okkar halda að hamingjan sé fólgin í því að þarfir okkar og þrár séu uppfylltar, eða að minnsta kosti í frelsi frá sársauka og þjáningu. Í raun og veru, þá fellst hún í þeirri hugarró sem kemur af því að aðlaga vilja okkar að vilja Guðs. Við öðlumst hamingjuna með því að þvinga okkur til að þiggja það sem Guð hefur vill að verði okkar.
    Það er augljóst að slík stefna mun leiða til hamingju í næsta lífi, en það er erfitt að sjá hvernig hún mun gera okkur hamingjusöm í þessu lífi. Þetta er vegna þess að við erum sannfærð um að hamingjan sé fólgin í því að öðlast það sem við þráum—fullnægja hvataþörfum okkar og löngunum—sem er allt andstætt sannleikanum. Í raun, jafnvel þó að við gætum fullnægt öllum okkar löngunum, yrðum við ekki hamingjusöm. Sjálfsfullnægingin, sem er langt frá því að gera okkur hamingjusöm, gerir okkur heldur óhamingjusöm, eins og við lærðu fyrir löngu í sögunni um Midas konung og hina "gullnu snertingu" hans. Ef þú hefur gert þau algengu mistök að vera að reyna að hugga ekil sjálfsvilja þíns, þá skalt þú hætta því. Hættu að þjóna honum,og byrjaðu að stjórna honum.
 “Auðveldara sagt en gert!”
    Nei, það er ekki of erfitt ef þú veist hvernig. Guð hefur gefið okkur hin fullkomnu aðferð til að losna við sjálfviljann og frelsa okkur frá þrældóm hinna óstöðugu langanna okkar. Það er þjáningin - sem er hið fullkomna verkfæri til að skera okkur niður í rétta stærð. Í staðin fyrir að fara út á bjargbrúnina til að forðast sársauka, þá er betra fyrir okkur að byrja að nota hana. Sársaukin er hið eina verkfæri sem er nægilega beitt til að snyrta í burtu auka skreytingar hins flöktandi vilja okkar og forma hann í skynsamlegt afrit af Guðs vilja; sem er stundum sagður vera í formi krossins.
    Mjög fáir einstaklingar bera kross sem er í þeirri stærð sem til hetjudáða telst; þar sem Guð gerir kross hvers og eins eftir máli, er því um mjög fáar hetjur að ræða. Venjulega samanstendur kross hvers og eins af daglegu óþægindum og smávegis mótlæti, vonbrigðum, einmannaleika, og endurteknum vonbrigðum með alla, okkur sjálf meðtalin. Þú gætir kallað þetta samansetningu af líkamlegum verkjum, andlegum sársaukum, hugarfarslegum ofsaköstum, sem mynda svo hversdagleikann. Leið krossins kann að vera hörð, en hún er eina leiðin til lífshamingju, hugarróar, og innri friðar í þessu lífi, á þessari jörðu. Og það býður við endalok þess ómæld hamingja, án takmarkanna, án enda.

Sætti
    Ungabarnið öskrar af því að mamma leyfir því ekki að leika með hin fagra, stóra, skínandi kjöthníf. Barnið er mjög óhamingjusamt, það fær ekki það sem það vill, og það vill ekki þessa gömlu vitlausu hringlu. Barnið á enn eftir að læra að sáttin liggur ekki í því að fá það sem það vill, heldur að njóta þess sem það hefur.
    Ef við hin fullorðnu erum sátt einungis þegar við fáum það sem við viljum, þá verðum við ósátt meiri hluta tímans. Á þann máta, byggist hamingja okkar á kringumstæðum sem við höfum ekkert vald yfir. Engin mannleg vera er svo vitur og máttug að hún geti stjórnað kringumstæðum.
    Þá er það betra fyrir okkur að sjá hvað við getum gert til að finna okkar eigin gleði. Þar sem við getum ekki fengið allt sem okkur dettur í hug, þá verðum við að læra að njóta þess sem við höfum. Jæja, hvað er það sem þú hefur? Þú ert lifandi, og þú hefur fimm skilningarvit sem eru að meira eða minna leyti í starfandi ásigkomulagi. Jafnvel ef þú værir heyrnarlaus, mállaus eða blindur, þá gætir þú að minnsta kosti dregið ánægju af skynjun þess að anda.
    Ég er ekki heyrnarlaus, mállaus eða blindur. Ég get jafnvel horft á reykinn frá sorphaugnum og notið meðvitundar þess að ég get séð hann og fundið lyktina af honum. Ég get hlustað á kött breima fyrir utan gluggann minn klukkan þrjú að morgni og notið þeirrar meðvitundar að það er ekkert að heyrn minni. Ég get labbað: Ég get notið skynjunarinnar af því að lyfta fótum mínum upp og setja þá  niður aftur. Ég get verið litblindur og hljóðvilltur og samt notið þess þegar litla barnið bablar.
    Það er staðreynd að við getum fundið eitthvað ánægjulegt í öllum kringumstæðum, ef við leitum að því, sama hversu óásættanlegar þær virðast. Ef við reynum nógu mikið, getum við jafnvel notið tilbreytingarleysis vinnunnar okkar.
    Gerðu ekki þau mistök að fresta þess að njóta lífsins þar til þú kemst í frí, eða jafnvel til helginnar. Sumir einstaklingar þurfa að fara að sjá kvikmyndir eða í næturklúbba sér til skemmtunar og hláturs, þetta þegar börn þeirra geta boðið upp á meiri skemmtun enn heill her af trúðum getur framkallað. Við skulum njóta þess sem boðið er uppá þar sem við erum stödd hér og nú!
    Ef til vill er erfiðast að umbera einmannaleikann eða það að vera einn. Hvað eigum við að gera þegar kringumstæðurnar neyða okkur inn í einsetutilveru? Fyrst, ef þú ert svo lánsamur að hafa fjölbreytt áhugamál, líkamleg eða andleg, þá ber þér að leggja þig fram við að þróa þau. Mistakist það, getur þú leitað uppi og hjálpað þeim sem eru ekki eins lánsamir og þú. Ef þú ert ekki hæfur um slíkt, þá er þér varpað til baka til meðvitaðrar ræktunar hinna fimm skilningarvita þinna og greindargetu. Í það allra minnsta, getur þú sagt Guði á hverjum morgni að þú munir halda sjálfum þér til haga sem verkfæri hans, ef einungis í því formi að byðja Hann að blessa alla þá sem verða á vegi þínum.
    Ef þessar uppástungur virka ekki, þá er aðeins eitt eftir að gera; skýr, einföld, grundvallarviðurkenning. Hættu að vorkenna sjálfum þér, hættu að gera uppreisn, leggðu upp laupanna, og gefstu upp fyrir hinum augljósa sannleika að þar sem Guð leyfir það og þú getur ekki komist hjá því, þá hlýtur það að vera best fyrir alla. Bið um trúnna til að trúa því og þiggja.

“Drottinn, bjargaðu okkur…”
    Guð er óendanlega vitur: Hann veit hvað okkur er fyrir bestu. Hann elskar okkur með óendalegum kærleika; Hann vill okkur hið besta. Hann er óendanlega máttugur; Hann getur framkallað það besta fyrir okkur. Við, á hin bóginn, erum þekkingarvana, veikgeðja, og villuráfandi. Samt sem áður liggur styrkur okkar í veikleikanum. Stundum þá fyrst þegar búið er að leggja okkur af velli, slá okkur niður, fletja okkur út, gera okkur vonlaus?  Gott og vel! Það er einungis þegar við viðurkennum hina algjörlega vonlausu stöðu okkar sem við getum verið viss um Guðs hjálp.
    Engin nema ófreskja getur gengið framhjá sveltandi, nöktu ungabarni sem er að frjósa í snjóskafli án þess að taka það upp, veita því skjól, gefa því að borða, og klæða það. Þannig er það með okkur. Svo lengi sem við höldum “Ég get þetta!”—segir Guð, “gjörðu svo vel, haltu áfram í eigin mætti!” En þegar við leitum til Hans sem hjálparlaus börn, þá tekur Hann okkur upp í sínar mjúku hendur, leggur okkur í vöggu sinna máttugu arma, og áhyggjur okkar eru horfnar.
    Mjög vitur gamall skoti var vanur að segja þetta svona: “Svo lengi sem ég hélt fast við stjórnvölinn, lenti ég í vandræðum. Eftir síðasta áreksturinn sagði ég við Guð: ‘O.K., þú keyrir núna!’ Síðan þá hefi ég verið í aftursætinu og notið útsýnisins. Ég legg sjálfan mig að fullu í hendur Hans á hverjum morgni og segi, ‘þakka þér Drottinn!’ sem og í lok hvers dags. Og  það er allt og sumt.”
    Í bænum okkar verðum við að muna að “Faðirinn veit best.” Gerum ráð fyrir, sem dæmi, ég held að ég sé að tapa vinnunni minni? Á ég að biðja? Um hvað skyldi ég biðja? Guð kann að hafa sett hlutina þannig upp, að ef ég bið ekki, þá munu lögmálin sjá til þess að ég missi vinnuna mína; ef ég síðan bið hann að bjarga vinnunni minn, þá gerir Hann það. Eigi að síður get ég beðið í meiri trú: “Kæri Guð, gerðu það sem er best fyrir alla viðkomandi.” Því gæti Hann í staðinn leyft mér að missa vinnuna, einungis til þess að ég fái aðra betri. Ég hefi engu að tapa með því að leggja málinn í hendur Hans. Eftir allt getur Hann varla gert verra úr rekstri lífs míns en ég hefi sjálfur gert þegar!
    Við höfum tilhneigingu til að gera þau mistök að halda að þær fáu mínútur sem við eyðum í að tala við Guð sé það sem skipti máli. Í raun er hugarástand það sem við berum í gegnum daginn allt eins þýðingarmikið. Ef þú leggur líf þitt í hendur Guðs að morgni, og ert síðan í gegnum daginn reiðubúin að þiggja vilja Hans, eins og hann birtist í kringumstæðum hins daglega lífs þíns, þá verður viðurkenningarhugarástand þitt jafngildi stöðugar bænar.
    Til að rækta slíkt viðhorf, minnandi þig á að lifa með sjálfum þér, byrjaðu í dag að hafa yfir á hverjum degi æðruleysisbænina.

Lifðu daginn í dag meðvitaður um að hann er fyrsti dagurinn
af þeim sem eftir eru af lífi þínu, og minnstu orða Göethes:

“Lass die Vergangenheit Vergangenheit sein -
lát fortíðina vera fortíð.”

“AA-bókin; 5-kafli: Við héldum að við gætum fundið auðveldari og þægilegri leið”
“Leitin að auðveldu leiðinni er svo erfið að það er auðveldara að fara ‘hina erfiðu AA-leið’ strax. Þeir sem leitað hafa hinnar “auðveldu og þægilegu leiðar,’ tjá okkur að það komi í ljós að ‘hin erfiða AA-leið’ er í raun hin ‘auðveldari og þægilegri leið’ sem við leituðum.”

“AA-fundir eru kennslustundir í AA-prógramminu.
Er ég orðin kennsluhæfur?”