Ýmsir þættir

Óveðrið

Ég geng um í sólinni af gömlum vana, hef nóg fyrir mig að leggja, hugsa ekki sérlega mikið um lífið og tilveruna, það bara er; held áfram að sækjat eftir meiru af því sem er, þræll vanans, múlbundin við gamla siði, skoðanir; er með sama gildismat og nágranninn, smituð af umhverfi mínu, þori ekki út fyrir rammann sem vaninn og hugleysið hafa sett mér.

En þá er mér skyndilega hrint út í óveðrið. Út í storminn og rigninguna, ég er algerlega óundirbúin, átta mig ekki strax, held að ég geti einhverju breytt, get það kannski en hef ekki þekkinguna, heldur ekki reynsluna, því það er hún sem er að dynja yfir mig núna. Dýrkeypt. Ég trúi ekki að lífið hafi tekið þessa stefnu,hlýtur aðreddast ámorgun eða hinn, en ekkert reddast á morgun, heldur ekki hinn. Þá tek ég til við að hugsa, einfaldlega af þeirri ástæðu að ég er ein og hef engan að ráðfæra mig við.

Ég læt eftir mér alls konar hugsanir, fer eins og köttur í kringum heitan graut, er of hrædd til að viðurkenna staðreyndir, held áfram að lifa í sjálfsblekkingunni; að fara úr henni veldur of miklum sárskauka. Ég skil ekki tilganginn, held að Guð hafi yfirgefið mig. ÞETTA átti ég nú alls ekki skilið. Ég skammst ofurlítið við almættið. En áfram held ég í sjálfsblekkingunni og vorkunnseminni. Vinirnir breytast í óvini, einn af öðrum, ásakanir koma úr öllum áttum, ég trúi þeim, trúi að ég sé vonlaus bjáni, ella myndi hlutirnir ekki ganga svona illa, ekki vara svona óviðráðanlegir. Tilveran er rangsnúin, sjálfsvitundin skert, sjálfsvirðing óþekkt hugtak.

Ég velkist á þessari voða göngu í stöðugri von um að allt verði sem fyrr. Löngu seinna vaknar skilningurinn á því að ekkert verður sem fyrr. Eftir að hafa flækst alein um langan veg, köld, matarlaus, hrædd, einkanlega hrædd, fer loksins ofurlítið ljós að kvikna innst inni. Hvað var þetta dýrmæta sem ég átti? Hverjir voru þessir svökölluðu vinir? Hef ég komið mér upp örlitlum þroska, öðlast ofurlítin skilning á hinu fjarlæga, ókunna, dauðanum? En dauðinn er kannski ekki til því betra hefði verið að deyja með sæmd en ganga í gegnum alla þessa niðurlægingu.

Óveðrið lægir samt ekki á þessu stigi. Þvert á móti. Vindhraðinn eykst, kominn er blindbylur. Í miðuju myrkursins fer loksins að rofa til, þegar ekkert er eftir, tilgangur hvergi finnanlegur, vonleysið algjört. Þá birtir og það birtir skyndilega. Þá fyrst, og fyrst þá, þegar þeim áfanga er náð, að standa aleinn með vindinn í fang og skilja að það er lífið. Ég hlæ. Ég veit að til að öðlast skilning o þroska, til að meta verðmæti lífsins, verð ég að berjast í gegnum óveðrið.

Til að þekkja hin raunverulegu verðmæti, hinn raunverulega styrk, hinn raunverulega sannleika. Og ég safna saman vinum ínum, þessum sem aldrei yfirgáfu mig, þeir fylla kannski ekki stóran hóp en þeir eru. Og ég spyr Guð: "Þurfti allt þetta til?" Og Guð kinkar kolli og segir: "Já, en þú hefur gengið eitt skref fram á við."

En betur má ef duga skal. Í leitinni að þekkingu og þroska eru margir þyrnar og það er mitt að ákveða hvort þeir stinga eða ekki. Ef þroski minn er nægur, stinga þeir ekki. Allar mínar bænir eru heyrðar og koma þegar ég hef þroska til að njóta þeirra. Að losna við óttann er grunnur alls. Mótsögn við óttann er jöryggið, hið innra öryggi. Ég ergi mig ekki þó fólk segi um mig sögur. Það er ekki mitt vandamál og ég hef ekki tíma fyrir lágkúruna því ég er upptekin af gleðinni. Ég hef farið í gegnum óveðrið og ég veit. Bara veit. Hinum megin við hræðsluna býr trúin. Handan við hús trúarinnar er hús traustsins. Þegar hús traustsins er mitt hús, getur ekkert skaðað mig. Dauðinn er ekki til. Lífið er varanlegt.

Höf.: Anna Fr. Kristjánsdóttir