VERUND
DULRÆNAR SAGNIR
ÚR FÓRUM ÓLAFAR FRÁ HLÖÐUM 

Fylgjur

- Hvernig eru þessar fylgjur, sem þú sérð?
- Það get ég varla sagt, því að þær eru svo ýmislegar.
- Líkjast þær mönnum eða dýrum?
- Stundum líkjast þær dýrum, en stundum eins og illa skapaðir menn, ósköp afskræmilegir og eins eru líka þær sem meira líkjast dýrum. Það er flest fáránlegt og ljótt, en sitt með hverju móti.
- Nú, eru þá allar fylgjur, sem þú kallar svo, afskræmislegar og ljótar?
- Nei, sumar eru eins og þokukenndar verur með óglöggri mannsmynd, en sumt með meiri eða minni keim af dýrum. Það er næstum allt meinlaust og aðhefst ekkert, nema er á sveimi á bæjum og milli bæja, bæðiinnan um fólk og þar sem fólk er ekki, og ég sé það jafnt, hvort sem bjart er eða dimmt.
- Hvernig ferðu að vita hvaða fylgju hver maður hefur? Húsmóðir þín fullyrðir að þú getir oft sagt fyrir hvaða gestir komi bráðum á heimilið.
- Ég sé þennan slæðing áður en þeir koma. Og svo lærist mér smám saman hvað tilheyrir hverjum.
- Sérðu þá fylgju allra?
- Nei, ekki nema á undan einstöku fólki. Sumt af því er einhver óskapnaður, sem ég get varla lýst, en þekki þó.
- Er það þá hryllilega ljótt?
- Það er sjaldan, þó kemur það fyrir. Það lá við að ég yrði hrædd við það, sem ég sá einu sinni í sumar, það var reglulega illúðlegt.
- Segðu mér sem gleggst af því.
- Það stóð svo á að ég svaf eina nótt úti í heyhlöðu. Ég lá uppi á heyinu, sem var orðið hátt í öðrum enda hlöðunnar, en hinn endinn var tómur. Er ég hafði sofið um stund, vakna ég við þrusk í heyinu.
- Var bjart?
- Svo var. Og þá sé ég þessa andstyggð þarna uppi á heystálinu hjá mér, og var það eins og að skríða til mín. Mér varð nærri því ónotalegt, þetta var svo ljótt og rétt hjá mér og helst líkt því sem það vildi mér eitthvað illt, sem aldrei er vant að vera um svona slæðing. Ég sest upp og horfi fast framan í það, þá skríður það strax frá og veltist ofan af stálinu niður á gólf. Ég fer fram á stálsbrúnina til að sjá hvað um það verði. Þá sé ég hvar það flýtir sér að komast út um baggagatið, og svo hvarf það út.
- Blessuð reyndu nú að gera mér ljósa grein fyrir sköpulagi á skepnu þessari eða ófreskju.
- Það var líkast sel en miklu stærra en þeir selir sem ég hef séð. Og ekki hoppaði það áhreifum, heldur engdist sundur og saman og komst einhvern veginn áfram líkt og ánamaðkur, þó að skepna þessi væri svona óviðjafnanlega miklu stærri.
- Hvernig komst það upp á stallinn í baggagatinu?
- Það engdist einhvern veginn svona sundur og saman, eins og þegar það skreið eftir gólfinu og komst viðstöðulaust upp og út, enda er lágt upp í baggagatið.
- Var það loðið á skrokkinn?
- Já, grátt og loðið, einlitt, en hárið lengra en á sel.
- En hausinn, andlitið?
- Hausinn var svipaðastur selshaus, en andlitið var líkara eins og á ljótum manni með fjarska mikið skegg og ógurlega grimmdarlegan svip, svo að mér eins og ofbauð.
- Hefur þú ekki séð þessa skepnu nema þetta eina skipti?
- Jú, en ekki svona glöggt. Þetta er ævinlega á ferðinni á undan einum og sama manni.
- Kom hann þá þarna á eftir, að þú sást þetta í hlöðunni?
- Já, hann kemur ævinlega þegar ég sé það, þetta fylgir honum.

[Tilbaka]

[Til aðalsíðu]