Verund

heimasíða um andleg málefni

14. spurning:    Er hugsanlegt að fólk, sem hefur orðið fyrir sárum ástvinamissi, getu syrgt svo ákaft að hinni látnu persónu sé það til trafala?

Sv.: Það er mikið rétt. Það er ósköp eðlilegt að syrgja látinn ástvin. Jafnvel þó ykkur hafi skilist að það eru ekki endalokin og að það er gott fyrir andann að losna úr jarðlíkamanum. Það er eðlilegt að syrgja, því þið hafið ekki þann látna í líkamlegri nálægð til að snerta, sjá, heyra og tala við. Sorg er líka tilfinning, sem allar manneskjur verða að upplifa einhvern tíma í jarðlífinu. En eins og er með allar tilfinningar, þá geta þær orðið hömlulausar og valdið viðkomandi sál miklum bágindum, ekki síður en ástvininum fyrir handan og þannig dregið úr tilfinningu hans fyrir að vera laus við jarðlíkamann, frelsinu frá verkjum og þjáningu og gleðinni yfir að vera í andlega heiminum. Þar sem sannur kærleikur er til staðar, þar fyrirfinnst ekki eigingirni. Við þráum af sönnum kærleika að sá, sem við elskum, geti verið hamingjusamur. Og að handan þráir ástvinurinn að þegar tímabil sorgar og harms er liðið, þá finni ástvinir hans á jörðinni frið, hamingju og ánægju. Þeir eru til á sinn hvorn máta, en finna það á jörðinni. Og þeir, sem elskuðu hann þar, þrá að ástvinur þeirra fyrir handan finni gleðina, friðinn, kærleikann og lausn frá veraldlegum málefnum og áhyggjum. En því miður, þá geta þeir, sem lifa á jörðinni í efnislíkamanum, stundum verið, að hluta til vegna hinna mannlegu "mistaka," það er einmitt rétta orðið yfir það, svolítið sjálfselskir. Það er með þekkingunni sem hægt er að leiðrétta sjálfselsku.

/ Yfirlit spurninga /     / Heildarsíða með efni frá Tutu /     / Til aðalsíðu /