Fundur með Tutu
(frb. tætí).
Heildarsíða (Allt efnið á einni síðu).
Þú getur líka flett upp á / yfirlit yfir spurningar fundarins /
Tutu er andlegur leiðbeinandi breska miðilsins Gladys Fieldhouse. Eftirfarandi fyrirlestur hans og svör var skráð niður á transfundi hér á landi, 4. maí 1987.
Ég heilsa ykkur öllum. Færi ykkur öllum kveðjur mínar. Sem stendur er krafturinn ekki nægur en verður óðum sterkari, vegna þess að þið hafið öll svo mikinn skilning, svo mikinn kraft að gefa.Við höfum ekki hist og talað saman áður en ég hef vitað mjög vel af ykkur öllum og mér finnst að ég þekki ykkur öll sem einstaklinga, sem þið og reyndar eruð. En ég veit svolítið um vandamál sérhvers ykkar, þó ég vilji ekki tala um þessi vandamál við ykkur. Hugsanir mínar og kærleikur berast til sérhvers ykkar og það megið þið vita að ykkar eigin hjálpendur og ástvinir vita mjög vel um sérhvert það vandamál sem hrjáir ykkur. Vegna þess að þið hafið þessa vitneskju þá er ykkur ljóst að þið eruð ekki ein á ferð. Það sem einhvern tíma og einhvers staðar fer úrskeiðis í lífi ykkar, hvort sem það er fyrir ykkar eigin mistök eða annarra, þá er ykkur hjálpað. Og frá hinu svartasta myrkri getur borist ljós, ljós þekkingar og skilnings. Sérhver reynsla og andstreymi sem þið gangið í gegnum, hjálpar í gegnum þá raun, til að veita ykkur meiri skilning á öðrum. Ekki ein einasta sál, sem gengur veg ljóss og skilnings, mun nokkurn tíma falla út fyrir vegarbrúnina, því styrkurinn og hugrekkið mun alltaf vera til staðar, til þess að reisa ykkur við, hrista upp í ykkur og hjálpa áfram eftir þessari braut, stöðugri á fótum en áður, vegna fallsins. Sterkari innra með ykkur vegna reynslunnar. Svo óttist ekki, því ekkert það er til í öllu lífi ykkar, sem getur orðið ykkur til miska. Það getur verið svolítið sárt, eins og hjá barni sem hrasar og skrámar sig á hné eða rekur höfuðið í. En sársaukinn er fljótlega strokinn burt með kærleika foreldris, móður eða föður, heiluninni sem býr í höndum foreldranna þegar börnin eru lítil og þeirra okkar hér fyrir handan, í heimi andans, sem komum til ykkar með heilun og kærleika, þegar þið hafið hrasað við vegarbrún lífsins. Svo verið hugrökk og vitið það að þó ég tali ekki til ykkar með nafni þá veit ég um vandamál ykkar, ég veit um sársauka verkjanna og áhyggnanna. Og ég segi af allri sannfæringu andans: Þessir hlutir eru hjóm eitt. Þeir teljast ekki til neins nema sem reynsla.
En nú hef ég talað nóg um vandamál og raunir lífsins. Þessi atriði eru nauðsynleg því jörðin ykkar er skólabyggingin sem hýsir nám ykkar, fæðir og klæðir líkamann sem þið gangið um í á jörðinni. Andinn hið innra er eilífur. Hann mun, þegar hans rétti tími kemur, ganga á braut ljóss og skilnings, því með reynslu ykkar og skilningi á jörðinni ávinnið þið ykkur rétt til þess að ganga innan ljóssins. Þó verðum við þess alltof oft vör, þegar við komum yfir í andlega heiminn, vegna reynslunnar og skilningsins, að við getum ekki yfirgefið meðbræður okkar á jörðinni. Og við löðumst mjög að starfi með heilurum, miðlum, öllu fólki sem hefur samkennd með mannkyni. Það er ekki höfuðatriði eða mikilvægt að þið séuð góð í trúarlegum skilningi, því trú er ekkert annað en trúarjátningar og einhliða kenningar fólks til hvers annars. En það er mikilvægt að þið verðið mannvinir, vinir alls fólks á jörðinni, því öll börn hins lifandi frumefnis, lifandi anda, skapandi krafts, eða hvað svo sem þið óskið að kalla það, og ef þið viljið, kallið það fyrir alla muni guð föður ykkar, því um er að ræða frumefni og kraft sem nær út yfir allan jarðneskan skilning. En sérhver getur gengið að þeim krafti vísum og sérhver sál er hluti af þeim krafti. Sá neisti sem mannkynið hefur stundum kallað eilífan anda, býr innra með og er hluti verrar sálar, án tillits til stéttar, litarháttar eða trúarbragða. En alltof fáir finna þennan neista eða vita af honum. Og vegna skorts á þekkingu og skilningi á jörðinni ykkar, þá er þar víða enn öngþveiti og myrkur. Og það er myrkur fákænsku. Manneskjurnar sem við getum starfað með á jörðinni til að kenna og hjálpa, eru of fáar. Kirkjurnar hafa sterk tök á fólkinu í mörgum löndum. Og þeir sem hafa sett sjálfa sig á hærri stall leitast enn við að slökkva loga þekkingar og lærdóms. En slíkt myrkur er ekki til í allri tilverunni sem getur slökkt á einu einasta kertaljósi sannleika. Og í miklu tómi er lítið kertaljós eða skin eins og stór sól. Og þið, sérhvert ykkar, eruð kertaljós. Ljós ykkar getur og mun skína skært ef þið leyfið því að gera svo, en meiri þekkingar er þörf svo þið getið hjálpað og kennt. Og það er mikið verk að vinna fyrir ykkur öll. Alltof margir laðast að FYRIRBÆRUM þessarar heimsspeki, sem þið kallið spíritisma. Þeir laðast að ljómanum en ekki raunveruleika hans. Heimsspeki spíritismans er ákaflega yndisleg, því hún kennir þolinmæði gagnvart öðrum, meiri skilning á jörðinni. Hún kennir að sjúkum verði að hjálpa og heila hvar og hvenær sem hægt er, að hjálpa verði beiningamönnum, fæða verði hungraða, því þessi mikli, skpandi máttur, sem þið, vegna vöntunar á betra orði, kallið Guð föður, hafði skapað á jörðinni allt það sem nauðsynlegt er mannkyninu, allsstaðar í gjörvallri náttúrunni, nægilegt manninum að hafa og njóta, svo ekki þyrfti að vera eitt einasta hungrandi barn á þessari jörð. En fyrir græðgi mannsins og ómannúðleika gagnvart meðbræðrum sínum, þá ríkir mikil eymd, vegna þess að maðurinn hefur ekki lært að vera þolinmóður gagnvart náunga sínum. Það geysa stríð vegna trúarbragða og stjórnmála, en fyrst og fremst vegna trúmála. Trúin hefur fylgt manninum allt frá því hann fyrst þráði að hrópa út og finna guð sinn. Og eftir að hafa fundið stað innan alheimsins og kraftinn sem hann gæti notað og orðið var við, þá voru til þeir sem þráðu að þeir gætu notað þann sama kraft, ekki til að hjálpa, heldur fyrir sjálfa sig. Og svo hafið þið prestana og mikilmenni ykkar innan raða kirkjunnar. Innan margra kirkjudeilda verða stríð, sem leiða til deyðingar meðbræðra. Til er að bróðir er deyddur með nafni þess sama guðs á vörum og sá, sem morðið fremur. Það virðist oft sem óvinnandi verkefni að hjálpa á jörðinni, verkamennirnir eru svo fáir og verkefnin svo mörg sem inna þarf afhendi. En samt, ef við um stund, lítum á þær kringumstæður sem mannkynið hefur skapað félagslega, þá getið jafnvel þið, innan ykkar æviskeiðs, séð hinar miklu framfarir, framfarir þar sem maðurinn hefur tekið frá jörðinni allt það sem hann hefur þarfnast, fyrir iðnað sinn, sköpun sína og sköpunargáfu, til framleiðslu á öllum þessumhlutum sem geta verið mikil blessun fyrir mannkynið. Hvar væruð þið stödd í landi ykkar og öðrum löndum án uppfinningar og notkunar bílsins og flugvélarinnar. En samt sem áður, eins og alltaf varðandi alla hluti, þá helst það jákvæða ogþað neikvæða í hendur. Og það er maðurinn sem ákveður hvort skuli verða ofan á, hið neikvæða eða það jákvæða. Og ef þetta er allt smækkað niður að innra lífi hvers einstaklings, þá ákveður hver sál innan síns lífs, hvort skal ráða, hið jákvæða eða það neikvæða. Og það jákvæða getur orðið að því neikvæða ef það er ekki notað á réttan hátt. Því alveg eins og rafmagn þarf að vera bæði jákvætt og neikvætt, þá ætti á sama hátt að vera til staðar í lífinu hæfileg blanda af þessu tvennu, en þó alltaf á skapandi hátt, þannig að ekki bara einstaklingurinn njóti góðs af, heldur ogmannkynið sem heild. Helgið líf ykkar því að skapa framfarir. Slíkt verður að byrja innan heimilanna, næst þeim sem þið elskið, það er grunnurinn, upphafsstaðurinn. Og þaðan heldur þessi orka áfram og dreifist eins og hringgárur á polli, teygir sig til allra átta. Mannkynið þekkir ekki ennþá hið mikla afl, kraft og orku, sem býr innra með því og kannski er það eins gott. Í bók þeirri, sem hinn vestræni heimur, kristni heimurinn, sýnir lotningu, er talað um trú sem flytur fjöll. Og það er ekki bara eitthvað fánýtt skrum, því mannkynið gerir sér ekki grein fyrir því að innan þess sjálfs er að finna, ekki trúna heldur kraftinn, til þess að flytja fjöll. Þau ykkar sem vita eitthvað um efnisbirtingu hljóta einnig að gera sér grein fyrir að þar sem annað er til staðar, þá er hitt þar líka, þ.e. afefnun. Og það er í þessu, notkun þessarar orku á þessu sviði, sem maðurinn getur, ef honum sýnist svo, leyst upp sjálf fjöllin og fært þau til. Svo mikið er aflið, krafturinn og orkan sem býr innra með mannkyninu. En hugur þess er ekki enn reiðubúinn fyrir þessa þekkingu. Hana er aðeins hægt að nota ef með fer skilningur. En innan fáeinna sethringa og hópa fólks, er þessi kraftur enn notaður. Margir hinna eldri á meðal fylgjenda þessarar heimsspeki spyrja þeirrar spurningar, hvers vegna hafi verið til hér áður fyrr, svo miklir og dásamlegir miðlar, sem höfðu orkuna og máttinn til þess að búa til ýmsa hluti eða mikilfengleg fyrirbæri tengd þessum sannleika, myndir, efnisbirtingu, svif og svo margt fleira. Á þessum tíma voruþessar sálir fáar að tölu en þær voru helgaðar þessum sannleika. Þær voru ekki að telja hversu mikla peninga þær myndu græða, þær hugsuðu ekki um hversumikið þær myndu hrífa fólk. Hugsjón þeirra var sú að sanna tengslin við andann. Okkar heimur er ekki svo fjarri ykkar. Hann er nær en sem nemur lengd handa og fóta. Það er eins og, ef svo má segja, þegar þið snúið takka á útvarpstæki ognemið úr umhverfinu hljóð, raddir, bygljur, kraftinn, orku andans sem blandast ykkar. Sérhvert ykkar er bæði útvarpssendir og móttakari, notið þann mátt. Ekki til þess að hrífa aðra, heldur til þess að hjálpa þeim. Ef þið gerið það og lærið að blanda geði þegar þið eruð saman sem eining, nefnd, hópur stjórnenda eða hvað það sem þið óskið að kalla ykkur, þá munið þið ná því takmarki, sem þið þráið. En það verður alltaf að vera eining. Svo oft hefur það skeð víða, að þjóðfélög eða kirkjur, sundrast vegna óeiningar. Sameinist í þeirri þeikkingu og skilningi sem þið hafið til þess að koma í kring betri málum, betri skilningi ogþekkingu í þessu litla horni heims ykkar, sem er mjög fallegt og einstakt horn. Horn heimsins, með afar dásamelgu og sérstöku fólki, vegna þess að þið eruð þjóð, sem hafið átt innra með ykkur um margar liðnar kynslóðir, vissa þekkingu og nálægð við náttúruna, vissa eðlislæga meðvitund um lífið. Leyfið því ekki að glatast í hinu nútímalega umhverfi lands ykkar. Færið ykkur nær náttúrunni, eins og reyndar mörg ykkar gera. Dragið að ykkur, frá sjálfum fjöllunum, sem í kringum ykkur eru, kraft og orku til þess að endurnýja og fríska upp styrk ykkar.
Nú finnst mér að ég hafi talað nægilega lengi á þennan hátt. Ég treysti því að ykkur muni ekki finnast að ég hafi verið að predika yfir ykkur, því ég hef komið af löngun til að hjálpa ykkur til þess að finna ykkur betur sjálf. En efþið viljið taka smá stund í að spyrja spurninga, þá mun ég reyna að svara þeim. Ég hef verið í heimi andans um afar langan tíma, en ég kann þó ekki öll svör. Ég er enn sem ungabarn. Ég er enn að læra á göngu lífsins. En kannski, eins og stundum á við um eldri bróður, þá hef ég ferðast dálítið lengra og lifað svolítið lengur, svo ég er ef til vill fær um, ef ykkur sýnist svo, að varpa örlitlu ljósi og skilningi á þær spurningar sem þið kunnið að hafa.
1. Geturðu sagt okkur hver eru takmörk þekkingar þinnar?
Sv.: Því er erfitt að svara, því allt sem ég segi, þarf að miða við takmörk þrívíddarheims ykkar. Ykkur er vel kunnugt um að til eru fleiri víddir og þið komist í snertingu við þessar víddir hvenær sem þið tengist heimi andans, hvort semþ ið eruð áheyrendur, kennarar, að rannsaka eða heila, hver svo sem tengsl ykkar við veröld andans eru, þá komist þið í snertingu við þessar víddir. En þið getið samt ekki meðtekið og skilið, því sú þekking sem ég hef, er fengin með reynslu, sem ég hef gengið í gegnum á sama hátt og ykkar þekking er reynsla. Árin sem þið hafið lifað, þau verk sem þið hafið unnið, þau lönd sem þið hafið heimsótt, fólkið sem þið hafið talað við, könnun ykkar á þessari heimsspeki, takmörk reynslu minnar eru mjög lík þessu. En það á einnig við um þá reynslu sem ég hef áunnið mér með dvöl minni innan heims andans eða annarra vitundarvídda vítt og breitt.
2. sp.: Er mögulegt fyrir okkur hér á jörðinni að skilja fullkomlega þann heim sem þú ert í núna?
Sv.: Nei, það er ekki mögulegt. Þið kunnið að hafa fengið mikinn skilning á honum í gegnum lestur jog reynslu, eins og ég hef þegar sagt. En ef þið hafið ekki heimsótt eða hefðuð ekki heimsótt, annað land handan við höfin, þá gæti verið að þið hefðuð séð myndir eða lesið bækur um þau. En ef þið hafið ekki stigið niður fæti í öðrum löndum þá getið þið ekki metið og skilið þau til fulls. Og þannig er það líka hvað varðar andlega heiminn og hið andlega líf. Maður verður að koma til þessara landa til þess að geta skilið þau. Stundum fæst mikil reynsla í svefni, því allir yfirgefa jarðlíkamann á meðan þeir sofa. Margir muna ekki þá reynslu sem þeir hafa öðlast, aðrir hafa þjálfað sig til þess að muna, og ef hægt er að gera svo, þá er reynslan sem fæst í svefni mikil og margvísleg. Þá hittið þið látna ástvini ykkar. Þið hittist á nokkurs konar almennings samkomustað. Nokkurn veginn mitt á milli andlega heimsins og þess jarðneska, á stað sem við skilgreinum sem geðræna sviðið. Þar er almennur samkomustaður og eins og á jjörðinni þá er geðræna sviðið bæði fagurt og ófagurt, því sérhver sál skapar sjálf þær aðstæður sem hún eða hann ber með sér þegar komið er í andlega heiminn. hann eða hún geta aðeins flutt með sér ríkjandi aðstæður þegar þau ganga til fundar á geðræna sviðinu. Stundum munið þið eftir að hafa talað við ástvini ykkar þar, allt það sem þeir hafa sagt, og allt það sem þeir hafa sýnt ykkur. En stundum getið þið líka ekki munað neitt. Þetta er ekki eina reynslan sem þið upplifið í svefni. Stundum er nauðsynlegt fyrir hjálpendur ykkar að nota ykkur við heilun í svefni. T.d. á orrustuvöllum þar sem geysað hafa bardagar og manndráp. Og þið hjálpið fólkinu í andlega heiminum við að heila huga og líkama, til þess að hjálpa sálum yfir þessi landamæri. Stundum geymist minningin hjá sumum. Hjá jöðrum hefur hún grafist djúpt í undirmeðvitundina um sinn. Sú reynsla sem maður getur orðið fyrir í svefni er takmarkalaus. Það eru engin takmörk fyrir þessum upplifunum. En þið getið ekki, ekki einu sinni í svefni, farið inn í andlega heiminn. Þið getið kannski numið nokkra glampa frá honum, en það næsta sem þið komist er inn á geðræna sviðið, því þið eruð enn tengd jarðlíkama ykkar með silfurstrengnum og þess vegna tilheyrið þið enn jörðinni og til hennar verðið þið að snúa aftur.
3. sp.: Er hin svokallaða Paradís og Sumarland sami staðurinn?
Sv.: Þetta eru orð sem fólk margra þjóða hefur búið til í aldanna rás, til þess að lýsa fegurð andlega heimsins, sem það hefur rétt séð í svip og þó mjög óljóst. Paradís er heiti sem notað er í Austurlöndum, Vesturlönd vísa til himnaríkis. Spíritistar hafa notað orðið sumarland vegna gleðinnar, fegurðarinnar og ljóssins sem frá því geislar. Það skiptir ekki máli hvaða orð þið notið, heldur hvað þið vitið og finnið innra með ykkur. Hjálpar þetta svar?
Sp.: Já, svolítið.
A - svolífið, ó, já, það er mjög skiljanlegt að fólk á jörðinni skuli vera afskaplega forvitið. Og vel munum við eftir eiginmanni miðilsins sem spurði spurninga. Og vel man ég eftir að ég sagði við hann: Hvað viltu fá að vita? Hann svarað: "Ég vil fá að vita allt." Og ég varð að segja honum að hann myndi fá sálræna meltingartruflun af því. Vegna þess að það er mað þetta eins og fæðuna, þú getur aðeins innbyrt það magn og þær tegundir matar sem meltingarfæri þín eru hæf til að fást við. Ég er viss um að öll eruð þið ólík og ef ég spyrði ykkur hvert fyrir sig, þá myndi eitt segja: "Ég get ekki borðað þetta," annað: "Já, ég get vel borðað þetta en ég get ekki borðað hitt því það veldur mér brjóstsviða og meltingartruflunum." Og þannig er því varið með lekkingu andans. Hæfileg inntaka smám saman, allt eftir hæfileikanum til að meðtaka. Þó ykkur sé það ekki ljóst, þá hafið þið öll hérna miklu meiri þekkingu og skilning en þið gerið ykkur grein fyrir. Þekking ykkar er mikil, ef borið er saman við hina fyrir utan, fólkið á götum borgar ykkar, sem er minnislaust og sér ómeðvitað um nokkuð fyrir handan. Ekki aðeins þetta líf heldur og daginn í dag, líðandi augnablik, því sumir lifa aðeins fyrir líðandi stund og hugsa ekkert til framtíðarinnar.
4. sp.: Geturðu útskýrt eitthvað tímann í þinni vídd?
Sv.: Tími er ekki til. En samt verðum við að nota það orð þegar við tölum við fólk á jörðinni. Ef til vill veist þú eitthvað um reikistjörnurnar sem ganga í kringum sólina ykkar. Það tekur jörð ykkar 24 klst. að snúast einn hring um öxul sinnog heilt ár að fara hring um sólina sína, sólina ykkar. En til eru aðrar reikistjörnur í ykkar sólkerfi sem eru heilt ár að snúast um sinn öxul og langan, langan tīlima að fara í kringum sólir sínar. Er tíminn eitthvað mismunandi á þessumreikistjörnum? Eða er tíminn bara ekki til?
(Innskot fyrirspyrjanda): Þetta er allt afstætt!
Það er afstætt já, allir hlutir eru afstæðir. En tími er nokkuð sem maðurinn hefur þurft að nota við störf sín á jörðinni, frá því fyrir mörgum öldum síðan, sólin kemur upp og hnígur til viðar, svo maðurinn geti plægt akur sinn, sáð í land sitt, rækktað og uppskorið fyrir skepnur sínar á réttum tíma.
Sp.: Ég var að hugsa um eitthvað áþekkt og tímann á milli endurfæðinga þinna, því þú dvelur ekki á ÞESSUM stað endalaust.
Sv.: Ja, það er nú nokkuð sem jafnvel hinir miklu kennarar hérna megin lífsins hafa skiptar skoðanir um. Og það er einnig atriði sem ég og miðillinn minn höfum kosið að nota ekki í því starfi sem við erum að inna af hendi á jörðinni. Það er staðreynd að endurholdgun á sér stað en maður skutlast ekki á milli jarðar og andlega heimsins eins og jó-jó í bandi. Og fyrir marga er það ekkert nauðsynlegt að snúa aftur til jarðar eða að snúa yfirleitt aftur innan einhvers gefins tíma. Sumir leita ekki alltaf eftir því að endurfæðast í líkama, en vilja heldur starfa á þann hátt sem margir kennarar og leiðbeinendur gera, með notkun á eð afenginn að láni öllu heldur, huga og heila miðils. Það eru ekki til neinar fastmótaðar reglur um endurholdgun, því alveg eins og þið hafið frjálsan vilja á jörðinni, þá mun sá frjálsi vilji fylgja ykkur yfir á hinar víddirnar, hringferðirnar, á hin sviðin. Og hann mun starfa á þann hátt sem þið viljið að hann geri.
Sp.: Geturðu þá talað um hinn frjálsa vilja sem eitthvað frekar takmarkað?
Sv.: Hann er takmarkaður á jörðinni já, vegna þess að þú verður að vera bundinn innan lögmáls lands þíns að vissu leyti og líka vegna þess að þú ert takmarkaður af jarðlíkamanum. Og allt er þetta vegna þess að jörðin er úr þungu efni. Þess vegna tölum við um þungar bylgjur á jörðinni og léttari í heimi andans. En þetta þýðir þó ekki að andlegu bylgjurnar séu alltaf betri. Það á aðeins við um þær hröðustu. Hugsaðu um það. Það þýðir að hinar andlegu bylgjur eru léttari og hraðari vegna þess að þær eru ólíkar. Við höfum ekki þung atóm efnisins, þetta er líkara orkunni sem er leyst úr atóminu. Það er ekki auðvelt að koma orðum að þessu svo að þið skiljið það, og fyrirgefið mér, ég á ekki við að þið séuð eitthvað treggáfuð. En það skapar viss vandkvæði fyrir mig líka, að koma orðum að umfjöllun um aðra vídd, fyrir þrívíddarheim.
5. spurning: Hefurðu einhvern mælikvarða yfir hinn afstæða hraða á hreyfingu atómanna? Þú segir að hún sé hraðari, hefurðu eitthvert hlutfall?
Svar: Nei, vegna þess að það eru til margar víddir og hver þeirra er af ólíkri bylgjuhreyfingu. Nákvæmlega eins og það er á jörðinni hjá ykkur, þá eru öll atóm með mismunandi bylgjuhraða, allt frá mjög þungum atómum eða atómkerfum, til þeirra léttari. Þau léttari eru súrefnið eða loftið, sem umlykur jörð ykkar, hin þyngri eru plútóníum og þeir málmar sem maðurinn hefur lært að nota við bræðslu atóma, sem er honum, enn sem komið er, til skaðræðis, en vegna hins jákvæða og þess neikvæða, þá er hægt að nota atóm eða bræðslu atómanna, til hagsbóta fyrir mannkynið. Og þó það sé svo að vissu leyti við framleiðslu lyfja og orku jarðar, þá skilur mðaurinn ekki atómin til fulls. Hann hefur brotið þau niður í margar, margar einingar, mörg hundruð eininga, en eins og vísindamenn ykkar munu upplýsa, þá hafa þeir enn ekki komist til að framkvæma algjöra sundrungu atómsins. Þegar mannkynið lærir að sundra einingum þess algjörlega, þá munið þið, sem enn eruð á jörðinni þegar það verður, verða vör við þann mismun sem er á heimi andans og efninu, jarðefninu.
6. spurning: Geturðu sagt okkur hvar og hvenær síðasta endurholdgun þín átti sér stað?
Svar: Það mun ég segja ykkur, ef ykkur langar að vita um það, en ég álít að það sé ekki mikilvægt atriði. En ef það er ósk ykkar, þá mun ég svara því.
Sp.: Þakka þér fyrir.
Svar: Og þið viljið fá að vita það?
Sp.: Já.
Svar: Sem Egypti fyrir meira en 3000 árum síðan.
7. spurning: Hvað varð til þess að þú kaust að starfa með þessum miðli núna?
Sv.: Ég átti von á þessari spurningu. Og ég mun svara henni. Af því að hún var líka á jörðinni um það leyti. Og sönnun þess var henni gefin í gegnum Ursulu Roberts, sem ég veit að þið kannist við og hafið reyndar kannski hitt.
Sp.: Já, það höfum við. Þakka þér fyrir svarið.
8. spurning: Hvert er nafn þitt?
Sv.: Miðillinn minn og þeir sem vilja þekkja mig undir nafni, þekkja mig undir heitinu Tutu (frb. tætí). En eins og Ursula Roberts myndi segja ykkur og hefur sagt miðlinum mínum, þá er það ekki nema partur af nafni mínu. Og ég endurtek það að hinn hlutinn skiptir ekki máli.
9. spurning: Hvernig finnst þér jarðsviðið vera í dag, samanborið við það sem var fyrir 3000 árum síðan? Hefur orðið fram- eða afturför?
Sv.: Ef til vill framför á margan hátt. En þó bjuggum við yfir mikilli þekkingu á þeim tíma þegar ég var á jörðinni, bæði um lífið og hinn svokallaða dauða. Og á margan hátt vorum við nær náttúrunni og skilningi á lögmálum hennar. Til voru þeir tímar í sögu Egyptalands þegar þrælar voru notaðir, en það var ekki alltaf þannig, því margir prestanna í hofunum vissu um og þekktu mikið til lögmála náttúrunnar. Margar hinna miklu bygginga okkar eða minnismerkja, eins og þær eru kallaðar í dag, voru ekki gerðar af þrælum, heldur frekar með notkun náttúrulögmála. Ég hugsa að það komi ykkur ekki á óvart.
Sp.: Nei. Var það efnisbirting og afefnun?
Sv.: Auðvitað.
10. spurning: Hvaðan kom þekking Egygpanna?
Sv.: Það er erfitt að útskýra það, en vissir kynþættir jarðar komu á vissan hátt með þekkingu með sér og öfluðu sér þekkingar, urðu, ef svo má segja, ekki efnisþéttir á jörðinni, heldur héldu eftir þessari þekkingu. Mikið af henni hefur líka komið frá eldri menningarskeiðum. Löngu liðnum menningarsamflélögum sem minnst er á í dag af fólki, sem veit afskaplega lítið um þau, en veit þó að þessi samfélög voru til.
Sp.: Er þarna um að ræða einhver tengsl við Atlantis?
Sv.: Já, Atlantis og Lemuria.
Sp.: Var Lemuria á Kyrrahafi eða í Miðjarðarhafinu?
Sv.: Ja, bæði samfélögin hafa verið nefnd á mörgum stöðum. Á Kyrrahafinu, Atlantshafinu og í Miðjarðarhafinu. Jörðin hefur mikið breyst á þessum árum og öldum sem liðnar eru. En ef þið hafið séð gamlar myndir af jörðinni ykkar eins og hún var þegar meginlöndin lágu saman, þá vitið þið að höfin voru ekki eins þá og þau eru nú.
Sp.: Eins og fyrir tvö hundruð milljónum ára?
Sv.: Fyrir löngu síðan. Löngu síðan. En tíminn er ekki til, vinur minn.
Sp.: Sólin er smám saman að kólna.
Sv.: Auðvitað, því ekkert stendur í stað. En hafðu ekki áhyggjur vinur minn, hún mun ekki kólna alveg á meðan þú ert á jörðinni.
11. spurning: Þurfið þið að vinna fyrir ykkur í andlega heiminum eins og við gerum hérna og hafið þið náttúrlegt ljós, eins og við höfum hér?
Sv.: Má ég reyna að svara spurningum þínum einni í einu. Þú spurðir um ljós, var það ekki? Já, við höfum það... Eða, ég ætla að byrja svarið upp á nýtt: Heimur andans, þeir heimar eða sá heimur, andlegi heimur, sem næstur er jörðinni ykkar, kallið hann fyrsta heiminn ef ykkur sýnist svo, er nánast eftirmynd ykkar heims, með margvíslegum löndum sínum og fólki. En við höfum ekki nein landamæri á milli landa, þar sem maður þarf að sýna vegabréf. Þannig að ef einhver frá Afríku kýs að búa í landi eins og Íslandi, þá væri hinum sama alveg frjálst að gera svo. Og ljósið er þar alltaf. Það er ekki endurspeglun eða eftirmynd ykkar sólar á andlegan hátt, það er hið upprunalega ljós. Áður en ljósið kom þar, var myrkur og tóm, ekki síður en á jörðinni og í himingeimnum í kring. Og þar sem menn ferðast með tilliti til langana sinna og möguleika, þá breytast hlutirnir svolítið, alveg eins og á jörðinni, þar sem yfirborð hennar breytist fyrir áhrif athafna ykkar, sem geta verið ýmist fallegar eða bjánalegar. Þannig er það líka í andlega heiminum. Hlutum má breyta með hinum ksapandi krafti eða þeim neikvæða, því báðir eru til þar líka. Það eru ekki allir englar sem ganga um í andlega heiminum. En hið mikla eftirbreytnilögmál, líkur sækir líkan heim, er til í öllum hinum skapaða heimi, þeim andlega sem og á jörðinni.
Þú spyrð hvort við vinnum. Við þurfum ekki að vinna fyrir mat okkar í andlega ehiminum, vegna þess að við þörfnumst ekki matar. En þeir sem hafa starfsaman huga, geta ekki setið í iðjuleysi en bera með þér mikla þrá eftir að læra meira og snúa aftur til jarðar, annað hvort í gegnum endurholdgun eða á þann hátt sem ég hef valið, að vera öðrum til hjálpar og það er sú vinna sem við stundum. En hún er ekki til þess að afla sér launa eða stöðuhækkunar. Hún er tilkomin vegna þess kærleika sem kennarar og leiðbeinendur hér bera með sér til bræðra okkar og sytra á jörðinni. Því við erum öll ein stór fjölskylda. Engu máli skiptir hvaðan við komum eða hvert við förum, við erum ein fjölskylda eða einn skapandi kraftur.
12. spurning: Opnast minni okkar á einhvern hátt þegar við komum yfir, hvort sem er við andlát eða í svefni, þ.e. ef við berum í okkur meiri skilning en okkur birtist hér á jörðinni?
Sv.: Ertu að tala um svefn eða andlát?
Sp.: Hvort tveggja.
Sv.: Nefndu annað hvort, því ekki er hægt að tala um þetta sem hið sama.
Sp.: Í svefni?
Sv.: Já, minnið opnast oft. Um verður að ræða meira skynnæmi. En þegar snúið er aftur til jarðlíkamans og hugur hans tekur aftur við stjórninni, þá slævist minnið. Minningin er grafin djúpt í undirmeðvitundina. Ef þú ert að spyrja um innkomu í andlega heiminn þá er það annað mál. Þá verður minningin mjög skýr og sterk, og þau atriði, sem þú ef til vill vildir ekki muna, birtast þá. Þú getur ekki dulið þau. Þú getur ekki ýtt þeim til hliðar. Sama er að segja um yndislegu og fallegu minningarnar. Það er venjulega mjög grunnt á þeim. Það er nefnilega afar mannlegt að reyna að gleyma atriðum sem okkur mislíkar, því sem ekki er gott, það sem gert er á jörðinni og ykkur líkar ekki, en muna aðeins eftir því fallega. Maður man miklu frekar eftir sólskini en rigningu.
13. spurning: Mig langar að spyrja þig að því hvort vinir okkar, sem komnir eru yfir í andlega heiminn, þurfi að vinna eitthvað að því sérstaklega, að fá að sjá hvað við erum að gera. Þurfa þeir að vera skyggnir eða hafa hæfileika til ...
Sv.: Spurðu ekki frekar, ég skal svara barnið mitt. Já, það ríkir mikill misskilningur um þetta atriði. Margir halda að fólkið fyrir handan geti séð allt, hvenær sem er. Það verður að eiga sér stað okkurs konar stefnumót heimanna tveggja eða andans, við einstaklinga, vin eða fjölskyldu á jörðinni. Okkur er ekki leyft að góna á ykkar heim hvenær sem er, frekar en ykkur er leyft að góna á okkar. Við opnum ekki dyr ykkar svo heimurinn geti séð inn í híbýli ykkar, og hvers vegna skyldum við gera það. Það verður að hafa fyrir þessu. Við verðum að koma á framfæri þránni til manneskjunnar, sem við viljum hafa samband við. Stundum er hægt að koma á beinu sambandi en oftar þurfum við þó að nota miðil, tengilið heimanna tveggja, ef svo má segja. Svo vertu ekki hrædd ef þú ert að bralla eitthvað, við getum ekki alltaf séð. Þú heyrir líka að við missum ekki kímnigáfuna. Það væri enda mjög sorglegt, því allar tilfinningar hafa ákveðinn tilgang. En tilfinningum, eins og öllu öðru, ætti að halda innan vissra takmarka.
14. spurning: Er hugsanlegt að fólk, sem hefur orðið fyrir sárum ástvinamissi, getu syrgt svo ákaft að hinni látnu persónu sé það til trafala?
Sv.: Það er mikið rétt. Það er ósköp eðlilegt að syrgja látinn ástvin. Jafnvel þó ykkur hafi skilist að það eru ekki endalokin og að það er gott fyrir andann að losna úr jarðlíkamanum. Það er eðlilegt að syrgja, því þið hafið ekki þann látna í líkamlegri nálægð til að snerta, sjá, heyra og tala við. Sorg er líka tilfinning, sem allar manneskjur verða að upplifa einhvern tíma í jarðlífinu. En eins og er með allar tilfinningar, þá geta þær orðið hömlulausar og valdið viðkomandi sál miklum bágindum, ekki síður en ástvininum fyrir handan og þannig dregið úr tilfinningu hans fyrir að vera laus við jarðlíkamann, frelsinu frá verkjum og þjáningu og gleðinni yfir að vera í andlega heiminum. Þar sem sannur kærleikur er til staðar, þar fyrirfinnst ekki eigingirni. Við þráum af sönnum kærleika að sá, sem við elskum, geti verið hamingjusamur. Og að handan þráir ástvinurinn að þegar tímabil sorgar og harms er liðið, þá finni ástvinir hans á jörðinni frið, hamingju og ánægju. Þeir eru til á sinn hvorn máta, en finna það á jörðinni. Og þeir, sem elskuðu hann þar, þrá að ástvinur þeirra fyrir handan finni gleðina, friðinn, kærleikann og lausn frá veraldlegum málefnum og áhyggjum. En því miður, þá geta þeir, sem lifa á jörðinni í efnislíkamanum, stundum verið, að hluta til vegna hinna mannlegu "mistaka," það er einmitt rétta orðið yfir það, svolítið sjálfselskir. Það er með þekkingunni sem hægt er að leiðrétta sjálfselsku.
15. spurning: Geturðu varpað einhverju ljósi á tilganginn með því að endurholdgast í þennan efnisheim?
Sv.: Þetta er skóli til þess að læra í. Þá reynslu, sem maður gengur í gegnum á jörðinni er ekki hægt að finna annars staðar. Það er sú ástæða, sem sálin hefur fyrir því að endurholdgast og þó að dvölin virðist stundum ósköp ábata- og tilgangslaus, þá er það ekki svo. Þegar þú kemur yfir í andlega heiminn og verður fær um að sjá líf þitt líða framhjá þér eins og við lestur bókar, þá muntu gera þér grein fyrir tilgangi þessa alls.
16. spurning: Getur þú sagt okkur hver ákveður hver skuli deyja og hver ekki og hvers vegna hefur ungt fólk ...
Sv.: Nei, nei, þú þarft ekki að spyrja frekar, ég skal svara spurningunni, barnið mitt. Enginn ákveður það nákvæmlega. Með öðrum orðum: Samkvæmt bókinni ykkar ætti ferðalag ykkar á jörðinni að vara í 70 ár. Það er ágætis líftími. Í dag hafa læknavísindin gert mannkyni mögulegt að lifa mikið lengur og njóta góðrar ævi. En líkaminn er háður margvíslegum sjúkdómum. Ekki andinn, heldur líkmaninn. Og stundum verður truflun í eðlilegri starfsemi jarðlíkama mjög ungra barna og ungs fólks, svo vírusar, gerlar og alls konar sjúkdómar ráðast á hann. Og stundum er líkaminn ekki nógu sterkur til þess að hamla á móti eða yfirvinna þetta, svo hin unga sál flyst yfir í andlega heiminn. Mjög oft ber það ferðalag að á afar hörmulegan hátt. Þar komum við að ómannúðleika mannsins gagnvart sjálfum sér. Bílarnir, sem aka eftir vegunum, eru yndisleg uppfinning. En stundum hlýðir ekki sá, sem situr undir stýri, lögunum, eins og þeim ber að hlýða, lögunum um að aka þessu farartæki með aðgát gagnvart öðrum. Stundum drekkur ungt fólk sterka drykki, sem gerir þa ófært um að gera sér grein fyrir því sem það er að gera. Ef þú beitir huga þínum, barnið mitt, og reynir aðfinna út fyrir sjálfa þig, hvers vegna þessi eða þetta fór til himna, þá muntu mjög oft geta fundið svarið sjálf. Hef ég veitt þér svolitla innsýn?
Sp.: Já, ég held það.
Sv.: En þú ert ekki ánægð með svarið? Þér myndi líka það betur ef ég segði ti.d. að það væri guð sem sæti í hásæti og segði: Í dag átt þú að koma og á morgun þú? Nei, nei, þetta er lögmál, náttúrulegt lögmál. Þegar manneskja hefur lifað lífi sínu, fulla lífdaga, hvort sem það nú eru 70, 90 eða 50 ár, heild líf, þrungið reynslu, þá er það samkvæmt náttúrulögmáli eða með notkun slíks lögmáls, að harmleikir eða slys eiga sér stað. Það verður líka vegna ómannúðar mannsins gagnvart sjálfum sér, þegar ungt fólk eyðileggur eigið líf. Þá eru ekki neinir til saðar til þess að kenna þeim, hjálpa þeim til þess að skilja, til að leiðbeina þeim, annast þau. Raddir hrópa í eyðimörkinni, en þar er enginn til þess að heyra. Það er margt ranglætið á jörðinni ykkar í dag. Mörg skref hafa verið stigin í átt til betrunar á ýmsan hátt, en alltaf á efnislegan máta, ekki andlegan. Þið getið ekki skilið að, andann og efnið. Þau haldast í hendur. Og þeir sem eru á andlega sviðunum eru nálægir jörð ykkar, nálægir þeim sem í jarðlíkömunum búa. Og ef þessi tengsl væru eins og þau ættu að vera, þá væri ekki allt þetta ranglæti að finna á jörðinni ykkar. Ranglætið er vegna fákænsku, skorts á þekkingu.
17. spurning: Geturðu varpað einhverju ljósi á fóstureyðingar?
Sv.: Það er stórt málefni. Ég gæti sagt að það sé afar rangt að eyða lífi þegar það einu sinni hefur byrjað ferð sína. Vegna þess að strax við getnað er sálin komin í sinn líkama eða myndun. En til eru margar slíkar kringumstæður, þar sem það hefur verið og mun verða, betra að eyða þessu lífi heldur en að það komi í heim þar sem það myndi þjást mjög mikið, líkamlega og andlega, vegna truflunar á starfsemi líkamans eða heilans. Eða þar sem ekki væri tekið á móti barninu með ástúð, heldur myndi það verða pyntað og meitt. En það er líka erfitt að segja þetta, því ég er ekki dómari. Ég get aðeins haft mína skokðun, eins og hvert ykkar hlýtur að hafa. Það væri mjög yndislegt og þá væri heimurinn ef til vill fullkominn, ef hlúð væri að öllum börnum af ástúð og tekið á móti þeim á jörðinni af kærleika. En þetta er ekki svo. Og þangað til maðurinn lærir að skilja meira af lögmálum náttúrunnar eða andans, þá munu fóstureyðingar vera að eiga sér stað. Sálir munu snúa aftur til himna áður en þær hafa komist til jarðarinnar, sumar vaxa um stund í andlega heiminum og þroskast, aðrar koma aftur til jarðarinnar við betri kringumstæður. En ég get ekki svarað öllum spurningum um þetta, því eitt og sérhvert tilfelli er einstakt og ólíkt, eins og við erum öll.
Og nú, vinir mínir, verð ég að fara. Ég treysti því að ég hafi orðið ykkur til dálítillar hjálpar. Ég hef notið félagsskaparins við ykkur og vona að við eigum eftir að hittast aftur. Og ég vil þakka ykkur kærleiga fyrir vinsemd ykkar og gestrisni við miðilinn ykkar og minn, það hefur náð til mín líka. Ég býð ykkur góða nótt.
[ Til aðalsíðu ] [ Upphaf spíritisma á Íslandi ] [ Fyrirboðar ] [ Hvað sögðu þau? ]
[ Leiðbeinendur að handan ] [ Hvað er lífritmi? ] [ Aðrar heimasíður ] [ Andleg málefni-titilsíða ]