Huldufólk geldur hrekki
- Veistu um nokkurn annan, sem sér þetta dót, sem þú
sérð?
- Nei, en ég þekki stúlku, sem farið hefur til huldufólks.
-
Vitleysa.
- Það er engin vitleysa, það er alveg satt.
- Nú, hvernig var
það svo.
- Það er stúlka austur í Hornafirði, sem Dýrleif heitir og ég þekki
vel. Þegar hún var krakki tók hudlufólkið hana einu sinni og hún hefur ekki
orðin almennileg síðan.
- Er hún geggjuð?
- Nei, en hún þorir bara ekki að
vera ein.
- Er hún þá ekki flogaveik eða gengur og talar í svefni eða
þvíumlíkt?
- Nei, nei.
- Er hún þá ekkert undarleg eða sérkennileg?
-
Ónei, ekki annað en þetta, að hún er alltaf heldur veikgeðja, hún þorir ekki að
vera ein og er hálfhrædd um að huldufólkið taki sig þá.
- Er hún ekki
hálfgerður kjáni?
- Nei, hún er eins og fólk er flest, til vitsmuna.
-
Segir hún þetta, að huldufólk hafi tekið sig?
- Bæði segir hún það og svo
vita það allir kunnugir þar í grennd, að hún hvarf.
- Að hún hvarf, hvernig
er þá sagan af því ?
- Hún var þá hálfvaxin stelpa, mesti galgopi og var oft
með ýmis skrípalæti. Tók meðal annars upp á því að herma eftir huldufólki og
lét hálfilla stundum. Einu sinni sem oftar var hún send eftir kúm um kvöld, þær
voru skammt frá bænum og stálust heimanað. Stelpa fór, en kom ekki með kýrnar,
svo að fólkið hélt að eitthvað hefði orðið að, og einhver fór eftir kúnum og til
að líta eftir stelpunni. Hún fannst hvergi og ansaði ekki þó að á hana væri
kallað, svo að fólkið hætti loks að leita að henni og hélt hálfvegis að hún
gerði þetta af ólukku sinni, og hefði falið sig að gamni sínu.
Svo kom
háttatími og ekki kom stelpa. Bænum var lokað og fólkið háttaði, og hugsaði sér
að láta stelpu forkennast og hvekkjast fyrir þetta háttalag.
Snemma um
nóttina vaknar fólkið við óp hennar og grát uppi á baðstofuglugga. Fór þá
einhver ofan og opnar fyrir henni. Hún var þá ærð af hræðslu og segir að
huldufólkið hafi tekið sig. Hún hafi verið að herma eftir því og látið illa, en
svo hafi það loksins fleygt sér út aftur, af því að það hafi engu tauti við sig
komið. Hún hafi látið sem verst hún gat, svo að það vildi sig síður.
- Nú,
tók það hana, hvernig?
- Þegar hún var komin til kúnna og ætlaði af stað með
þær og var þar nálægt stórum steini, sem ég hef séð, þá veit stelpa ekki fyrri
til en hún er tekin og með það sama er hún komin inn í ókunnugt hús, sem hún
þekkti ekkert. Þar var margt fólk fyrir og allt var það að drekka mjólk. Vildi
það gefa stelpu líka, en hún vildi ekki þiggja og hugsaði sér að nú væri um að
gera að vera sem óþægust við það, svo því leiddist að fást við sig. Það sagði
henni að nú skyldi hún ekki komast heim til sín. Þarna skyldi hún nú vera,
fyrst hún væri að gera gys að huldufólki og léti illa.
Þarna sat hún svo allt
kvöldið og þáði ekki mjólkina né þýddist nokkuð það sem henni var boðið. Loksins
fór fólkinu að leiðast að fást við hana, tók stelpu og kastaði henni út fyrir
dyr með þeim ummælum að hvenær sem hún hermdi eftir huldufólki eða gerði gys að
því, þá skyldi það taka hana aftur og ekki láta hana sleppa.
Stelpa
staulaðist nú heim að bæ sínum. Þar var þá læst og lokað. Hún kóklaðist upp á
glugga og ætlaði aldrei að geta vakið fólkið, svo undarlega fast svaf það. Hún
var orðin hálftryllt af hræðslu þegar henni loksins var hleypt inn, og náði sér
aldrei að fullu.
- Trúði fólk þessari sögu stelpunnar?
- Já, því trúðu
allir, að hún segði þetta alveg satt.
- Stelpan hefur sofnað og dreymt
þetta.
- Þá hefði hún átt að finnast sofandi þegar að henni var leitað.
-
Hún hefur legið í laut.
- Þar var ómögulegt að fela sig, svo að hún fyndist
ekki, þar eru engin fylgsni.
- Ég trúi því að þú sjáir það sem þú varst að
segja mér, einstaka maður sjái það, sem aðrir sjá ekki, en þessu með stelpuna
trúi ég ekki í fullri alvöru.
- Ég er alveg viss um að þetta er nú samt satt,
svarar Jóhanna, það er ekki meira um þessa stelpu en annað, sem komið hefur
fyrir. Ég veit að hún móðir mín hefur ekki skrökvað, hvorki um barnið eða
smiðinn.
- Jæja, segðu
mér hvernig það var. ( Smiðurinn og
huldufólkið
)
Heimild: Heima er bezt, apríl 1956.