VERUND
DULRÆNAR SAGNIR
úr handritum Ólafar frá Hlöðum

[Tilbaka]

[Til aðalsíðu]

Smiðurinn og huldufólkið

Systir móður minnar var gift austur í Hornafirði. Tengdafaðir hennar var mesti þjóðhagasmiður. Einu sinni á nýársnótt deymir hann að maður komi til sín og biður hann að smíða bæ fyrir sig, sér liggi mjög á því. Smiðurinn vill vita hver ókunni maðurinn sé, og segist hann þá vera huldumaður, sem eigi heima þar skammt frá. Smiðurinn vill ekki vinna fyrir hann, en huldumaðurinn neyðir hann til að koma með sér, til að yfirlíta verkið. Fer smiðurinn með honum, þótt nauðugur væri og sér bæ huldufólksins. Neyðir það hann til að vera þar kyrran og vinna að smíðunum. Manninum leiðist þar ósköpin öll og vill fyrir hvern mun komast heim til sín. Loks kemur svo, að hann fer frá huldufólkinu, og reiddist huldukarlinn honum þá svo, að hann hét að ná honum til sín aftur næstu nýársnótt og hverjar 9 nýársnætur næstu, skyldi hann áskækja hann, ef hann yrði heima hjá sér.
Smiðurinn komst heim til sín og varð fólk honum fegið, því að hann var horfinn því í nokkra daga.
Næstu nýársnótt fékk hann þrjá menn til þess að vaka yfir sér og áttu þeir að passa að huldumaðurinn næði honum ekki. Smiðurinn sofnar strax, en mennirnir vaka. Um lágnættisbil verður einum þeirra illt allt í einu, en annar sofnar, hvernig sem á hann er kallað. Fór þá smiðurinn að dragast fram úr rúmi sínu. Maðurinn, sem eftir vakti, hélt af öllum kröftum í hann, og svona toguðust þeir á alla nóttina. Um morguninn var búið að draga smiðinn fram að baðstofudyrum, og maðurinn, sem vakti, uppgefinn af átakinu við að sleppa honum ekki, þó í hann væri togað og togað.
Allt fór á sömu leið hina næstu nýársnótt, og svo hina þriðju. Einum manninum varð illt, annar sofnaði, en sá þriðji hélt í hann, með naumindum þó.
Ekki þorði smiðurinn að eiga undir þessu lengur og fór hann burt af heimili sínu hinar 6 nýársnæturnar, og með það slapp hann.
Þetta hefur verið nokkru fyrir 1850.