|
|
Í frí frá heiminum fyrir
handan Gott kvöld góðu vinir. Það er mér mikil ánægja að vera hér mitt að meðal ykkar og varpa fram fáeinum hugleiðingum sem gætu orðið ykkur til stuðnings á komandi dögum. Þegar við komum aftur frá heimi andans þá leitum við uppi nokkur starfstæki sem við getum notað og við reynum að finna orðin sem munu hafa einhverja meiningu fyrir ykkur. Stundum tekst okkur það, stundum ekki, en við reynum alltaf að gefa ykkur af kærleika okkar. Kærleikanum sem berst ykkur að handan, kærleikanum sem er allt í kringum ykkur, kærleikanum sem þið ættuð að deila með þeim sem þið eigið samskipti við á jarðsviðinu. Þið eruð spíritistar en hafið þið staldrað við og íhugað hvað það orð þýðir? Spíritískur, spíritisti. Með öðrum orðum, þið eruð fólk sem gerir sér grein fyrir því að það býr fleira í ykkur en hinn efnislegi líkami ykkar og að það er fleira til en hann, sem virkar í efnisheiminum. Þið eruð andlegar verur hér, og þið verðið andar þegar þið yfirgefið efnislíkamann, þið voruð andar áður en þið komuð á jarðsviðið. Þegar þið talið um eilífð mannsandans, þá skulið þið muna að þetta snýst ekki bara um það að koma á jarðsviðið, yfirgefa það síðan og halda áfram. Þið verðið að muna að þið voruð til áður en þið komuð til jarðarinnar; þið áttuð heima í andlega heiminum en yfirgáfuð hann um stundarsakir vegna þess að þið þurftuð að koma til jarðarinnar. Til hvers? Til þess að skemmta ykkur og öðlast gæði þessa heims, eða til þess að gera eitthvað úr lífi ykkar? Þegar þið komið á jarðsviðið þá hafið þið sjálf valið kringumstæðurnar. Þið gátuð litið yfir sviðið og þið sáuð foreldra. Ef til vill voru þeir hjón sem elskuðu hvort annað og þráðu barn til þess að fullkomna hamingju sína eða kannski voru þeir fólk sem bjó saman einungis af gömlum vana og hélt að kannski myndi barn lífga upp á samband þeirra. Eða að þið hafið kannski séð einhvern sem var einmana og einn á ferð, og vantaði einhvern til að elska. En hver svo sem ástæðan var, þá var valið ykkar og engins annars. Áður fyrr töluðu prestarnir um hinn æðsta dóm. Þeir töluðu um það að þegar þú yfirgæfir líkamann þá kæmir þú fram fyrir Guð, og yrðir dæmdur eftir gerðum þínum í jarðlífinu, góðum eða slæmum, og ef hið slæma vó þyngra en það góða þá myndirðu lenda í Helvíti, en ef það góða yfirvann það slæma, þá færirðu til Himnaríkis og hugmynd þeirra um Himnaríki var sú að þar værir þú að leika á hörpu með öðrum englum og lofa Guð. Nú ertu kominn á það stig að gera þér grein fyrir að margar af þeim hugmyndum sem fólk hafði áður, eru ekki lengur gjaldgengar. Þú hefur fundið að það er margt fleira í lífinu en bara það sem þú getur snert, séð eða fundið. Þú veist að hvert og eitt ykkar hefur þessa sál, þennan eilífa hluta Guðs, og manst að Guð er hið innra með þér; þú ert partur af Guði. Þú kallar "það" Guð, en hversu mikla þýðingu hefur orðið sem slíkt fyrir þig? Sérðu enn fyrir þér gamla manninn með langa, hvíta skeggið, sitjandi í hásæti, með vængi sem flaksa í golunni, umsetinn englum. Eða gerir þú þér grein fyrir að Guð verður ekki þýddur yfir á orð; Guð er andi og þeir sem dýrka hann verða að dýrka hann í anda og sannleika. Andinn er víðtækur. Hann er svo víðtækur að hann umlykur allt sem lifir. Það er neisti þess anda innan sérhverrar lifandi lífveru, hvort sem það er blóm, tré, fugl, fiskur, dýr eða mannleg vera. Andinn er hinn sami í öllu lífi, því lífið er andi. Við erum að reyna að gefa ykkur mynd af því hvernig það verður þegar þið yfirgefið jarðsviðið. Þegar að því kemur að þú lítur aftur tilbaka yfir líf þitt á jörðinni þá muntu komast að því að þú mætir ekki neinum dómara sem álasar þér eða hrósar. Eini dómarinn sem þú mætir, þegar þú yfirgefur líkamann og ferð yfir á næsta svið, ert þú sjálfur. Þegar þú kemur yfir til okkar heims þá munt þú ekki muna fyrst í stað, allt það sem þú hefur reynt í jarðlífinu. En smám saman mun þér verða sýnt ýmislegt og í hvert sinn muntu taka lítilsháttar framförum, svo þú munt sjá svolítið meira af lífi þínu, svolítið meira af áætluninni, svolítið meira af því mynstri sem í gangi er. Það mynstur getur verið úr björtum litum og skuggablettum, því enginn kemur til jarðarinnar, enginn andi fer í efnislíkama, hverju nafni sem nefnist, án þess að reyna hamingju og sorg, eða án þess að verða fyrir prófraun, mikilli eða lítilli, án þess að finna eitthvað á jarðsviðinu sem mun verða honum til hjálpar á þróunarbrautinni. Auðvitað munt þú alltaf benda á fólk sem þú segir að lifi auðveldu lífi og þú lítur á þitt líf til samanburðar og ferð að hugsa um hversu erfitt það hefur verið þegar þú hefur staðið frammi fyrir vandamálum og þú stendur sjálfan þig að því að segja: "Hvers vegna ég? Hvers vegna ekki þú?" Með því að leysa það vandamál ertu að vaxa andlega, þú ert að þróa sjálfan þig svolítið svo þú verðir svolítið færari um að ráða við kringumstæður lífsins. Mundu það, að ef þú hefur orðið fyrir mikilli þjáningu, ef vegur lífsins er grýttur, ef þér finnst lífið erfiðara hjá þér en öðru fólki, þá er það vegna þess að þú ert sterkari heldur en það, vegna þess að þú ert komin svolítið lengra á vegi þroskans, vegna þess að þú ræður við það. Og þú manst að til er Andi, hinn mikli Andi, sem stendur þér við hlið og er að reyna að hjálpa þér, veita þér styrk, ekki taka ákvarðanir fyrir þig heldur reyna að sýna þér hvaða möguleika þú hefur til þess að taka ákvörðun. Við hugsum oft um það að ef allt í lífinu væri svart og hvítt, þá væru engir erfiðleikar á jörðinni, því þú mundir velja hvítt af eðlishvöt þinni, en erfiðleikarnir byrja þegar kringumstæðurnar eru blandaðar gráum litbrigðum. Þegar þú veist að ef þú gerir eitthvað ákveðið þá sértu um leið að særa einhvern. Þegar þú veist að ef þú munt hjálpa einhverjum þá sértu um leið að búa honum hindrun. Þetta eru kringumstæðurnar sem skapa líf þitt, byggja skaphöfn þína, þroska sál þína, okkur er sama hvernig þú vilt orða það. En mundu það, að sérhver lífsneisti á jarðsviðinu er á eigin þróunarþrepi í átt til fullkomnunar, í átt til Guðs. Þú munt hvorki ná því í einni jarðvist né tíu. Þú nærð því ekki strax þegar þú kemur yfir í andaheiminn. Þú ert alltaf að streða. Streða við að ná svolítið betri árangri í lífinu, veita svolítið meiri kærleika, svolítið meiri skilning. Þú stendur oft frammi fyrir því vandamáli hversu mikið þú skulir gera fyrir annað fólk. Hversu mikið betra gæti það verið að láta það hafa sjálft fyrir hlutunum? Hvenær ættir þú að gefa ráð? Hvenær er betra að þegja? Þú verður að gera upp þinn eigin huga um þessi atriði. Þegar við komum til ykkar héðan úr andaheiminum og gefum ykkur vísbendingar og hugmyndir, þá gerum við það einungis til þess að fá ykkur til þess að hugsa, en þið verðið að taka ákvarðanir ykkar sjálf. Auðvitað takið þið stundum rangar ákvarðanir. Stundum standið þið frammi fyrir mistökum, en munið það að sá sem aldrei gerir mistök nær aldrei neinum árangri. Mistök eru ekki neikvæð í sjálfu sér, það sem þú lærir af þeim er það sem skiptir máli. Ef þú hefur brugðist einhverjum, ef þú hefur gert eitthvað sem þú iðrast yfir eftir á, þá skiptir ekki máli hvernig eða hvers vegna þú gerðir það, heldur hvað þú gerir á eftir það, hvernig þú kannt að taka mistökunum, misskilningnum, því talaða orði sem sagt var á röngum stað, og öðlast eitthvað út úr þeim mistökum sem getur hjálpað þér ef þú lendir í sams konar aðstæðum aftur. Við vísum oft til lífsins á jörðinni sem skólagöngu. Þegar þú sendir börnin þín í skóla þá vilt þú ekki að þau fái bara létt og auðveld verkefni að fást við alla skólagönguna. Þú vilt að barnið þitt fá bestu byrjun sem hægt er að fá í lífinu. Þú vilt að það sé hvatt áfram í þeim atriðum sem það á gott með að fást við. Þú vilt að því sé hjálpað í þeim málum sem það á erfitt með að ráða við. En umfram allt viltu að hugur þess sé víkkaður, ekki um of en nægilega mikið til þess að það geti uppfyllt væntingar sínar. Til þess ertu kominn til jarðarinnar, að uppfylla væntingar þínar. Það er erfitt fyrir okkur að koma aftur til jarðarinnar. Við förum í efnislíkama, við tengjumst huga einhvers. Við reynum að nota hugmyndirnar og orðin sem eru í þeim huga til þess að koma fáeinum hugmyndum til ykkar. En munið að við erum ekki fullkomin. Við höfum einungis ferðast svolítið lengra en þið. Það er svipað því að vera í æðri kennslu, eða reyna að kenna einhverjum í lægri mynd. Við álösum ykkur ekki þó þið séuð ekki fullkomin, vegna þess að þið hafið ekki öðlast allt það sem við höfum náð. Við sýnum ykkur kærleika því í gegnum kærleika munuð þið þroskast. Það var af kærleika að meistarinn Kristur kom til jarðarinnar að predika. Að gefa kærleika, þjóna, hjálpa, en einnig að vita hvenær best er að standa til hliðar og leyfa þeim að gera sín eigin mistök, leyfa þeim að læra af eigin reynslu. Heimur ykkar í dag er heimur þar sem efnisleg gæði eru mjög mikilvæg. Efnislegir hlutir virðast verða ykkur sífellt mikilvægari. Við erum ekki að hallmæla því. Það er mannlegt að vilja hafa þægilegt umhverfi. Það er mannlegt að vilja hafa nóg til hnífs og skeiðar, ánægjulegt starf, og geta lifað þægilegu lífi þegar á eftirlaunaldur er komið. En þið verðið að muna að það eru milljónir á milljónir ofan af sálum á jarðsviðinu sem eiga ekki við sömu kosti að búa og þið. Þið verðið að læra að sýna kærleika. Sýna hann ómeðvitað hverjum þeim sem þið mætið. Ef þið t.d. bara brosið þegar þið mætið einhverjum á götu, það þarf ekki að segja neitt, bara brosa. Ef þið gerið það reglulega þá munið komast að því að ósjálfrátt fara þau að brosa á móti. Það er mikilvægt fyrir ykkur á jarðsviðinu að dreifa um ykkur hamingju. Hamingu sem ekki snýst bara um jarðnesk gildi, heldu hamingju sem kemur frá hinni innri heiðríkju, frá þeirri vitneskju að þið eruð eilíf, að þið eruð andar hér og verðið það áfram þegar þið yfirgefið efnislíkamann. Hamingju sem kemur frá því að vita að dauðinn er ekki endir alls, aðeins eitt stig í tilveru ykkar. Við biðjum ykkur að taka þennan kærleika, kærleika sem ykkur berst frá andaheiminum, og miðla honum til þeirra sem þið eigið samskipti við. Að þið sendið út kærleikshugsanir, hamingjuhugsanir, gleðihugsanir. Og þegar skuggarnir lenda á ykkur þá verði þið betur fær um að horfast í augu við þá, vitandi að þegar þið eruð að fást við skuggana ykkar þá eruð þið að byggja upp persónuleika ykkar, þroska anda ykkar. Við kveðjum ykkur í kærleika, og biðjum þess að leið ykkar á jarðsviðinu verði stráð kærleika, kærleika fyrir alla. Góða nótt og Guð blessi ykkur.
|
