Fjölgun mannkynsins
Nú hefur því verið lýst opinberlega yfir um alla heimsbyggðina, að jarðarbúar hafi náð því að verða sex milljarðar. Framkvæmdastjóri Sameinuðu þjóðanna hafði meira að segja svo mikið við að velja úr einn angann sem var að fæðast, og gera hann að tákni þess einstaklings, sem yrði sex milljónasti í röðinni. Jafnframt var það látið fylgja sögunni að nú fæddust 5 börn á hverri sekúndu, og gæti nú einhver sagt að það munaði um minna. Ef ég man rétt var þessi fjöldi talinn vera 4 börn á sekúndu fyrir um það bil 5 árum síðan, svo heldur sækir mannkynið í sig veðrið. Enda má segja að það sé eðlilegt lögmál, að þetta hlaði utan á sig eins og flest annað, foreldrunum fjölgar að sama skapi. Reyndar var ekki sagt frá því að þessu sinni að afföllin, ef svo má að orði komast um þetta atriði, eru ansi mikil líka, svo að ekki skilar þetta sér algjörlega tölulega séð. Að sögn Barnahjálpar Sameinuðu þjóðanna, UNICEF, látast nefnilega um 12 milljónir barna árlega og mun vannæring vera orsök dauða a.m.k. 55% þeirra. Fjöldi barna sem líður næringarskort mun líka sífellt aukast á heimsvísu. Einnig mun það vera staðreynd að 2 börn deyja á hverri mínútu úr malaríu, sem er skæður hitabeltissjúkdómur. Og hún sækir á, því lyf munu ekki verka á hana lengur eins og áður. Þetta á sjálfsagt að mestu leyti við um fátækari löndin, en það á líka fæðingartalan sem út hefur verið gefin.
Ýmsir eru farnir að hafa áhyggjur af þessari gífurlegu og stöðugu fjölgun mannkynsins, og óttast að með sama áframhaldi geti komið að því að jörðin, eins og hún er nytjuð í dag, geti ekki brauðfætt allan þennan fjölda. Og auðvitað eru menn farnir að reyna að hugsa fyrir lausnum á þessu, þó ef til vill hafi ekki heyrst mikið af þeim vangaveltum enn sem komið er. Þeir sem lengst hugsa fram í tímann, eru farnir að hugsa til búferlaflutninga til annarrar plánetu, sem byggileg yrði gerð, t.d. Mars. Ekki virðist það nú leikmanni fýsilegur kostur, eða líklegur í nánustu framtíð, en maður skyldi aldrei segja aldrei, er stundum sagt. Tækni og farartækjum fleygir ótrúlega hratt fram, svo ferðalög í þessa veru gætu svo sem verið skemmra undan en nokkurn grunar. Sumir láta sér detta í hug efnafræðilega þróun í gerð matvæla, og að þannig megi létta af ræktunaránauð jarðarinnar. Sú lausn leysir reyndar ekki mannfjölda- og plássmálið. Svo eru aftur þeir sem segja sem svo, að alveg sé ástæðulaust að hafa áhyggur af atriðum sem þessum. Mannkynið sé nú þegar komið af stað með að haga málum þannig að innan e.t.v. 100 ára muni sjálfkrafa fara að draga verulega úr fjölgun þess. Og hvernig má það vera. Jú, menn vilja meina að ófrjósemi stefni í að fækka mannkyninu, jafnvel útrýma, þegar til lengri tíma er litið. Það mun vera orðið ljóst að nokkur efni í kringum okkur, sem fólk tekur inn og telur skaðlaus, geta hægt og hægt, gert mannkynið nánast allt ófrjósamt. Ef það yrði staðan einn góðan veðurdag, þá er ljóst að fljótt mundi halla undan fæti. Og er það ekki einmitt saga ýmissa tegunda sem jörðina hafa byggt og ráðið, að á endanum hefur eitthvað það komið upp á hjá viðkomandi tegund sem hefur valdið því að hún hefur dáið út eða orðið undir í lífsbaráttunni. Því skyldi það verða öðruvísi með mannkynið? Þarna eru menn reyndar farnir að hugsa nokkuð langt fram í tímann, en ekki er ráð nema í tíma sé tekið.
Þekking manna á öllu mögulegu eykst hröðum skrefum, og eru þeir t.d. nú farnir að fást við litninga, sem eru s.k. litni, sem safnast saman á meðan á frumuskiptingu stendur og hafa í sér arfbera, að manni skilst. Allt stuðlar þetta að lengingu lífs mannsins og þá væntanlega mótstöðuafli hans gegn sjúkdómum og annarri óáran. Og með sterkara mannkyni verður mannfjöldinn enn meiri og plássið minna.
Þetta eru nú vangaveltur til gamans, en það er ljóst að ýmislegt er það sem mannkynið þarf að fást við í framtíðinni, ekki síður en fortíðinni, en ætli það sé ekki rétt að enda á þeim nótum, að vonandi hafist þetta nú allt, með hjálp Guðs og góðra manna.
