heimasíða um andleg málefni

Er líf eftir dauðann?

Hver hefur ekki spurt sjálfan sig þessarar spurningar? Ég hygg að þeir séu frekar fáir sem ekki hafi gert það, þó sjálfsagt komist fólk að mismunandi niðurstöðu um svar við henni, þ.e.a.s. þeir, sem telja sig komast að einhverri niðurstöðu um hana. Trúarbrögð heimsins hafa alla tíð að megin inntaki fjallað um þetta atriði, jafnt hjá svökölluðum siðmenntuðum þjóðum sem þeim, sem stundum eru nefndar ósiðmenntaðar, a.m.k. frá sjónarhóli þess sem telur sína siðmenningu hina einu réttu.

Einhvern veginn finnst mér að það hljóti í raun og sannleika vera ákaflega erfitt að gera sér í hugarlund aðra staðreynd en þá, að líf einstaklingsins haldi áfram að loknu þessu jarðlífi okkar og sé þá á sama hátt til fyrir komu hans hingað. Hversu tilgangslaust væri það ekki ef það varaði aðeins þessi 70 til 80 meðaltalsár á eilífðarbrautinni. Já, eilífðarbrautinni, allir tala um hana vísindamenn hafa löngum talið sannað að jörðin sem slík sé búin að vera til í 4 til 5 milljarða ára. Þessi eilífðarbraut virðist nefnilega ekki eiga við um allt í tilverunni, í hugum sumra að minnsta kosti. Vísindin eru sífellt að bæta við sönnunum um að allt í tilveru okkar sé lögmáli háð, regla sé á öllu, jafnvel því sem við höfum talið og haldið fram að væri megnasta óregla í kerfi náttúrunnar. Ef jörðin er búin að vera til sem slík í 4-5 milljarða ára, og eyndar enn í fullu gengi og ekki að sjá að neitt lát sé á tilveru hennar í náinni framtíð, því skyldi þá eitthvert annað lögmál gilda í þessu efni og um annað það sem henni tengist.

Vissa um áframhaldandi líf hlýtur að leggja þeim sem því trúir talsvert meiri ábyrgðarkennd á herðar, skyldi maður ætla, en þeim sem sannfærður er um að lífið vari aðeins þá örskotsstund á eilífðarbraut sem hann lifir hér á jörð. Ef lífsmark og vitund hvers og eins varaði einungis þá stund, liggur við að segja megi að grunnur almennrar siðfræði og framkomu einstaklings við náunga sinn og umhverfi hafi lítið að segja. Ef öllu væri lokið, klárt og kvitt, við hinn jarðneska dauða, væri þá ekki bara um að gera að ná sem mestum gæðum út úr þessu lífi, hafa það nógu flott og þægilegt, jafnvel þó slíkt gæti kostað yfirgang og illa meðferð á meðbræðrum sínum? Það hlýtur að vera, illmenni og einræðisherrar, morðingjar og pyntingastjórar væru ekkert verr eða öðruvísi staddir en andlegir leiðtogar, góðmenni, eða fólk sem leiðbeinir, hjálpar, styrkir og styður samferðafólk sitt, jafnvel fórnar sér fyrir aðra allt lífið, þegar dauðinn hefði hrifið það í sinn lokafaðm. Þá væri einfaldlega öllu lokið og allir jafnir, hvernig svo sem þeir voru í "pottinn búnir." Einfaldlega útþurrkaðir úr öllu sem heitir tilvera.

En svona einfalt getur þetta nú tæplega verið. Sálin er sérstæð, hún kemur annars staðar frá í líkamann og fer annað þegar hann hefur lokið sínu hlutverki. Jarðneski líkaminn er hreint og klárt starfstæki sem nauðsynlegt er til þess að geta lifað og starfað á jörðinni, ekki ósvipað því að geimfarar t.d.  verða að fara í sérstaka búninga til þess að geta lifað og starfað á tunglinu. Á sama hátt og framferði okkar og hugsunarháttur hefur áhrif á nánasta umhverfi og samskipti við aðra í nútíð og nánustu framtíð í núverandi umhverfi, hefur það á nákvæmlega sama hátt áhrif þegar til lengri tíma er litið, sem sagt út yfir gröf og dauða. Hvernig ætti líka annað að vera? Allt okkar líf, öll okkar tilvera, er í raun sama lögmálinu háð, hver svo sem stærð einingarinnar er, hvort sem hún er svo smá að hún verður ekki greind með eðlilegum hætti eða svo stór að skilning skortir til að gera sér grein fyrir henni. Sumum hættir til að aðgreina og sérkenna allt sem til er, ef til vill vegna þess að það hefur ekki sömu ytri einkenni.

En gerum ráð fyrir því að líf sé eftir dauðann. Og hvernig er svo það líf? Margir vilja trúa því að það hljóti að vera gjörólíkt því sem á jörðinni tíðkast og bregðast neikvætt við ef öðru er haldið fram. Þó hafa þessir sömu út af fyrir sig ekki gert sér nákvæmari hugmynd eða rök fyrir því sem við tekur í umhverfi og lífsmáta lífsins fyrir handan, eins og það gjarnan er nefnt, en að þar séu endalausar grænar sléttur, blár himinn, eilíf sól, hamingja, ást og samlyndi. Sem sagt fyrirmyndar himnaríki. Þetta myndi þýða það að þegar einstaklingur deyr yrði einhver gjörbylting á honum, hann yrði allt í einu engli líkur, hvernig svo sem hann var áður. Erfitt er að trúa á þann möguleika. Það er sálin í sinni þáverandi mynd, sem flyst yfir með hugsunarhætti sínum, siðvenjum og reynslu. Hún heldur áfram að lifa lífi sínu þó í öðru umhverfi sé, svona líkt og ef hún hefði flutt í aðra heimsálfu hér í heimi. En auðvitað tekur hún smám saman að mótast af sínu nýja umhverfi og þeim öðruvísi tækifærum sem henni bjóðast þar. En framþróunin, umhverfi hennar og þroski, er ekkert síður undir henni sjálfri og skilningi hennar komið þar en það var hér á jörðinni. Hún er þarna komin í andlegan heim og sagt er að hann sé að ýmsu leyti mótanlegri en sá sem gerður er úr því harða efni sem okkur finnst vera hér. Hann mótast meira af íbúum sínum og gerð þeirra en jarðheimurinn. Reyndar mótast nú andlegt umhverfi jarðheimsins líka býsna mikið af sínum lífverum, svo þetta er kannski ekki svo mjög ólíkt þegar til alls kemur.

Og hvernig er svo umhverfið eftir að yfir kemur. Oft er talað um hús og byggingar í frásögnum þaðan. Það finnst sumum fráleit kenning. Það geti varla þurft einhver hús og byggingar þarna. Jú, kannski, en gleymum því samt ekki að sálin er enn mótuð af þeim þörfum sínum fyrst eftir að hún kemur yfir. Hún hlýtur því að búa sér líkt umhverfi og hún er vönust á þeirri stundu. Það breytist ekki fyrr en hún hefur aflað sér annarrar reynslu og þekkingar á tilveru sinni. Og það getur þess vegna tekið langan tíma á okkar mælikvarða, allt eftir hugmyndum hennar og löngunum.

Nú kann einhver að hugsa sem svo: Já, þetta er nú svo sem allt gott og blessað, en geturðu sannað eitthvað af þessu? Og það er ekki verri spurning en hver önnur. Menn hafa oft einmitt krafist beinharðra sannana af þeim sem talið hafa slíka hluti eðlilegan þátt í tilverunni. Og oftast nær hefur sönnunarbyrðin verið lögð á þá hina sömu, hvað sem öllu öðru líður, rökum, atburðum, fyrirbærum, eða því sem eðlilegt má teljast samkvæmt eðli tilverunnar. Snúa mætti þó þeirri sönnunarbyrði við og segja sem svo: Getur þú sannað að þetta sé EKKI svona? Það er nú einu sinni svo að andlega hluti er erfitt að sanna þannig að hægt sé að stilla þeim út á safni t.d. eða sýningu sem hlutgerðri sönnun. Hafa kenningar trúarbragðanna einhvern tíma verið sannaðar þannig vísindalega? Ekki man ég eftir að hafa heyrt það eða að einhverjir hafi yfirleitt krafist þess. Samt lifir stór hluti mannkynsins eftir þeim og tekur allt sem þar er sagt bókstaflega.

Sannanir spíritískra mála eru þó margar og margvíslegar og oftast nær, eins og allt sem andlegt er, tengdar upplifun og reynslu hvers einstaklings fyrir sig. Það yrði efni í annan þátt að fara nánar út í þær að að þessu sinni.

En svona rétt í lokin langar mig að minnast á það að eitt sinn heyrði ég einn ágætan kennimann nefna það að hann vildi trúa á fyrirgefninguna, hún væri einn af hans stærstu útgangspunktum í trúmálum, hann gæti varla afborið lífið að öðrum kosti. Hann tryði því, að þegar upp yrði skorið væri allt misjafnt fyrirgefið af sjálfu sér. Jesú tók á sig syndir mannanna. Honum fannst að það fólk, sem væri að tala um endurholdgun og það að fólk yrði sjálft að horfast í augu við líf sitt og gerðir, væri í raun að gera ráð fyrir nánast óbærilegri byrði í lífi hvers einstaklings. Að mínu mati er sú byrði ekkert þyngri en upplag einstaklingsins gefur tilefni til. Hvernig getu sá þroskast og lært, sem aldrei þarf að taka afleiðingum gerða sinna? Við gerum það á hverjum degi hér í hinu jarðneska lífi okkar, því skyldum við ekki gera það líka í stærra samhengi þess? Lífið er allt ein samhangandi vegarlagning, jafnt til skamms og lengri tíma litið, við erum sífellt að leggja þann veg sem við ætlum að fara á inn í nánustu framtíð. Ef við köstum til höndum við þá vegarlangingu verður færðin ekkert betri en til var stofnað. Það er einfaldlega lögmál alls sem við tökum okkur fyrir hendur, hvar sem er og hvenær sem er í lífinu.

Guðjón Baldvinsson.

[ Tilbaka ]      [ Upphaf spíritisma á Íslandi ]      [ Fyrirboðar ]      [ Hvað sögðu þau? ]

[ Leiðbeinendur að handan ]      [ Hvað er lífritmi? ]      [ Aðrar heimasíður ]